TVDW 04/02/2018 - Coleman Hawkins - O Pato (The Duck) (1962)

't Is weer wat anders: een quizje meedoen als oude zak, geflankeerd door je dochter en haar lief. Maar plezant was het wel, temeer daar de quiz waarvan sprake (van de OLVI-scholengemeenschap in Boom, ex-school van Elien) een prijzentafel had waarop de lokale, door mij geliefde platenboer Tom uit Boom ook wat vinylplaatjes had gestrooid. Die live-plaat van Springsteen lag er na afloop niet meer, maar ik ging toch maar mooi met Desafinado naar huis, een plaat waarop de jazzreus Coleman Hawkins zich in bossa nova territory waagt. Zijn versies van Desafinado en One Note Samba mogen er zijn, maar dat zijn natuurlijk echte klassiekers uit de bossa-cataloog. Voor de tvdw dan maar gaan voor een ander speels deuntje uit dit voortreffelijke album.

De dag nadien stond ik trouwens in dezelfde platenwinkel van Tom. Ik had er afgesproken om zij aan zij met mijn ex-collega Sven wat platenbakken uit te kammen. Dat leverde heel wat lekkers op (James Brown, Soul II Soul, Carole King, Hubert Laws, Tracy Chapman...) maar de tvdw gaat toch naar The Hawk.

TVDW 12/01/2014 - Bob James - Sign of the Times (1981)

Twee genres die ondervertegenwoordigd zijn in deze tvdw-reeks, zijn jazzfunk en hiphop - ook al heb ik een boon voor beide. Nu de traditionele windstille periode van nieuwe releases aanbreekt, maak ik wat goed door Bob James nog eens boven te halen. Vorig jaar verscheen de uitstekende verzamelaar "Rhodes Scholar: Jazz Funk Classics 1974-1982", een dubbelaar die heel wat draaibeurten kreeg maar inzake tvdw-nominatie steeds gedwarsboomd werd door recenter materiaal. De verzamelaar illustreert James' veelzijdigheid, met smooth jazzy cuts en meer complexe grooves die makkelijk naast werk van Herbie Hancock of Billy Cobham kunnen staan.

Wat dit alles met hiphop te maken heeft? Wel, de catalogus van Bob James werd door de jaren heen kaalgeplukt door slimme turntable wizards, op zoek naar een goeie hook. Eric B & Rakim, Slick Rick, LL Cool J (en zelfs Röyksopp en Soul II Soul) gebruikten samples, maar de meest bekende is ongetwijfeld degene die opduikt in Keepin' the Faith van De La Soul. And God knows I'm down with the De La!

Hierbij als tvdw het origineel, een lekker wobbly groove die voortglijdt als een barbapapa met funk in de lenden.

TVDW 20/05/2007 - Ben Westbeech - Pusherman (2007)

Ik was het wel haast aan mijzelf en aan mijn nom de plume verplicht om naar Leuven te trekken, afgelopen vrijdag, om er Koop te bekijken en te beluisteren. Het werd een gezellig avondje, in the company of my man Dela, diens vrouw Miranda en mutual friend Nathalie. De set van Koop had nog weinig uitstaans met de lounge waarmee deze Zweden normaliter worden geassocieerd. Neen, in de plaats kregen we high energy zweterige jazz, soms zelfs zo full blast uit de boxen schallend dat het frêle zangeresje moeite had om haar jazzy frasering nog een plaats te geven in de geluidsmix. Helemaal anders maar minstens evenzeer de moeite vond ik het voorprogramma, de jonge Brit Ben Westbeech. De man liep school bij o.a. Roni Size en zijn losse, groovy manier van zingen doet soms wat denken aan Jamiroquai. Westbeech' debuutplaat "Welcome to the best years of your life" (uit op het Brownswood-label van acid jazz guru Gilles Peterson) is een zonnige mix van jazzy funk, lichtvoetige dansbare pop en sfeervolle instrumentals. Typisch een debuut waarvoor het adjectief ‘vermakelijk’ werd uitgevonden.
Wat is dat trouwens met die Britten en de manier waarop ze de zwarte muziek tacklen? Toegegeven, inzake zwarte dansbare muziek nemen de Amerikanen de maat van hun Britse collega's. En toch, als onze naaste buren van over het Kanaal zich met de zaak bemoeien, klinkt hun soul, funk of hiphop vaak net dat tikkeltje frisser dan de Amerikaanse eenheidsworst. Van US3 over Roachford en Soul II Soul tot, recenter, Lily Allen, The Streets, Mattafix of Just Jack: de voorbeelden zijn legio.
Fijn ook om vast te stellen dat Westbeech op de planken van het Depot goed overeind bleef. Quasi nonchalant en met zijn Elvis Pompillio-hoedje over het hoofd getrokken werkte hij zich met gemak doorheen een funky setje. De tvdw zat ergens middenin de playlist.

http://www.sendspace.com/file/orwdco