TVDW 31/12/2023 - Smokey Robinson - Can't Fight Love (1981)

 

TVDW 990. Vermoedelijk al wel eens eerder vermeld, maar ik laat mijn kinderen regelmatig willekeurig een plaat uit de kast trekken, om zo mezelf soms te verrassen (- en de platencollectie zelf te herontdekken). Ze maken er dan een sport van om de plaat op te leggen zonder dat ik mag kijken, zodat ik de artiest in kwestie moet raden. 

Deze week belandde de grote Smokey Robinson op die manier nog eens op de platendraaier. Toegegeven, niet met zijn beste album - daarvoor is "Being With You" net iets te sugary, iets waar Smokey sowieso een handje van weg heeft, en te gedateerd klinkend. Maar bij de eerste track van de b-kant spitste ik toch de oren. Vooral dan omdat de song zo sterk lijkt op Shake Your Body van The Jacksons. Uncanny, zoals dat dan heet in het Engels. Catchy song, though - en rond de 4 minuten grens voorzien van een straffe break. Goed voor een tvdw. Op naar 2024!

TVDW 26/04/2015 - J. Geils Band - First I look at the purse (live) (1979)

Het plezier wat uitstellen, om er dan nadien dubbel hard van te genieten. Nog iemand die dat principe toepast? Ik heb het over muziekbeleving natuurlijk, dirty minds. De laatste jaren gaven enkele van mijn muzikale helden een nieuw teken van leven - de meeste recente cd van Thomas Dolby, het opduiken van Rave-Ups zanger Jimmer Podrasky - en telkens huldigde ik bovenstaand principe. 't Is te zeggen: de plaat viel in de brievenbus, en in plaats van hem meteen op te gooien, wachtte ik nog wat tot het Juiste Moment er was. Muziekbeleving is deze dagen sowieso vluchtiger geworden dan een potje ether - even door Spotify scrollen, playlistje op de iPod snel doornemen - dat we dergelijke schaarse momenten van Echt Grote Muzikale Gebeurtenissen toch wat luister moeten bijzetten.

Zo'n Grote Muzikale Gebeurtenis, voor mij dan toch, was het recentelijk op dvd en cd verschijnen van het concert dat The J. Geils Band op 21 april 1979 gaf, voor WDR-programma Rockpalast in de Grugahalle in Essen, Duitsland. Destijds zag ik dat niet op tv; mijn Rockpalast-interesse startte pas een paar jaren later. Ik herinner me nog levendig de passages van onder meer de Red Hot Chili Peppers, George Clinton, Mink DeVille, Huey Lewis, The Police en Chris Rea. Als prille tiener, nog ver verwijderd van de decadente rockzalen als Vorst-Nationaal, was het bekijken van een heus live-optreden op tv nog een belevenis.

Voor wie af en toe halt houdt op deze blog, moge het genoegzaam bekend zijn dat de J. Geils Band bij mij in de bovenste schuif ligt. Live mocht ik ze echter nooit meemaken - het dichtstbij kwam ik nog met een optreden van twee van de bandleden op de Oude Markt in Leuven. De release van het Rockpalast-optreden was dus meteen een van mijn Echt Grote Muzikale Gebeurtenissen. Na het zonet beschreven uitstel van plezier - de dvd lag al zowat twee weken thuis te wachten - heb ik 'm dan toch bekeken. Om te genieten van de leren jekker harmonicaspeler J. Geils, het hoge rock 'n roll gehalte van gitarist J. Geils, het afrokapsel van toetsenist Seth Justman, de sexy attitude van drummer Stephen Jo Bladd, de ultieme cool van bassist Dani Klein, en het charisma (en de glitterbroek) van zanger Peter Wolf. En dan was er nog de tracklisting: de band, in een duidelijke poging om Europa in één klap te veroveren, haalt alles uit de kast tijdens Sanctuary, Looking for a love en de stompende Supremes' cover Where Did Our Love Go. "Zu-ga-be, Zu-ga-be " hoor je het langharige Duitse publiek aan het eind roepen. En dan komt de band nog eens terug voor wat de tvdw is: een cover van First I look at the purse. Dat nummer stond ook al op de debuutplaat van de JGB in 1970 en op hun allereerste live-plaat, het beroemde "Full House". Smokey Robinson schreef de song voor The Coasters. Hier krijgt hij de JGB-behandeling, wat resulteert in withete rhythm & blues.

TVDW 08/01/2012 - Mayer Hawthorne - A Long Time (2011)

Ik heb het haar gevraagd, hoor. Die vorige tvdw bleek het nummer te zijn dat ze het minst leuk vond. De generatiekloof, quoi.

Vorige week hield ik Rustie, de nieuwste ster van dubstep, tegen het licht. Dubstep was vorig jaar het woord bij uitstek dat je moest laten vallen, wilde je hip & trendy zijn. Deed me weinig, hoor, die Rustie. Veel effectjes, versnelde vocals die eerder lachwekkend - think: Smurfen - dan geloofwaardig waren, en gerecycleerde breakbeats. Geruststellende gedachte: ik ben niet hip & trendy, dus ik hoéf dubstep niet zo nodig goed te vinden.

Dan weer wel een echte meevaller, was "How Do You Do" van Mayer Hawthorne, een blanke soulcat uit Michigan, die net als bijvoorbeeld Jamie Lidell, duidelijk zijn klassiekers kent. Een retro-trip zoals Raphael Saadiq er ook al eentje maakte, met veel (in het geheel niet weggestopte) verwijzingen naar Smokey Robinson, The Temptations of - zoals in de tvdw - Curtis Mayfield.