TVDW 15/12/2019 - Jess Roden - Reason to Change (1974)

Ja, Hot Chip was best leuk. Ze kwamen op met Boney M en deden in de bissen iets met de Beastie Boys (Sabotage, al vond ik hun cover meer opvallend dan memorabel). Tussenin brachten ze een sterke set, waarbij de hardere beats van het vroegere werk wat contrasteerde met de meer melodieuze songs uit het laatste album. Maar: geen tvdw. Ze hebben er al enkele gescoord, dus ze moeten niet klagen.

Simon & Garfunkel, dan? Enkele in de Londense musicalwereld geschoolde jonge snaken brachten een erg verdienstelijke tributeshow in Leuven. The Only Living Boy in New York vond ik persoonlijk het mooiste moment van hun set - maar tvdw-waardig? Nah.

Zoals wel vaker zat de tvdw verscholen in een donker hoekje. Meer bepaald in een platenbak van Music Media Corner, die kleine maar fijne platenzaak in Boom waar ik soms ga snuisteren en waar ik twee platen van Jess Roden vond. Een interessante pipo, die Roden. Hij zong mee op én Magic Bus van the Who én Pull up to the bumper van Grace Jones. En tussenin zat hij in een groepje met de Doors-leden (minus - wegens dood - Jim Morrison). Op Rodens debuutplaat (op het Island-label van Chris Blackwell) spelen Allen Toussaint en enkele leden van The Meters mee. Dat valt duidelijk te horen op openingstrack Reason to Change.

TVDW 25/08/2019 - Hot Chip - No God (2019)

Eentje die zich gaandeweg naar voren heeft gewurmd, die laatste plaat van Hot Chip. Nu ja, de groep heeft al langer een wit voetje bij mij. Ze brengt old school synth pop, maar durft net zozeer gesmaakte uitstapjes richting house en club cultuur te maken. Op "A Bath Full of Ecstasy" treedt onder meer Philippe Zdar van Cassius aan als producer, u weet wel, de man die enkele weken terug een ongelukkige, fatale val maakte op een werf. Niet dat Zdars invloed zoveel verandert aan het geluid van de band. Met name op de rustigere nummers blijft het genieten van die onnavolgbare, melancholische saus die over de songs wordt gegoten. Zoals, inderdaad, op de tvdw. Luister ook naar de mooie zanglijnen die Alexis Taylor er uit zijn koker haalt.

TVDW 22/06/2014 - Klaxons - There is no other time (2014)

New rave indie rock, zo heet het dus blijkbaar, wat Klaxons brengen. Nou ja. Ik hoor best een fijn plaatje - het derde inmiddels van de groep die bij haar debuut de befaamde Mercury Prize won. Muziek die wat in het verlengde ligt van wat Hot Chip brengt, maar dan met een iets jongere sound - soms wat té jong voor mijn oortjes. Maar die single, die hapt alleszins wel lekker weg.

TVDW 27/05/2012 - The 2 Bears - Time in mind (2012)

Het is lang wachten op de nieuwe plaat van tvdw-houders Hot Chip, gelukkig is er The 2 Bears, het housy zijproject van Hot Chip-zanger Joe Goddard (en van een of andere bloke uit de Londense dance scene). Ik heb het nochtans niet zo voor house. Ik kan me amper twee favorieten voor de geest halen uit het genre: That's the way love is van Ten City, en The Promised Land van Joe Smooth. Voor de rest mag je mijn portie house aan Fikkie geven.

Maar Bear Hug, dat debuut van The 2 Bears, serveert een erg vermakelijke variant op house, eentje die draaibeurten blijft opeisen. Erg afwisselend ook, en gebracht met een laconieke, 100% Britse cool die soms wel wat weg heeft van Gorillaz. Check de tvdw bijvoorbeeld, een zonnig niemendalletje dat tussen de housetracks opduikt. Een 808 drum machine, een steel guitar en iets wat als country dancehall kan worden omschreven: heerlijk.

Of liever: check de dubbele tvdw. Voor wie Time In Mind wat te laidback vindt, plukken we uit de bonus-cd immers de trippy 'Deakstock 33s Dub' mix van het nummer; een erg radicaal herwerkte, fantastische versie vol pulserende repetitieve beats. Spacy!

TVDW 24/07/2011 - Immaculate Fools - One Minute (1987)

Tien dagen vakantie in Frankrijk verliep volgens het gekende procédé: ipod net voor vertrek volpompen en daarna, met de knop op shuffle, dingen (her-)ontdekken. Dit keer gingen o.a. Hot Chip, Foreign Born, The Shins, Jamiroquai en Lou Reed mee de hort op, samen met twee groepen die al een tijdje net onder de tvdw-radar circelen: Rainbow Arabia (in september op Leffinge Leuren) en die alleraardigste laatste plaat van OMD. De twee eerste albums van The Immaculate Fools vielen ook in de smaak. Een onderschat groepje dat zich ergens tussen Psychedelic Furs en Waterboys in bevond, maar nooit echt doorbrak. Een tvdw is een soort van eerherstel.

