TVDW 29/06/2025 - George Benson - Soulful Strut (1979)

 

TVDW 1068. Niet dat er bepaald veel volk op afkwam - wat dat betreft blijken mijn drie passages in de Antwerpse listening bar nogal ongelukkig - maar ik amuseerde me toch weer, bij de voorbereiding zowel als bij het draaien van mijn dj-setlist bij Steurzender. Hieronder de setlist (- waar ik zelf nogal tevreden over was) glijdend van soul over funk tot disco - en met tussendoor een kleine tribute voor de recentelijk overleden Sly Stone en Calvin Yarbrough. 

Voor de tvdw ga ik voor de George Benson-track die al een paar weken geleden als eerste geselecteerd werd voor de setlist; een Northern Soul classic die stijlvol onder handen werd genomen door Benson op "Livin' Inside Your Love", het album dat hij inblikte net voor zijn commerciële topper "Give Me The Night".

01. The Main Ingredient – Everybody Plays The Fool / 02. Intruders- Check Yourself / 03. Stylistics – You Make Me Feel Brand New / 04. Daryl Hall & John Oates – She’s Gone (album version) / 05. Deniece Williams – Free / 06. Harold Melvin & The Blue Notes – Wake Up Everybody / 07. Marvin Gaye – Mercy Mercy Me / 08. Barry White – It’s Ecstasy When You Lay Down Next To Me / 09. Jimmy McGriff – It Feels So Nice (do it again) / 10. Isaac Hayes – Kidnapped / 11. Fatback Band – (Are you ready) Do The Bus Stop / 12. Bohannon – Summertime Groove / 13. George Duke – Dog-Man / 14. Rufus & Chaka Khan – What Am I Missing? / 15. Brothers Johnson – Strawberry Letter 23 / 16. Kool & The Gang – Too Hot / 17. George Benson – Soulful Strut / 18. Jesse Johnson – I’m Just Wanting You / 19. Gino Soccio – Closer / 20. Earth Wind & Fire – On Your Face / 21. Commodores – Rapid Fire / 22. O’Jays – Love Train / 23. Billy Preston – The Bus / 24. Curtis Mayfield – Pusherman / 25. Sly & The Family Stone – Family Affair / 26. Isley Brothers – Harvest For The World / 27. Delegation – Sho ‘Nuff Sold On You / 28. Rick James – 69 Times / 29. Prince – Head / 30. Reddings – The Awakening Pt. 1 / 31. Johnny Guitar Watson – Booty Ooty / 32. Nile Rodgers – The Land of the Good Groove / 32. Chic – (funny) Bone / 33. Bell & James – Livin’ it up (Friday Night) / 34. War – The Music Band / 35. Yarbrough & Peoples – Heartbeats / 36. Nona Hendryx – Transformation / 37. Brass Construction – International / 38. Oliver Cheatham – Get Down Saturday Night (extended version) / 39. One Way (feat. Al Hudson) – Pop It.   

TVDW 15/10/2023 - Dream Express Orchestra - Cast Your Fate To The Wind (1977)

 

TVDW 979. Dream Express heeft een onmiskenbare link met het Eurovisiesongfestival. Niet enkel omwille van A Million In 1-2-3, maar ook omdat de Belgische formatie rond Luc Smets drie (Nederlandse) zussen in de rangen telde, waaronder Stella (die zowel voor Nederland als voor België zou aantreden op het festival - it's complicated). Dream Express bracht zwierige, wat kitscherige soulpopvarieté, niet zelden schatplichtig aan wat The Three Degrees destijds ook serveerden. Luister bijvoorbeeld naar Then You Said No, een song waarin de Belgen wel erg dicht aanschurken tegen het drietal uit Philadelphia.

Deze tvdw focust niet zozeer op Dream Express, maar eerder op één specifieke track die de vreemde eend is in de songcataloog van de band: Cast Your Fate To The Wind, een song die de band (ook) uitbracht als single, onder de naam Dream Express Orchestra. Een opvallende keuze, deze cover van een jazzklassieker van Vince Guaraldi, die al een (funky) treatment kreeg bij onder meer George Benson en Ramsey Lewis, en die in deze Belgische versie ook best overeind blijft. 

