TVDW 13/09/2009 - Michael Franks - When the cookie jar is empty (1978)

Mocht ik me willen profileren als hip, bij de tijd en cutting edge, moest ik hier natuurlijk hier een tvdw posten van Speech Debelle. De jongedame uit Zuid-Londen won vorige week de prestigieuze Mercury Prize. Ze won het in de shortlist ondermeer van de ook in deze kolommen opgedoken La Roux - wat ik trouwens best kan begrijpen. La Roux brengt nu eenmaal niet echt vooruitstrevende pop, wel integendeel. En de Mercury Prize heeft, met afgelopen winnaars als Roni Size, Artic Monkeys, Talvin Singh, Portishead en Dizzee Rascal, toch een neiging om meer vooruit dan achterom te kijken.

Ik heb de winnende cd 'Speech Therapy' een paar spins gegeven, en toegegeven: best aardig, die mix van streetwise rap en veelal akoestisch klinkende instrumenten als piano, gitaar, gortdroge (echte) drums en een verdwaald trompetje. Maar Speech Debelle rapt met hetzelfde door en door Britse slang dialect, waarvan ook Mike Skinner van The Streets of Kate Nash zich bedienen. Ook al geeft zulke tongval hen ongetwijfeld tonnen street cred, ik hoor het niet graag.

Deze week heb ik me zeker zo goed geamuseerd met een compilatie-cd van Michael Franks. Eindelijk, want die Franks sluimert al lang rond in mijn hersenpan, onder de categorie 'ooit eens te checken'. Nadat ik op Classic 21 nog zo'n pareltje van hem hoorde, het aan Antonio Carlos Jobim opgedragen 'Down in Brazil', besloot ik me eindelijk in de man te verdiepen. Franks grossiert in typisch West-Coast smooth, soft spoken, sassy jazz - een laidback variant op Steely Dan. Hij werkte samen met diverse grootheden, van Toots Thielemans over drummers Steve Gadd en Rick Marotta tot David Sanborn. De tvdw is exemplarisch voor Franks' stijl: schijnbaar losjes uit de pols gespeelde, bijzonder relaxte afternoon jazz, met subtiele klasse en een heerlijk gladde groove.

http://www.sendspace.com/file/r376x2

Nog een bonus? Welaan dan, omwille van de verjaardag, zaterdag, van mijn vrouw - "the sparkle in her eyes, keeps me alive". Een song van Level 42, dan? Neen, liever een opmerkelijke coverversie die ik afgelopen week opraapte. Laten we er een kwisje van maken - wie herkent, zonder te googlen, de uitvoerder(s)?

http://www.sendspace.com/file/i9xvmk

TVDW 20/05/2007 - Ben Westbeech - Pusherman (2007)

Ik was het wel haast aan mijzelf en aan mijn nom de plume verplicht om naar Leuven te trekken, afgelopen vrijdag, om er Koop te bekijken en te beluisteren. Het werd een gezellig avondje, in the company of my man Dela, diens vrouw Miranda en mutual friend Nathalie. De set van Koop had nog weinig uitstaans met de lounge waarmee deze Zweden normaliter worden geassocieerd. Neen, in de plaats kregen we high energy zweterige jazz, soms zelfs zo full blast uit de boxen schallend dat het frêle zangeresje moeite had om haar jazzy frasering nog een plaats te geven in de geluidsmix. Helemaal anders maar minstens evenzeer de moeite vond ik het voorprogramma, de jonge Brit Ben Westbeech. De man liep school bij o.a. Roni Size en zijn losse, groovy manier van zingen doet soms wat denken aan Jamiroquai. Westbeech' debuutplaat "Welcome to the best years of your life" (uit op het Brownswood-label van acid jazz guru Gilles Peterson) is een zonnige mix van jazzy funk, lichtvoetige dansbare pop en sfeervolle instrumentals. Typisch een debuut waarvoor het adjectief ‘vermakelijk’ werd uitgevonden.
Wat is dat trouwens met die Britten en de manier waarop ze de zwarte muziek tacklen? Toegegeven, inzake zwarte dansbare muziek nemen de Amerikanen de maat van hun Britse collega's. En toch, als onze naaste buren van over het Kanaal zich met de zaak bemoeien, klinkt hun soul, funk of hiphop vaak net dat tikkeltje frisser dan de Amerikaanse eenheidsworst. Van US3 over Roachford en Soul II Soul tot, recenter, Lily Allen, The Streets, Mattafix of Just Jack: de voorbeelden zijn legio.
Fijn ook om vast te stellen dat Westbeech op de planken van het Depot goed overeind bleef. Quasi nonchalant en met zijn Elvis Pompillio-hoedje over het hoofd getrokken werkte hij zich met gemak doorheen een funky setje. De tvdw zat ergens middenin de playlist.

http://www.sendspace.com/file/orwdco