TVDW 21/03/2010 - Gang Starr - Just to get a rep (1991)

Ik had natuurlijk kunnen wachten tot hij definitief het loodje zou leggen, maar het nieuws dat Guru in een coma is gesukkeld, was al voldoende om mijn cd's van de man nog eens een spin te geven. Natuurlijk heb ik het dan over zijn inventieve Jazzmatazz-platen, al speelde ik met minstens evenveel plezier ook het straffe spul dat hij samen met DJ Premier maakte onder de naam Gang Starr. Keith Elam (aka Guru aka Gifted Universal Rhymes Unlimited) had een heerlijk vloeiende delivery, wist zinnige dingen in zijn rijmelarij te smokkelen en sukkelde nooit in het met clichés bevolkte straatje van de gangsta rap. Bovendien heb ik persoonlijk erg fijne herinneringen aan de man: met my man Dela als fotograaf had ik eind jaren negentig een fijn interview met hem, net voor zijn concert in de AB. Het was mijn eerste interview met iemand uit de 'hiphop sector', als jonge bleekscheet was ik wat nerveus, maar Guru bleek een charmante, boeiende gesprekspartner.

De tvdw komt uit Gang Starrs tweede plaat Step Into the Arena. Straight up onverdunde eastcoast hiphop, veel beter vind je ze niet.

It's a daily operation
He might be loose in the park or lurking at the train station
Mad brothers know his name
So he thinks he got a little fame
From the stick-up game


http://www.sendspace.com/file/p0rz6d

Guru mag dan nog tussen leven en dood balanceren, voor andere muzikanten kwam de zeis de voorbije dagen genadeloos neer. RIP Alex Chilton, wiens "Cry Like A Baby" nog op de custom made cd geraakte die ik bij de geboorte van mijn zoon Bram rond de doopsuiker wikkelde. RIP ook Ron Banks, frontman van The Dramatics, een close harmony groep uit Detroit die wat in de schaduw stond van The Temptations maar in de jaren zeventig prachtige soulplaten maakte. En RIP Tom T-Bone Wolk, het bassbeest met het hoedje, verantwoordelijk voor prachtig werk bij Carly Simon, Robert Palmer, Costello, Marc Cohn, Squeeze, Paul Carrack en Amanda Marshall. En bovenal: hij was sinds begin jaren tachtig vaste compagnon bij Daryl Hall & John Oates. Daryl Hall grapte vaak dat T-Bone de ampersand was in Hall & Oates.

Om Tom T-Bone Wolk te eren, twee songs. Allereerst een mijlpaal in de geschiedenis van de hiphop: The Breaks van Kurtis Blow was begin jaren tachtig de allereerste rapsingle die goud haalde. Opmerkelijk: de baslijn kwam niet uit een sample, maar werd live ingespeeld door, juist ja, bleekscheet T-Bone Wolk. A true classic...

http://www.sendspace.com/file/fbhdcz

De tweede is een track uit H2O, een van die definitieve popplaten uit het begin van de jaren tachtig. Het album ook waarop T-Bone met het rollende baslijntje uit 'Maneater' meteen een visitekaartje van formaat gaf . Ook 'One on One' staat er op, een song waarin Daryl Hall met schijnbaar gemak het enorme bereik van zijn buigzame stem demonstreert.

http://www.sendspace.com/file/9n91f8

En om de cirkel rond te maken: 'Watcha see is Watcha Get' van the Dramatics (uit 1971), de song die Hall & Oates (met T-Bone natuurlijk op bas) een paar jaren terug coverden op hun album Our Kind of Soul.

http://www.sendspace.com/file/1h6kpp

TVDW 03/07/2005 - Buckshot LeFonque - Breakfast @ Denny's (1995)

"Eén van de meest relevante gedichten uit de Amerikaanse geschiedenis, muziek van blueslegende Albert Collins, Elton John en DJ Premier, een verzameling van de beste hedendaagse jazzmuzikanten en rappers, een liefdeslied, reggae, blues, jazz, hiphop, rap, rock, heavy metal, een kinderrijmpje, politieke satire en samples van Duke Ellington, John Coltrane, de alomtegenwoordige James Brown en Fela Kuti... - geen enkele plaat die dit jaar uitkomt, kan dezelfde diversiteit voorleggen." Het - losjes vertaalde - citaat is van de hand van Delfeayo Marsalis en het komt uit de liner notes die bij het debuut van Buckshot LeFonque horen. Buckshot LeFonque bracht amper twee albums uit, het was het geesteskind van Dj Premier (turntable wizard en Guru's sidekick bij GangStarr) en Branford Marsalis, één van de meest begenadigde jazzmuzikanten in this day and age en iemand die met dit zijproject de grenzen tussen jazz en zogenaamd populaire muziek deed vervagen. Premier en Marsalis kenden mekaar van de soundtrack voor Spike Lee's Mo' Better Blues. Ten tijde van het tweede Buckshot-album Music Evolution uit 1997 (de cd met de grootste Buckshot-hit "Another Day", het nummer dat Stevie Wonder vergat te schrijven) had ik het geluk om Branford Marsalis te mogen interviewen, enkele uren voor diens concert in, of all places, de Brusselse Mirano. Een teveel aan bescheidenheid kon Marsalis niet aangewreven worden, zo bleek al snel tijdens het interview, maar het werd wel een erg aardige babbel met deze levende legende, die in 1985 al, als één van de Blue Turtles, het memorabele solo-debuut van Sting verrijkte (en datzelfde jaar aan de zijde van diezelfde Sting ook op Live Aid te gast was) en die in heel Amerika bekend werd als één van de bandleaders van Jay Leno's Tonight Show. Oh ja, het interview destijds werd van excellent fotomateriaal voorzien door Dela (shout out to my man Dela!). En oh ja, die handtekening van Marsalis staat toch maar fijn te blinken in mijn cd-boekje. De geselecteerde TVDW start met een sample uit Leno's Tonight Show (waarin Leno de fastfoodtent Denny's over de hekel haalt omwille van de vermeende racistische politiek van deze keten - Jay Leno quipped at the time "Denny's say that they don't discriminate, but you gotta wonder when that chef's hat is pointed...."); de track zelf is een geslaagde samenwerking tussen Marsalis en DJ Premier .