TVDW 16/08/2015 - Bram Vermeulen - De wedstrijd (2001)

Mijn zoon Bram - vijf op de foto, maar intussen al 14 - is een voetballer. Technisch gezien is hij al een pak beter dan ik, hij doet trucjes met de bal waar ik zelfs niet aan begin. Maar in één ding was ik nog net iets beter: het klassieke 'balletje hoog houden'. Honderd haalde ik met gemak, en ik daagde hem tijdens zijn voorbije examenperiode uit om hetzelfde het te halen. Uiteindelijk, na veel oefenen, lukte het hem, bij aanvang van de zomervakantie. De bordjes stonden gelijk.

Tot hij vanmiddag plots triomfantelijk voorbij kwam gelopen. Hij zei slechts één ding: "Honderdvijftig".

Waarna ik de sportschoenen aansnoerde, de tuin in liep en als een bezetene begon te oefenen. Eén keer haalde ik nog 124. Een andere keer 126. Voor de rest vooral veel gevloek, gesakker en gehijg. Badend in het zweet kwam ik uiteindelijk terug binnen. De zoon gaf me een schouderklopje, waarin zowel troost als berusting inzat. "Morgen lukt het je misschien wel, papa", zei hij nog. Het mooiste was nog dat hij het zei zonder een zweem van leedvermaak of ironie.

This one's for you, kleine held.

tien keer achter elkaar kan hij het al
deze jongen kan alles met een bal
zeker weten dat hij tot de honderd komt
die bal komt nooit meer op de grond

kijk maar
kijk maar
kijk maar

het is een wedstrijd
het is een wedstrijd
het is een wedstrijd die je niet winnen kan

TVDW 03/04/2011 - Elbow - Lippy Kids (2011)

De snelste weg tussen twee punten
is alleen dan een rechte lijn
als de weg zelf er niet toe doet
alleen het snel aan het einde zijn

Mooi gezegd toch, van Bram Vermeulen? Het staat in diens dichtbundel Het Groot Hollandsch Verzenboek, dat ik afgelopen donderdag las - nota bene terwijl ik in de cafetaria van een opleidingscentrum mijn mond verbrandde aan een hap te hete spaghetti. Ik moet altijd aan Bram denken bij het woord 'ontroering'. Ik herinner me dat ik in de gebouwen van platenmaatschappij Virgin een interview had met de brave - en inmiddels diep betreurde - man, en dat hij de eerste tien minuten zoet was met me uit te leggen dat ontroering eigenlijk een fout woord was. Je wordt geroerd door iets, niet ont-roerd.

Ontroering, of roering zo je wil, is het soort van gevoel dat je moet binnenlaten. Als een deurtje waarvan je toelaat dat het af en toe openzwaait - of dat je zelf openduwt. Vorige week opende ik zo'n deurtje. In het zonnetje op een bankje in een stadsparkje, met "Build a Rocket, Boys!", de nieuwe Elbow, op de iPod. En met de tweede song, Lippy Boys, die voorbijkomt. Een losgelaten klas schoolkinderen holt voor mijn gezichtsveld kris kras door elkaar. Met het gejengel en gejoel dat nu vervangen is door de muziek van Elbow, lijkt het wel alsof ze in slow motion voortbewegen. En intussen zingt Guy Garvey over balorige jongens in hun onbekommerde jeugd. Over hun heerlijke onvermogen om cynisch te zijn. Over de schoonheid en poëzie die in de apenjaren vervat zitten, en hoe ze ongemerkt voorbijglijden. En ik weet nog net te voorkomen dat de tranen van onder mijn zonnebril bengelen.

TVDW 23/11/2008 - Dido - Northern Skies (2008)

Ontroering is het nuchtere denken dat even een adempauze neemt.

Bram Vermeulen besteedde ooit 10 minuten van mijn interviewtijd terwijl hij specifieerde dat we beter niet over ontroering spraken maar over beroering, maar dit terzijde.
Deze week liet ik me tot mijn eigen verbazing ontroeren door de nieuwste cd van Dido. En dat terwijl ik tot op heden Dido had afgedaan als een melige huisvrouwenvariant van Chris De Burgh. Maar ik moet schoorvoetend terugkomen op mijn alweer al te snelle beoordeling. Die nieuwe cd is echt prachtig, met minstens drie nummers die me kunnen - daar komt dat woord weer - ontroeren. Luister naar de tvdw, het machtige en van weemoed druipende sluitstuk van de plaat, met een instrumentaal coda van haast drie minuten.
Misschien heeft de mellow mood wel iets te maken met het jaargetijde. 't Is overigens niet de enige zacht knetterende muziek die ik deze week beluisterde. Donderdag was het nog eens genieten van de herontdekking van Another Page, dat album dat Christopher Cross begin jaren tachtig opnam met de muzikanten van Toto. En vandaag, zondag, vulde Bon Iver de huiskamer. Terwijl het buiten sneeuwde en binnen de kleinste dochter een tekening maakte en ophoudelijk tetterde, met het goudgeel vlammende haardvuur op de achtergrond. Dichter bij een afbeelding van een kerstplaat kwam ik nooit.

http://www.sendspace.com/file/mvo2ox