TVDW 31/01/2010 - Hot Chip - Slush (2010)

Laat ze maar eerst een paar platen maken en dan zien we wel. Die filosofie durf ik wel eens aan te hangen, als er alweer een nieuwe hype opduikt. Voor elke gehypte groep die ik uitprobeer, zijn er wel drie of vier die ik zo laat schieten. Hot Chip zit intussen al aan het derde of vierde album, maar dit is het eerste dat ik echt deftig een kans geef. Van wat vooraf ging, herinner ik me enkel die paar leuke singles en het feit dat hun "Ready for a fall" het nummer bij uitstek was dat bleef hangen op het feestje, enige tijd terug, van Dela (met Stefan achter de draaitafels).

Nieuwe plaat One Life Stand brengt een genietbare variant op nerdy synthpop for now people, erg melodieus en met analoge synths en de androgyne zang van Joe Goddard vooraan in de mix. Niets wat zou misstaan op een mixtape met New Order, Zoot Woman en Cut Copy. Tenzij dan de tvdw Slush, met grote voorsprong het meest originele nummer van het album en ongetwijfeld het enige dat zoveel verdeeldheid zal zaaien onder fans. Het lijkt wel een kruising tussen Little Drummer Boy en The Lion Sleeps Tonight. Ik vind het fantastisch.

http://www.sendspace.com/file/3m84rt

TVDW 06/07/2008 - Neil Young - Old Man (live 2008)

Ik was er al een vijftal jaar niet meer geweest, maar vrijdag stond ik toch terug op de Heilige Wei. In het gezelschap van Stefan, Kirsten, Serge en Frank werd het een ervaring die véél leuker bleek dan gedacht. Mijn laatste vier, vijf Werchters, dat was met notitieboekje in de hand van de ene frontstage ruimte naar de andere hollen, en af en toe backstage een tekstje op de laptop tokkelen. Moest er mee lachen toen ik vanmorgen de krantenkoppen in het Nieuwsblad las. dEUS de absolute topper? Laat me niet lachen. Kan best zijn hoor, maar als een groep zo laat afsluit hebben de journalisten dat algemeen tekstje al lang geschreven. Nog wachten tot de fotografen bij het openingsnummer dat ene kiekje kunnen trekken en daarna huppakee, laat de persen maar rollen.
Soit, ik heb me prima geamuseerd - ik voelde me zelfs niet eens ongemakkelijk tussen 'de jeugd van tegenwoordig', er liepen best nog veel generatiegenoten rond. Zo'n festivaldag roept natuurlijk om allerlei meningen en meningskes. In sneltreinvaart de mijne:
* Ben Folds. Enkel laatste kwartier gezien, maar toch tekenend: enige keer dat ik die dag echt kippenvel kreeg. Sterk.
* Jay-Z. Geweldige verrassing: veel vaart in de set, gesterkt met 'echte' band inclusief blazers. Streepjes Back in Black en Rehab, en sidekick Memphis Bleek in steun. Maar na een kwartier al richting tent getrokken, voor de Britse soulmadam
* Duffy. Viel beetje tegen. Ze kan best zingen en heeft wat aardige songs, maar die vocale tremelo's waren soms op het randje van de parodie. En de performance had een groot schouwburggehalte.
* The Verve: laatste kwartier was imposant, met heerlijk Lucky Man, maar echt gebald kon je de set bezwaarlijk noemen. Elk nummer leek wel vijf kwartier te duren.
* Neil Young. Ik moet Hilde, de onthaalmoeder van mijn kleinste nog gelijk geven, de man is inderdaad een fenomeen. Had 'm al twee keer gezien, waaronder eenmaal met Pearl Jam, maar dit was veruit de beste keer. Zelfs voor een niet-fan - ik heb steeds de perverse neiging om fans van de man één woord voor de voeten te gooien: Trans - was het genieten. Old Man Neil, omringd door vrouwlief en door nòg oudere knarren, was in grote doen. In de tent was intussen Hot Chip naar het schijnt redelijk fenomenaal, onvergetelijk, memorabel, weergaloos etcetera. Ik heb het gemist. I'll live.
* Moby. Aangekondigd als "remixed" en dat bleek ook zo. Beetje Late Night Versions benadering: de man had al zijn hits aan mekaar geplakt, de trage werden met wat bpm's opgeschroefd, de vrouwelijke drummer moest aan een stuk door tegen de beats op rammen en het geheel hapte een leuk eind weg. Soms wat richting Milk Inc boenke boenke, maar al bij al een leuke afsluiter.

De tvdw Old Man zat vrijdag ook in de set. Het was niet het hoogtepunt, dat was Unknown Legend, maar daarvan vond ik zo meteen geen versie. De tvdw-versie van Old Man is geplukt uit het concert dat Neil Young op 20 februari van dit jaar gaf in het RAI theater, Amsterdam.

http://www.sendspace.com/file/wp0iaa