Luc Smets, de drijvende kracht achter Dream Express - en de man die ook in The Pebbles zat en wiens stem je hoort op Seven Horses In The Sky - overleed een kleine twee maanden geleden, in Bornem. Hij werd 76.

TVDW 09/10/2016 - Heatwave - The Big Guns (1982)

Wie deze blog al een tijdje volgt, weet dat het verschil tussen archetypische zwarte en blanke muziek (- en hoe dat verschil opheffen) een van mijn stokpaardjes is. Ik hoef maar even terug te scrollen naar de tvdw's van de voorbije weken. The 5th Dimension: zwarte soulband tackelt een blanke Westcoast country song. Rare Earth: bleekscheten maken retefunky zwarte soulmuziek op het Motown-label. Zie ook de talloze tvdw's waarin artiesten als Hall & Oates en Boz Scaggs worden vernoemd. De tvdw van deze week is het misschien wel het allerbeste voorbeeld van hoe de muren tussen blank en zwart gesloopt worden.

Sloper van dienst is dit keer Rod Temperton. Of liever: was Rod Temperton, want de man overleed vorige week, op amper 66-jarige leeftijd. 's Mans verhaal is leuk om te vertellen. Temperton was een schriel Brits kereltje (linksonder op de foto) dat samen met wat Amerikanen in Europa sier maakte als Heatwave en meteen al bij het debuut twee knoerten van wereldwijde hits scoorde met Boogie Nights and Always and Forever. Dat de man zo'n mooie R&B-nummers kon schrijven, kwam ook Quincy Jones ter ore. De daaropvolgende verhuis van Temperton naar L.A. betekende het begin van een erg productieve samenwerking. Samen met 'Q' was Temperton dé man die de carrière van Michael Jackson katapulteerde van tienerster naar 'adult artist'. Temperton schreef bijvoorbeeld Rock With You, toch nog altijd een echte 'standard' vanop die plaat "Off the Wall".

Temperton bleef steeds in de schaduw, hij was de man van de kleine lettertjes in de liner notes van een album. Maar met het album dat na "Off the Wall" zou komen, schreef hij pas echt muziekgeschiedenis. In "Thriller" had Temperton een grote hand: hij schreef niet enkel Baby Be Mine en slotsong The lady in my life, maar ook het titelnummer. Er bestaan leuke anecdotes over. Over hoe hij de song eerst Midnight Man en Starlight noemde, maar na een nachtje slapen plots wakker schoot en het woord Thriller naar Quincy Jones doorbelde. Of over hoe hij met het idee kwam om de afsluitende parlando van de song te laten inspreken door Vincent Price, en hoe hij die tekst zelf ('The Funk of Forty Thousand Years', weet je wel) op weg naar de studio neerkribbelde, op de achterbank van een taxi. Zo worden legendes geboren.

Het bleef niet bij de samenwerkingen met Michael Jackson. Tussen eind jaren zeventig en pakweg 1987 schreef hij tal van pareltjes. Een bloemlezing: Gimme the night voor George Benson, Stomp! voor The Brothers Johnson, Baby Come To Me voor Patti Austin, Yah Mo B There voor James Ingram, Sweet Freedom voor Michael McDonald, Love is in Control voor Donna Summer, Masterjam voor Rufus & Chaka Khan en Razzamatazz voor Quincy Jones. En hij schreef samen met Lionel Richie en Quincy Jones ook het bluesy Miss Celie's Blues, de bekendste song uit de soundtrack voor The Color Purple. Phew... wat een lijst! De tvdw is er eentje van de groep waarmee het voor Temperton begon, Heatwave. Een groepje met veel geweldige songs, luister maar naar Gangsters of the Groove of Mind Blowing Decisions en je hoort dat het heus niet Quincy alleen was die voor zo'n sterke arrangementen zorgde bij de voornoemde artiesten. De tvdw gaat echter naar Big Guns, een song die me terugbrengt naar Funkytown, dat radioprogramma dat in die tijd op Radio 2 liep en waar deze lekkere lap semi-instrumentale funk (luister naar de solo's!) regelmatig voorbijkwam.

