TVDW 11/06/2017 - Harry Styles - Sign of the times (2017)

Een tvdw waarin veel van mijn stokpaardjes samenkomen, dit. Een paar weken terug zat ik met twee andere volwassenen en met drie jongens, waaronder Bram, in de wagen richting Brugge, om naar de match tegen Anderlecht te gaan kijken. De radio stond op MNM. Plots kwam er een groots, meeslepend nummer op de radio. Ik had geen idee wie het was, hoorde zelfs de afkondiging niet, maar was wel meteen 'hooked'. Enkele dagen later vernam dat ik dat het om Harry Styles ging, ex-One Direction. Een paar dagen geleden zei mijn oudste dochter me dat alle leden van die boys band intussen solowerk uit hebben, maar dit terzijde.

Oh en alvorens mijn punt te maken - je hebt al een vermoeden welke richting het uitgaat - nog een tweede muziekmomentje: deze week hoorde ik op Radio 1 een erg vrolijk, maar wat cheesy nummertje. Op het randje van overgeproducet, met heel wat effectjes, het had iets van Mika, Robbie Williams of Foster the People kunnen zijn. Maar kijk, eenmaal de plaat afgekondigd werd, bleek het om de nieuwe Arcade Fire te gaan.

Het zegt veel over het hokjes denken, over credibility, en over de noodzaak om zoveel mogelijk zonder oorkleppen te luisteren. Iets wat eigenlijk alleen maar kan op die zeldzame momenten dat je een song zonder enige voorkennis hoort voorbijwaaien op de radio. Geen slecht woord over die poppy nieuwe single van Arcade Fire, alleen zal hij jammer genoeg onredelijk veel meer krediet krijgen dan die prachtige, bevlogen, gedurfde single van een ex-boysband lid. Mijn interesse is alvast gewekt om het full album van Styles eens te beluisteren. Wie weet oogst hij dan nog een tweede tvdw...

TVDW 31/08/2014 - The New Pornographers - Wide Eyes (2014)

Die grote doorbraak à la Arcade Fire kunnen ze intussen wel vergeten, vermoed ik, al is er afgezien van dat verschil in succes eigenlijk niet zo gek veel onderscheid tussen A.F. en deze New Pornographers. Ik ga de gelijkenissen hier niet opsommen - ik voel me wat lui, en daarenboven: wie staat daar eigenlijk op te wachten. Je zult het dus maar gewoon van me moeten aannemen, punt.

Nieuwe plaat "Brill Bruisers" is opnieuw een gevarieerde, puntige powerpopplaat, waarbij de zanglijnen mooi verdeeld zijn tussen AC Newman en Neko Case (- die laatste klinkt op de tvdw zelfs vaagweg als Kirsty MacColl). Niet verbaasd staan kijken als die "Brill Bruisers" ergens eind december opduikt in het eindejaarslijstje.

TVDW 10/11/2013 - Arcade Fire - Here comes the night time (2013)

Ze zijn natuurlijk pretentieus en bezondigen zich al eens aan het 'zie ons hier eens arty doen'. In dat opzicht lijken ze wel de Roxy Music van deze tijd. Maar Arcade Fire blijft (daarom?) een boeiend groepje. Niet dat het nieuwe dubbelalbum zo sterk is. Net omdat het een dubbelalbum is, met hier en daar wat ergerlijk vulsel, zagerige tracks en te weinig lijn/lijm tussen de songs. Na enkele luisterbeurten weet Here Comes the night time zich met zijn tempowissels en spannend verloop te onderscheiden als een hoogtepunt; goed voor tvdw nummer 2 voor Arcade Fire.

TVDW 13/10/2013 - Neko Case - City Swans (2013)

Ze zal altijd wel een wit voetje hebben bij ons, omwille van The Green Fields of Summer, dat mooie duet (destijds ook tvdw, juli 2010) met Peter Wolf. En omwille van haar lidmaatschap in The New Pornographers, die band die net niet klaarspeelde waar Arcade Fire wel in slaagde een brug slaan tussen arty indie-rock en het grote publiek. Case's nieuwste album is heerlijk avontuurlijk, in your face en getuigt van een onwrikbaar vertrouwen in eigen kunnen. Ze doet ons wat terugdenken aan de grote vrouwelijke persoonlijkheden uit de rock, genre Chrissie Hynde of Patti Smith.

Mocht iemand zin hebben om Neko Case in de Roma te gaan zien (5 december) dan hoor ik het wel.

TVDW 10/04/2011 - LCD Soundsystem - North American Scum (2007)

Een geval van rijkelijk te laat zijn. Vorige week gaf LCD Soundsystem haar afscheidsconcert - niet toevallig in Madison Square Garden, NYC. Na drie albums (+ een leuke, in opdracht van Nike gemaakte 'jogging-plaat') stopt de groep ermee. De volgende dag was het concert integraal te herbekijken, via het tv-kanaal van indie-rockjournalistiek-tempel Pitchfork en op Youtube (intussen is het er afgehaald). Haast per ongeluk vond ik het en was meteen ruim een uur zoet. En de rest van de week ontdekte ik met plezier de cd's van de groep die ik tot nu toe links had laten liggen. Vooral hun tweede plaat Sound Of Silver wist me te bekoren. Dit is 100% New York muziek, je hoort er echo's in van de CBGB's groepjes als (early) Talking Heads, maar ook de indie-funk van Liquid Liquid en de hoekige no-wave van James White & the Contortions. Nooit gedacht dat het me iets zou zeggen, maar kijk, simultaan met de zwanenzang van LCD Soundsystem weet de groep alsnog een tvdw te scoren. Het heerlijke North American Scum werd tijdens het afscheidsconcert overigens gebracht met Arcade Fire in steun.

