TVDW 04/05/2014 - Wayne Cochran - Going Back To Miami (1966)

Schrandere geesten zullen al wel opgemerkt hebben dat het wat stilletjes is, qua recente releases op deze blog. Ze staan nog allemaal te wachten hoor, die nieuwe albums van Drive-By Truckers, Elbow, Echo & the Bunnymen, Embrace, Hercules & Love Affair, Kelis, Mos Def, Neneh Cherry, Novastar, Robert Cray, The Horrors, Ray LaMontagne en Todd Terje. Maar... ik sukkel met een knieblessure.

Wat dat er mee te maken heeft? Wel, het maakt dat per week toch al snel twee tot drie uren joggingsplezier wegvallen... en bijgevolg ook de nieuwe albums op de ipod blijven wachten op een beurt. Soit, vanavond afspraak bij de dokter, en morgen bij de kine - hopelijk snel beterschap.

Intussen schakelen we voor de tvdw dan maar terug naar de swinging sixties. Met dank aan The Blues Brothers, die in hun catalogus - net als The J. Geils Band trouwens - regelmatig vergeten pareltjes uit de R&B en soul opvisten. De Blues Brothers-versie van Going Back to Miami is een classic ten huize Koop, maar het origineel, zo leerde een snelle google eerder deze week, is al even goed. Zo vernam ik ook dat Wayne Cochran - aanschouw zijn imposante haardos -  in de jaren zestig eventjes als het blanke equivalent van James Brown werd beschouwd. Inclusief, zo laat youtube zien, snelle danspasjes en theatrale stage-act.

TVDW 29/12/2013 - Lloyd 'Fatman' Smith - Miss Mushmouth (1957)

Heel wat muziek in de huiskamer tijdens deze kerst, omdat ik de kinderen een soort van russische roulette laat spelen met mijn vinylcollectie. Een plaatje kiezen, op basis van de kleurrijke hoes, de groepsnaam, godweetwat... en dan dat meteen op de draaitafel zwieren. Maakte alleszins dat ik heel wat spullen voor het eerst in wel héél veel jaren terughoorde. Maar de tvdw heeft daar geen uitstaans mee. Hij komt uit een van de drie dubbel-cd's die zich op miraculeuze wijze en volstrékt buiten mijn medeweten om een weg wisten te banen naar de kerstboom. Eentje compileert het werk van die extravagente producer Joe Meek, een andere bundelt vroeger werk van het Stax-label. De derde dubbel-cd, The OKeh Story - 50 Original Recordings, staat stil bij het cult-platenlabel uit de fifties, dat voornamelijk bekend is als startpunt voor de carrière van Screamin' Jay Hawkins, Brook Benton en Dave 'Baby' Cortez. De tvdw is van een artiest waar blijkbaar weinig van bekend is, zo leert google me. Tenzij dat de genaamde Lloyd 'Fatman' Smith slechts een handvol nummers opnam en zich verder bezighield als manager van de grote Louis Jordan (die nota bene lang geleden hier ook al een tvdw scoorde).

TVDW 29/10/2006 - John Mayer - I don't trust myself (with loving you) (2006)

John Mayer is amper 29 en een fenomenaal gitarist (geef Google de zoektermen ‘Youtube’, ‘Crossroads’ en ‘John Mayer’ en staar met open mond naar uw computerscherm). Daarnaast is hij echter ook een Amerikaans idool: zijn romantische songs en good looks maakten hem (tegen wil en dank?) tot het onderwerp van menige slaapkamerposter. Dat imago is een handicap, met name in de VS, waar men wat lacherig doet over het succes van Mayer. Derde cd Continuum bewijst echter hoe onrechtvaardig dat is. Net als op voorganger Heavier Things blinkt Mayer uit in het serveren van makkelijk in het oor liggende blues- en soulpop, maar dan met zoveel zin voor detail gebracht dat de concurrentie het nakijken krijgt. Veel krediet gaat ook naar drummer/producer Steve Jordan (zie o.a. ook de geweldige soloplaat Talk is Cheap van Keith Richards) die voor een warm, organische groove zorgt – ditmaal gestut door meesterbassist Pino Palladino. Jordan,die nota bene als drummer debuteerde bij... the Blues Brothers, zie tvdw van vorige week, waar hij Barkays-drummer Willy 'Too Big' Hall opvolgde. Oh ja, vaak krijgt John Mayer te horen dat hij zijn talent als gitarist te weinig etaleert op plaat. Alsof hij hen van antwoord wil dienen, gooit hij er achteraan de cd een knappe cover van Jimi Hendrix’ Bold As Love bovenop. Als TVDW moest deze versie het echter afleggen, na rijp beraad en talloze luistersessies, tegen I don't trust myself (with loving you). Die wonderlijk galmende geluidjes die het nummer opstarten! Die heerlijke, Sly & the Family Stone-achtige mellow groove! Dat in falset gegoten advies "Hold on to whatever you find, baby"! Die blazers die zich aan het eind schuchter in de mix mengen!. Genieten.

http://www.sendspace.com/file/wuumz3

TVDW 22/10/2006 - Blues Brothers - Rubber Biscuit (1978)

Wie zegt ook weer dat blanken niet funky uit de hoek kunnen komen? Een toek op uw bakkes, dedju! Vorige tvdw bewees al het tegendeel, en wat deze week ten huize Koop beluisterd werd, leverde bijkomend bewijsmateriaal. De knappe jazzfunk van Mezzoforte (uit IJsland dan nog - so much for stereotyping) bracht bijvoorbeeld wat fijne momenten op de ipod, net als de mengeling van witte rock en zwarte funk zoals Peter Wolf 'm serveerde op zijn - inmiddels heerlijk gedateerd klinkende - tweede solo-cd "Come As You Are". Meeste plezier had ik nog bij het herbeluisteren van The Blues Brothers. "Oké: Blues Brothers: die twee acteurs en hun covergroepke - gecatalogeerd", hoor ik u al denken. Maar de groep was heus meer dan dat. Dan Aykroyd en John Belushi beperkten zich qua covers bijvoorbeeld niet enkel tot prijsbeesten als "Soul Man" en "Gimme Some Lovin'", maar illustreerden tegelijk hun dossierkennis en liefde voor de soulmuziek door obscure parels van onder het stof te halen. Enkele voorbeelden zijn "B-Movie Box Car Blues" (origineel van Delbert McClinton en fantastisch in de BB-versie), de hilarische haatsong "I don't know" van Willie Mabon (uit 1952) en "Rubber Biscuit", oorspronkelijk een doo-wop nummer uit 1956 van The Chips en in de live-versie van de Blues Brothers door Belushi voorzien van een schitterende scat. Daarenboven wisten Aykroyd en Belushi - geweldige zanger trouwens - zich met de crème de la crème van de soul te omringen, met centraal in de band de twee bleekscheten Donald 'Duck' Dunn en Steve Cropper, plus de drummer van de Bar-Kays. Zij zorgden er voor dat de muziek van de Blues Brothers even strak was als een extra small onderbroekje rond de billen van Jennifer Lopez. Meanwhile: geniet van het onnavolgbare "Rubber Biscuit". Brings a smile upon my face, each time I hear it.

http://www.sendspace.com/file/u9588s