TVDW 25/11/2018 - John Grant - Glacier (2013)

Toegegeven, die retro seventies trip richting westcoast klonk best lekker, afgelopen maandag in het Depot. Young Gun Silver Fox deed wat het moest en bracht een vermakelijke set, die evenwel - buiten een stevig rockend Lolita - behoorlijk binnen de lijntjes bleef. Jammer ook dat er geen cover vanaf kon; op andere concerten kreeg het publiek een smaakvol streepje Bill Withers of Hall & Oates.

En toegegeven, ook Carmel bracht een aangename set,vrijdagavond in De Casino (leuk zaaltje, trouwens). Van de souljazzpop van de jaren tachtig, een klasje waar ook Sade, Everything But the Girl en Working Week op de schoolbanken zaten, was Carmel steeds de meest uitgesproken jazzy leerlinge. Op de vooravond van haar zestigste verjaardag bleek dat niet anders. Zo bracht miss McCourt een cover van Coltrane's Naima, waarop ze een tekst had geschreven. Pas in de tweede helft viel het optreden helemaal in de plooi, eerst met een knappe versie van Tok, daarna onder meer met een mooi sluimerend It's All in the Game.

Het beste optreden kwam tussenin, op woensdag in de Trix. John Grant en zijn uitstekende band - inclusief Budgie, toch een icoon uit de new wave door met name zijn drumwerk bij Siouxie & the Banshees - bracht er een kleurrijke, fascinerende en erg gevarieerde set. De twee facetten van Grant werden uitvoerig belicht: die van de barokke torch songs en die van de donkere, stuwende electro. Beide bracht Grant trouwens even overtuigend, en bij beide vielen telkens ook de onnavolgbare, bizarre, sarcastische observaties van de man op. Preppy Boy was een eerste hoogtepunt, in de bissen kwam (gelukkig) ook Grants signature song GMF aan de beurt, maar het sterkste moment was toch de ijzigwekkende, melodramatische versie van Glacier.

Er waren trouwens nog enkele interessante nieuwe releases deze week. Ik was verbaasd dat ik de nieuwe Smashing Pumpkins eigenlijk best oké vond, en daarnaast klonk ook de nieuwe Anderson Paak veelbelovend bij een eerste luisterbeurt. Stof voor de tvdw van volgende week? Wie weet...

TVDW 20/12/2015 - John Grant - You and Him (feat. Amanda Palmer) (2015)

Ik had een tvdw kunnen puren uit zaterdagavond, toen een kleine twintig elfjarigen thuis stonden rond te huppelen in de kelder. Het derde en meteen ook laatste feestje van die orde dat we konden organiseren, want volgend jaar wenkt ook voor Hanne het middelbaar. Het viel me op hoe enthousiast deze bende allerlei muziekjes verwelkomde. En hoe ze nauwgezet hele lappen tekst (al dan niet fonetisch) meebrulde. Uptown Funk, Macklemore en Pharrell's Happy natuurlijk, maar ook Avicii, Calvin Harris en zelfs K3, de Smurfen en AC/DC's Thunderstruck. Ongedwongen genieten, fijn dat dat nog kan.

Maar ik zoek de tvdw toch maar binnen mijn muzikale microcosmos. "Pale Green Ghosts" van John Grant, uit 2013, is en blijft een van mijn favoriete platen van de laatste jaren. Stond toen op vijf in mijn eindejaarlijstje, maar terugkijkend had hij zelfs op twee moeten staan, vlak achter Daft Punk. Wat de plaat zo sterk maakte, duikt nu ook op in de nieuwe "Green Tickles Black Pressure", maar dan in uitvergrote vorm. De uitstapjes richting electro zijn nog een streepje meer freaky, en het melodrama en de bijtende (zelf-)spot in de teksten krijgen een extra laagje. Terwijl vorige plaat uitpakte met geslaagde samenwerkingen met Midlake, GusGus en Sinead O'Connor, komen op de nieuwe o.a. Budgie (drummer van Siouxie & the Banshees), Amanda Palmer (Dresden Dolls) en Tracy Thorn (Everything But The Girl) de songs verrijken. Luister naar de tvdw: een croonende bariton, stevige retro-synths en een almost punky injectie van miss Palmer. Logisch dat ook de nieuwe plaat in mijn eindejaarslijstje staat.

Eindejaarslijstje? Een detail dat àlles zegt: ik kom dit jaar niet eens aan tien. Wat wil zeggen dat ik heel vaak teruggreep naar (oude) vinyl - en dat ik zelfs (ongetwijfeld boeiende) recente platen ongemoeid liet. Dat heeft ook wat te maken met mijn drastisch teruggedrongen looprondes (die de voorbije jaren ideaal waren om nieuw materiaal iphonegewijs te beluisteren). Hoedanook: die soloplaat van Keith Richards of die coverplaat van Ryan Adams, om er maar twee te noemen: ze wachten nog op hun eerste luisterbeurt.

De albums die ik (toch nog) vaak draaide en die ik - om uiteenlopende redenen - goed vond, zijn de volgende (Ik had er al een korte argumentatie voor geschreven op Instagram, lui als ik ben, kopieer ik die gewoon even)

Janet Jackson - Unbreakable. A bit too long for sure, but I loved the crisp, powerful Jam & Lewis production and the diversity in song material. And the vocal resemblance is sometimes almost uncanny: if Michael would've been able to make an album in 2015, it would have sounded a lot like this one.

