TVDW 26/08/2012 - Ben Westbeech - Something for the Weekend (2011)

De receptuur voor een Topper Van De Week? Het is er niet één, het zijn er meerdere, een heel kookboek vol. Maar het receptje, zoals toegepast door Bristol-bleekscheet-funker Westbeech, dat werkt alleszins.

Een smooth as fuck productie, die losjes surfend op je oorsmeer jouw gehoor binnenglijdt? Check. Een boterzachte vocal? Check. Die van Westbeech komt uit het straatje waarin ook Jamiroquai woont. Een lekkere groove die je meteen bij je nekvel grijpt? Check. Deze hier valt fijn te mixen valt met Gil Scott-Heron's The Bottle. Een origineel synth geluidje? Check. In dit geval klinkt de synthesizer van bij het begin alsof hij net tussen de deur heeft gezeten.

En een Moment - zo'n wending in de song, pakweg halfweg, die je nog verrassen kan, net als je denkt: oké, ik heb 'm nu wel? Check. Luister in de tvdw naar dat trompetje. Dat is zo'n Moment. Om een gelijkaardig geslaagd trompetje-in-dansplaat voorbeeld te hebben, moeten we al terug gaan naar de Giorgio Moroder-productie Fly Too High van Janis Ian. Maar dit terzijde. Westbeech is trouwens ook live erg de moeite, zoals ik enkele jaren terug kon vaststellen in het Depot. Maar dit terzijde. Westbeech scoorde naar aanleiding van dat concert zijn allereerste tvdw, in 2007. Maar, u raadt het al, ook dat is terzijde.

Het leven is in hoofdzaak een aaneenschakeling van terzijdes.

TVDW 20/05/2007 - Ben Westbeech - Pusherman (2007)

Ik was het wel haast aan mijzelf en aan mijn nom de plume verplicht om naar Leuven te trekken, afgelopen vrijdag, om er Koop te bekijken en te beluisteren. Het werd een gezellig avondje, in the company of my man Dela, diens vrouw Miranda en mutual friend Nathalie. De set van Koop had nog weinig uitstaans met de lounge waarmee deze Zweden normaliter worden geassocieerd. Neen, in de plaats kregen we high energy zweterige jazz, soms zelfs zo full blast uit de boxen schallend dat het frêle zangeresje moeite had om haar jazzy frasering nog een plaats te geven in de geluidsmix. Helemaal anders maar minstens evenzeer de moeite vond ik het voorprogramma, de jonge Brit Ben Westbeech. De man liep school bij o.a. Roni Size en zijn losse, groovy manier van zingen doet soms wat denken aan Jamiroquai. Westbeech' debuutplaat "Welcome to the best years of your life" (uit op het Brownswood-label van acid jazz guru Gilles Peterson) is een zonnige mix van jazzy funk, lichtvoetige dansbare pop en sfeervolle instrumentals. Typisch een debuut waarvoor het adjectief ‘vermakelijk’ werd uitgevonden.
Wat is dat trouwens met die Britten en de manier waarop ze de zwarte muziek tacklen? Toegegeven, inzake zwarte dansbare muziek nemen de Amerikanen de maat van hun Britse collega's. En toch, als onze naaste buren van over het Kanaal zich met de zaak bemoeien, klinkt hun soul, funk of hiphop vaak net dat tikkeltje frisser dan de Amerikaanse eenheidsworst. Van US3 over Roachford en Soul II Soul tot, recenter, Lily Allen, The Streets, Mattafix of Just Jack: de voorbeelden zijn legio.
Fijn ook om vast te stellen dat Westbeech op de planken van het Depot goed overeind bleef. Quasi nonchalant en met zijn Elvis Pompillio-hoedje over het hoofd getrokken werkte hij zich met gemak doorheen een funky setje. De tvdw zat ergens middenin de playlist.

http://www.sendspace.com/file/orwdco