TVDW 16/12/2018 - Robyn - Missing U (2018)

Een AOTY? Dat staat voor Album of the year, althans volgens de alles afkortende hipsters op Instagram. Ik doe er nog elk jaar naarstig aan mee, aan mijn eigen voorkeurlijstje, ook al heeft het nul relevantie en stel ik jaar na jaar vast hoe weinig ik de huidige trends en toppers volg. Zoals Kees de Koning, de manager van en grote baas achter heel wat Nederlandse en Belgische hiphopacts, onlangs zei in Knack: "als je als hiphop fan zegt dat Eminem beter is dan Lil Peep, zegt dat vooral iets over je leeftijd." Eminem staat inderdaad ook in mijn AOTY-lijstje, dat zegt genoeg.

Ik luisterde afgelopen week naar enkele podcasts die terugblikten op 2018. Eentje van Rolling Stone stond stil bij de hiphop van het voorbije jaar en er zaten enkele interessante inzichten in de uitzending. Over hoe hiphop vorig jaar voor het eerst rock had voorbijgestoken, als de belangrijkste muziekstroom ter wereld. En over hoe het feit dat streamingcijfers nu opgenomen worden in het bepalen van hitlijsten, alles veranderd heeft. Vroeger verliep alles volgens verkoopcijfers. Papa die wat dad rock van Wilco kocht en die plaat drie keer draaide, betekende voor de verkoopcijfers evenveel als de zestienjarig skater girl die de nieuwe Kendrick Lamar kocht en dertig keer per dag beluisterde op haar meisjeskamer. Dat is nu veranderd. De jeugd draait gehypte songs meteen na hun release non stop - en dat tikt aan bij het samenstellen van de lijsten. Vandaar overspoelt hiphop de hitlijsten, in Amerika misschien nog meer dan hier.

De New York Times heeft een podcast die clever popcast werd gedoopt, en ook zij hadden het in de meest recente editie over hun AOTY's. Een van de 'senior pop critics' zette Soccer Mommy op één. Serieus? Een nauwelijks toonvast zingend meisje met wat gammele indierock die herinneringen oproept aan Throwing Muses en de Breeders zou de beste plaat van het jaar hebben gemaakt? Niet dat mijn lijstje zoveel geloofwaardiger of beter onderbouwd zou zijn, hoor, maar ik stond er toch van te kijken. Here goes...

1. Vertical Horizon - The lost mile
2. Josh Rouse - Love in the modern age
3. Paul Simon - In the blue light

Voor we in de random gerangschikte platen duiken waarvan ik verder genoten heb, nog even een woordje over de tvdw. Robyn maakte samen met Eminem de meest verrassende, langverwachte comeback van het jaar. In een vorige post, over Madonna, had ik het over hoe "Ray Of Light" electronica wist te mixen met emotie. Robyn gaat al heel haar carrière lang verder op die weg. Bij haar kan je emotie zelfs vervangen door melancholie. Zoals in haar meest bekende hit Dancing on my own, slaagt de Zweedse erin om onder de beats en de in lyrics vaak een laagje tristesse te leggen, die haar een aparte plaats geeft in de electropop. Voor haar nieuwe plaat "Honey" (haar eerste in acht jaar!) moest ze niet ver zoeken om die tristesse te vinden. Het is een bij wijlen indrukwekkend eerbetoon aan haar te vroeg ontvallen muzikale partner in crime Christian Falk. De mooie tekst bij het onderkoelde, sobere Missing U spreekt boekdelen.

Finding clues in my pockets and opening boxes
And going places we went
Remember to forget
Thinking how it could been
I've turned all my sorrow into glass
It don't leave no shadow

Anderson Paak - Oxnard
Robyn - Honey
Flying Horseman - Rooms/Ruins
Courtney Marie Andrews - May your kindness remain
Eminem - Kamikaze
Jose James - Lean on me
Jonathan Wilson - Rare birds
Young Gun Silver Fox - AM Waves
Juliana Hatfield - Sings Olivia Newton-John
John Grant - Love is magic
Natalie Prass - The future and the past
Villagers - The art of pretending to swim

TVDW 18/03/2018 - Vertical Horizon - Lighthouse (2018)

Gek hoe sommige releases van de laatste jaren zich steeds weer een weg naar voren banen. Albums die misschien achteraan je eindejaarstoptien bengelden, maar intussen de favorieten van weleer voorbijgestoken hebben. De twee laatste van Turin Brakes zijn zo'n platen. Net als die van Hot Chip-zijproject The 2 Bears. Of die "1989" van Ryan Adams. Of "Wincing the night away" (oké die is al wat ouder) van The Shins. Brandon Flowers met zijn twee soloplaten en "Dear Science" van TV on the Radio zijn nog voorbeelden. Ook "Echoes from the underground" van Vertical Horizon hoort daar bij. Uit 2013 alweer - en de afgelopen jaren vroeg ik me wel eens af wanneer de groep uit Washington DC met een vervolg zouden komen.