John Grant - Grey Tickles Black Pressure. As fascinating as his unforgettable 2013 Pale Green Ghosts: a deep voice, melodrama, electro pop and lyrics that bathe in self pity, sarcasm and hilarious observations. Captivating stuff.

Vetiver - Complete Strangers. A most pleasant surprise, this. Dreamlike, non-intrusive, soothing pop. A gently breeze, set to music.

Brandon Flowers - The Desired Effect. A shameless, colourful testimony to the fact that commercial pop is not a dirty word. And far better than the most recent Killers output.

Balthazar - Thin Walls. The best thing that came out of Belgium in 2015. Bold and brash, cocky and confident: arty indierock as it should be.

Mikal Cronin - MCIII. As if the Raconteurs made a new album: melodic guitar power pop with adventurous arrangements.

ELO - Alone in the Universe. A great return to form, even though the album is very conventional and unsurprising. Glad that the Genius called Jeff Lynne gave a new sign of life - and relieved that the result wasn't disappointing.

Grayson Hugh - Back to the Soul. An impressive, unconditional love for real, genuine, soul music is what makes this album such a treat.

TVDW 05/01/2014 - Tired Pony - Carve our names (2013)

Als ik een muzikale link wil maken met de voorbije kerstvakantie, zou ik Pinball Wizard van the Who als tvdw moeten nomineren. Een van de leukste momenten van de voorbije vakantie was immers de komst van een vintage flipperkast uit 1980. Bij wijze van muzikale knipoog bekeek ik op de dag dat de flipperkast aankwam, 's avonds Ken Russell's "Tommy" - dat volstond.

Je hebt supergroepen en je hebt hobbyprojecten. Tired Pony zit daar wat tussenin. De groep heeft de zanger van Snow Patrol en de gitarist (op rust?) van REM als spil, maar naast Lightbody en Buck spelen ook groepsleden van Editors en Belle & Sebastian, en muzikanten als M. Ward en Jacknife Lee mee. Hun tweede album The Ghost of the Mountain lijkt me sterker dan het drie jaar geleden verschenen debuut van hen; met veel songs die aanleunen bij Snow Patrol, maar dan net iets minder gezwollen en met Americana sausje erover.

Voor de volledigheid ook nog even snel mijn Best Of 2013 lijstje op de blog gooien?

1. Daft Punk - Random Access Memories

2. Arctic Monkeys - AM

3. Josh Rouse - The Happiness Waltz

4. Vertical Horizon - Echoes from the Underground

5. John Grant - Pale Green Ghosts

6. Dreadzone - Escapades

7. Wave Machines - Pollen

8. Foals - Holy Fire

9. Kings of Leon - Mechanical Bull

10. Turin Brakes - We were here

en verder leuk werk van o.a. Villagers, Bastille, Neko Case, Blood Orange, Vampire Weekend en tegenvallende platen van Eels, Phoenix, Moby en The Feeling. Beste re-issues kwamen van The Clash en Patrick Cowley.

TVDW 15/12/2013 - Villagers & John Grant - My Love My Life (2013)

Zijn cd "Pale Green Ghosts" was sowieso al onmiskenbaar een van dé cd's van het jaar, en nu plakt hij er aan het eind nog een schitterende EP aan vast, met herwerkingen van enkele songs. Sinead O'Connor, op het album aanwezig met enkele backing vocals, mag naar voren treden voor een duet, elders zorgen ook Beth Orton en de Ierse folkie Damien Dempsey voor opmerkelijke passages. Maar het echte kippenvelmoment was toch die ene song die niét op "Pale Green Ghosts" stond. Villagers verrast, samen met Grant, door een cover van My Love My Life, het nummer dat in 1976 stond te pronken op "Arrival" van Abba. Net na Dancing Queen, nota bene.



TVDW 30/06/2012 - John Grant - GMF (2013)

Hij blijft aandacht opeisen, "Pale Green Ghosts", die intrigerende, rare plaat van John Grant. Het is een tweespalt tussen enerzijds donkere, maar niet van zelfspot gespeende singer-songwriter stuff (de invloed van producers Midlake), en anderzijds al even donkere electropop (de invloed van mede-producers GusGus uit IJsland). Ook opvallend en erg geslaagd: de rake teksten en originele observaties: zijn stukgelopen relatie vergelijkt hij met het Agent Orange uit Vietnam, elders vraagt hij zich luidop af "wat Ernest Borgnine zou doen", de Hollywood-ster die de detective in Hitchcocks "Psycho" speelde. Telkens declameert hij de songs op een kurkdroge manier, alsof Buster Keaton plots een singer-songwriter is geworden. Soms doen zijn bittere uitlatingen en zijn cynisme zelfs denken aan Morrisey. Met die laatste heeft hij ook zijn geaardheid gemeen - iets waar hij overigens regelmatig naar verwijst in de teksten, en niet zelden - alweer - op een wrange, maar humoristische toon. Erg erg boeiend album.