TVDW 28/08/2005 - Mark Owen - Believe in the boogie (2005)

Mr. & Mrs. Smith. Film niet gezien, maar vorige week werkte ik me wel doorheen de soundtrack. Een wel erg heterogeen zootje songs, met enkele absolute klassiekers (Tainted Love van Soft Cell, Love Stinks van The J. Geils Band) zij aan zij met eigentijdse, vreselijke covers van o.a. "Used to love her" (Guns 'N Roses in een ska-versie gestopt), You Are My Sunshine (in een punkrock-versie) en "You give love a bad name" (in nu-metal). Neem daarbij nog wat ultra mellow stuff van Air Supply en Captain & Tennille, en je vraagt je luidop af wie zo'n soundtracks in Gods naam koopt (laat staan: apprecieert). En toch stond er helemaal achteraan de cd, als laatste nummer, een song waarbij we onze oren spitsten: Believe in the boogie. Een pure onversneden popparel, fast paced en met catchy hooks en een heerlijk refrein, voortgestuwd door een snelle akoestische gitaarriedel die wat doet denken aan het begin van The Headmaster's Ritual van The Smiths (al heeft de zonnige feel-good song van Owen daar voor de rest helemaal geen uitstaans mee). Tot mijn verbazing hoorde ik een dag later, in de supermarkt of all places, dezelfde song uit de PA (zonder enige twijfel de ENIGE keer in mijn hele leven dat de muziek van de Delhaize er in geslaagd is om op een aangename manier mijn aandacht te trekken). Dus blijkbaar moet de song als single zijn uitgebracht (?). Ik wacht vooralsnog tot StuBru, Radio 1 en/of Donna hem oppikken (het is een passe-partout van een song, die overal terecht kan). Intussen ben ik vanmorgen gaan googlen om meer te weten over die Mark Owen: blijkt het te gaan om de babyface van weleer uit Take That! De song komt blijkbaar uit zijn inmiddels al derde soloplaat, van eerder dit jaar. Daarmee wordt meteen één van mijn stokpaardjes nog eens bevestigd: you can't judge a book by looking at the cover, een "blinde" luisterbeurt, niet gehinderd door enige voorkennis of vooringenomenheid, is nog steeds verre weg de beste manier om muziek te beoordelen.