Nu dus. "The lost mile" is enkele weken uit en heeft al makkelijk een tiental draaibeurten gekregen op mijn iPhone. Ja, voor mijn doen is dat al érg veel. De nieuwe plaat is een pak minder stevig dan die "Echoes..." (waarop Rush-drummer Neil Peart nog te gast was); de klemtoon ligt op malse, breed uitwaaiende synths en minder op gitaarsolo's. Vertical Horizon is een groep uit de post-grunge en college rock, die ooit in één bed kon liggen met Everclear en Third Eye Blind, maar intussen meer opgeschoven is naar een mix van prog rock en pop. Luister naar de voorbeeldig opgebouwde 6,5 minuten durende tvdw. Wat een machtig, machtig, machtig nummer. Eentje dat meteen de concurrentie van deze week (The Dream Syndicate, John Martyn, Phil Manzanera et j'en passe) naar de achtergrond dreef.

TVDW 05/01/2014 - Tired Pony - Carve our names (2013)

Als ik een muzikale link wil maken met de voorbije kerstvakantie, zou ik Pinball Wizard van the Who als tvdw moeten nomineren. Een van de leukste momenten van de voorbije vakantie was immers de komst van een vintage flipperkast uit 1980. Bij wijze van muzikale knipoog bekeek ik op de dag dat de flipperkast aankwam, 's avonds Ken Russell's "Tommy" - dat volstond.

Je hebt supergroepen en je hebt hobbyprojecten. Tired Pony zit daar wat tussenin. De groep heeft de zanger van Snow Patrol en de gitarist (op rust?) van REM als spil, maar naast Lightbody en Buck spelen ook groepsleden van Editors en Belle & Sebastian, en muzikanten als M. Ward en Jacknife Lee mee. Hun tweede album The Ghost of the Mountain lijkt me sterker dan het drie jaar geleden verschenen debuut van hen; met veel songs die aanleunen bij Snow Patrol, maar dan net iets minder gezwollen en met Americana sausje erover.

Voor de volledigheid ook nog even snel mijn Best Of 2013 lijstje op de blog gooien?

1. Daft Punk - Random Access Memories

2. Arctic Monkeys - AM

3. Josh Rouse - The Happiness Waltz

4. Vertical Horizon - Echoes from the Underground

5. John Grant - Pale Green Ghosts

6. Dreadzone - Escapades

7. Wave Machines - Pollen

8. Foals - Holy Fire

9. Kings of Leon - Mechanical Bull

10. Turin Brakes - We were here

en verder leuk werk van o.a. Villagers, Bastille, Neko Case, Blood Orange, Vampire Weekend en tegenvallende platen van Eels, Phoenix, Moby en The Feeling. Beste re-issues kwamen van The Clash en Patrick Cowley.

TVDW 03/11/2013 - Vertical Horizon - Song for someone (2013)

Soms blijkt het water tussen Amerika en Europa wel erg diep. Vertical Horizon had met Everything You Want een dikke tien jaar terug de meest gedraaide single van het jaar te pakken. In de VS dan toch, hier op het Oude Continent ging de vlot verteerbare stadionrock minder makkelijk over de toonbank. Nochtans een fijne song, uit een behoorlijke plaat. Zovele jaren later blijkt Vertical Horizon zich, op de nieuwe "Echoes from the Underground", aan een spreidstand te wagen. De helft van de songs (waaronder de tvdw) zit nog in het veilige vaarwater van American college rock: power chords, meezingrefreinen, catchy formats. De andere helft beweegt echter richting onvervalste progrock, met tempowisselingen, songs boven de 5 minuten grens en drumpartijen die al eens verder durven te gaan dan boem tsjak boem. Wat dat laatste betreft: niet toevallig geeft Rush-drummer Neil Peart een acte de présence op de plaat.