TVDW 26/02/2012 - Ed Sheeran - You Need Me But I Don't Need You (2012)

Toen Tracy Chapman in 1988 tijdens een concert voor Nelson Mandela's 70ste verjaardag optrad, was ze meteen wereldberoemd. Ik moest er aan denken toen ik "+" (of: "plus") beluisterde, het debuut van Ed Sheeran dat met een half jaar vertraging nu ook in België uit is. Sheeran maakte hetzelfde mee in de zomer van vorig jaar op Glastonbury. De dag nadien lag heel Engeland - en met name de jonge meisjes - aan zijn voeten.

Sheerans debuut is behoorlijk indrukwekkend. De singles The A Team en Lego House (check de leuke clip op youtube) mikken op de meisjesharten - al moet ik bij zeggen dat mijn dochter Elien de songs maar zozo vond - maar elders op de plaat flirt de (amper 21 jarige) Sheeran ook met grime en klinkt hij als een akoestische versie van Mike Skinner van The Streets. De tvdw is een soort van onafhankelijkheidsverklaring, inclusief namedropping van Just Jack, Gabriella Cilmi en Damian Rice, en met een heerlijke oneliner als They say I'm up and coming - like I'm fucking in an elevator.

TVDW 20/05/2007 - Ben Westbeech - Pusherman (2007)

Ik was het wel haast aan mijzelf en aan mijn nom de plume verplicht om naar Leuven te trekken, afgelopen vrijdag, om er Koop te bekijken en te beluisteren. Het werd een gezellig avondje, in the company of my man Dela, diens vrouw Miranda en mutual friend Nathalie. De set van Koop had nog weinig uitstaans met de lounge waarmee deze Zweden normaliter worden geassocieerd. Neen, in de plaats kregen we high energy zweterige jazz, soms zelfs zo full blast uit de boxen schallend dat het frêle zangeresje moeite had om haar jazzy frasering nog een plaats te geven in de geluidsmix. Helemaal anders maar minstens evenzeer de moeite vond ik het voorprogramma, de jonge Brit Ben Westbeech. De man liep school bij o.a. Roni Size en zijn losse, groovy manier van zingen doet soms wat denken aan Jamiroquai. Westbeech' debuutplaat "Welcome to the best years of your life" (uit op het Brownswood-label van acid jazz guru Gilles Peterson) is een zonnige mix van jazzy funk, lichtvoetige dansbare pop en sfeervolle instrumentals. Typisch een debuut waarvoor het adjectief ‘vermakelijk’ werd uitgevonden.
Wat is dat trouwens met die Britten en de manier waarop ze de zwarte muziek tacklen? Toegegeven, inzake zwarte dansbare muziek nemen de Amerikanen de maat van hun Britse collega's. En toch, als onze naaste buren van over het Kanaal zich met de zaak bemoeien, klinkt hun soul, funk of hiphop vaak net dat tikkeltje frisser dan de Amerikaanse eenheidsworst. Van US3 over Roachford en Soul II Soul tot, recenter, Lily Allen, The Streets, Mattafix of Just Jack: de voorbeelden zijn legio.
Fijn ook om vast te stellen dat Westbeech op de planken van het Depot goed overeind bleef. Quasi nonchalant en met zijn Elvis Pompillio-hoedje over het hoofd getrokken werkte hij zich met gemak doorheen een funky setje. De tvdw zat ergens middenin de playlist.

http://www.sendspace.com/file/orwdco