(als bonus ook twee in memoriams: maart betekende einde van de rit voor de meest funky Oostenrijker die ooit leefde - toegegeven, veel concurrentie was er niet - en voor de zanger van The Atlanta Rhythm Section)

TVDW 13/03/2011 - Tahiti 80 - Crack Up (extended version) (2011)

Shuffle en ski, een prima combinatie. De iPod stond inderdaad - en doelbewust - een volledige week op shuffle. Ideaal om je te laten verrassen door wat het machientje at random selecteert uit de - even kijken - 998 beschikbare tracks. Niet dat de iPod zo vaak aanstond op de piste, maar bij de nachtelijke rit heen- en terug zorgde hij voor welkome afwisseling. Zo kregen diverse songs uit de recente cd's van Arcade Fire, Elbow, Ellie Goulding, Elliott Murphy, Jamiroquai, The National en OMD een kans, naast ouder werk van Gary Numan en Stealers Wheel. De tvdw zou logischerwijze gaan naar de meest opmerkelijke song. Die bleek uit Rouen te komen, zowat 800 kilometer ten noordwesten van Val Cenis, ons ski-oord. (Dat laatste zocht ik natuurlijk even op - mijn aardrijkskundige kennis is niet bepaald geweldig).

Wat ik ook even opzocht: hoeveel keer in besprekingen van "Past, Present and Possible", de net verschenen nieuwe plaat van Tahiti 80, de naam van Phoenix opduikt. In ongeveer 300.000 van de 500.000 artikels, zo leert Google. Je hoeft geen genie te zijn om de parallellen tussen de twee te ontdekken. Ook Tahiti 80 is een überhip groepje dat in gladde, bestudeerde popsongs un certain je ne sais quoi weet te verstoppen. Crack Up is een goed voorbeeld; een song die heen- en weerbotst als een veelkleurig rubberballetje.

TVDW 21/06/2009 - Foreign Born - Can't Keep Time (2009)

Twaalf meiden van twaalf jaar op je dak, voor een fuif inclusief sleep-over ter ere van de dochter en het afzwaaien van de lagere school: er bestaan rustigere weekends. Bij de door hen samengestelde fuifmuziek (die papa nog op de ipod mocht smijten - ieder zijn rol) viel weinig tvdw-materiaal te rapen. Lady Gaga, Katy Perry, Emiliana Torrini, Pink: allemaal goed en wel, maar daar voelt papa zich toch wat te oud voor.

Dan toch maar de cd die inmiddels al aan luisterbeurt vijf toe is, en blijft groeien: 'Person to Person', van Foreign Born. Een groep uit de Bay Area die al ging touren met Cold War Kids en al eens vergeleken wordt met Arcade Fire,
al hoor ik er ook wel grote lappen Echo & the Bunnymen in. Ergens uit de blog-o-sfeer plukte ik deze omschrijving: their sound is a dark, acoustic, psychedelic mixture of influences that range from Roy Orbison and John Lennon to the Fall, Primal Scream, Jesus & Mary Chain and Brian Eno. Ach ja, whatever. Als je na vijf luistersessies nog altijd bij God niet weet welk nummer de stand-out track is die klaar staat voor de tvdw, dan zegt dat genoeg.

Dan maar kiezen voor een song waarin tenminste in de titel een verwijzing schuilt naar het voorbije weekend...

http://www.sendspace.com/file/5vlusm

en als bonus, omdat de cd zo beresterk is, omdat de zon schijnt, omdat de dochter twaalf is en omdat mijn geacht, duizendvoudig lezerspubliek het verdient, nog een tweede track, Vacationing People:

http://www.sendspace.com/file/w5tedn

TVDW 26/08/2007 - Arcade Fire - Keep the car running (2007)

Zo'n weekje Spanje is best ontspannend, ook al is het muziekaanbod eerder beperkt. Hoeft ook niet, natuurlijk. De volgepropte iPod blijft de hele week zo goed als onaangeroerd, ten voordele van het strand, wandelingen op de dijk, dolce far niente. Enige uitzondering was die ene ochtend dat ik om 7u15 al uit de veren was, vastbesloten om "eens te gaan lopen". Tja, een mens doet de gekste dingen op zo'n vakantie. Maar het werden toch een aardige 40 minuten, dus zo ontevreden was ik nog niet met mijn prestatie. Het was ook het enige moment dat de iPod wél van pas kwam. En de track die veruit het meeste aandacht trok terwijl ik de dijk afliep richting de haven van Rosas, was er eentje van Arcade Fire. Een groep die al twee jaar terug een echte hype was, maar die toen volledig aan me voorbijging (- dat heb ik al eens met hypes). Ook tweede cd, Neon Bible, bleef diverse weken liggen wachten op een eerste luisterbeurt. Tot ik 'm uiteindelijk maar richting playlist van de iPod zwierde en naar Spanje meenam. En tijdens het joggen pikte de shuffler deze track eruit - een wat donkere track met een ingehouden spanning en een repetitieve baslijn en drumpartij. Erg sterk; ik keek tijdens het lopen meteen even naar het schermpje om te kijken wie de uitvoerder was. De andere artiesten die in die 40' in de shuffle verschenen - Level 42, Gabor Szabo, Thomas Dolby, Grand Funk Railroad, Stephen Stills, KC & the Sunshine Band en ik vergeet er nog een paar - moesten de duimen leggen.
Dat ik de twee daaropvolgende dagen met ontstoken spieren van de bovenbenen de trappen op en af sukkelde, zal ik hier maar niet schrijven.