TVDW 02/03/2014 - Jimmer - The Far Left Side of You (2013)

In een vlaag van jeleeftmaareenkeerdusfuckit heb ik, voor het eerst in mijn leven, online een vinylplaat gekocht. Een plaat! Vinyl dan nog! Gekocht! Full price, met de verzendingskosten erbij 30 euro!

Ik had wel wat goede redenen om de impulsieve beslissing (en de investering) te rechtvaardigen. Ten eerste ben ik sinds een aantal maanden mijn platendraaier terug aan het gebruiken. Het heeft wel wat, terug ambachtelijk vinyl door de huiskamer laten schallen (- al hoed ik me ervoor om niet in dat snobistisch Enkel Vinyl Telt clubje opgenomen te worden). Als gevolg daarvan ben ik ook terug wat gaan snuisteren in tweedehandszaken en kringloopwinkels - ik scoorde zelfs (scoorde ja, dat werkwoord hoort men in dit geval in de mond te nemen) enkele hebbedingen voor amper één euro. Niet enkel die tvdw van vorige week, maar ook een white label 12 inch van George Benson, een ouwertje van Rafferty, iets van italo-disco pioniers Change... Zo'n vinyl snel uit de bakken graaien, er dan mee over de straat lopen, 'm thuis opgooien... kijk dat zijn dingen waar ik gek genoeg goedgezind van word.

En dan was er nog het heuglijke nieuws dat The Rave-Ups iets nieuws uit hadden. Iets wat me raar genoeg ter ore kwam via een van mijn volgers op Instagram. Waarvoor moderne technologie al niet goed is. The Rave-Ups maakten amper drie platen, de laatste dateert uit 1990. Ze braken nooit door, maar bleven al die jaren samen met Del Fuegos en Dream Syndicate mijn favoriete groep uit de afdeling Americana/rock. Regelmatig betrapte ik me erop dat ik zat te googlen, zoekend naar nieuws over de groep of over de frontman en songschrijver - iemand met de tot de verbeelding sprekende naam Jimmer Podrasky. Maar niks; ze leken wel van de aardbodem verdwenen. Tot Abby (instagram naam @possumchew) me wees op de eind vorig jaar verschenen plaat "The Would-be Plans" van Jimmer. Twee dagen terug ging ik 'm afhalen. Post uit Topanga Canyon. En die avond: die vertrouwde stem, na al die jaren terug in mijn Sennheiser, met nieuwe songs.

TVDW 25/08/2013 - George Benson - Inside Love (1983)

Altijd al een favorietje geweest, deze ultra slick track van George Benson. Uit de periode dat hij aansluiting zocht bij de Lionel Richies en Michael Jacksons van begin jaren tachtig - een uiterst verzorgde productie (dit keer niet van Quincy Jones maar van Arif Mardin en Kashif) en een batterij top knotch studiomuzikanten die ook het mooie weer maakten op "Thriller" (... en zovele decennia later op "Random Access Memories" van Daft Punk).



TVDW 23/03/2008 - George Benson - On Broadway (1977)

They say that I won't last too long on Broadway
I'll catch a Greyhound bus for home, they all say
But they're dead wrong, I know they are
'Cause I can play this here guitar
And I won't quit till I'm a star on Broadway

Vanzelfsprekend zijn we nog steeds on a mission to Venus, maar de tvdw gaat naar George Benson en diens versie van de Drifters-hit 'On Broadway'. Ik heb het wel voor Ome George. Oké, hij is deels verantwoordelijk voor de 'quiet storm' stroming in de jazz, die ultra smooooooth muziek die voortkabbelt tot je een ons weegt. Maar hij heeft veel meer op zijn palmares. In zijn beginjaren (o.a. met Jack McDuff) bracht hij een flinke portie blaxploitation instrumental funk in de jazz. En zijn uitstapjes richting disco en R&B blijven ook de moeite. Vooral 'In your eyes', met Arif Mardin en Kashif als producers en o.a. de muzikanten van Toto, Steve Gadd en Chaka Khan als guests, blijft geweldig.
De single 'On Broadway' heb ik al een eeuwigheid thuis, maar dat was een edit. Recentelijk ontdekte ik de bijhorende live-album 'Weekend in L.A.' en de tien minuten durende full version van de song. Niet stuk te krijgen.

http://www.sendspace.com/file/ypmapk

TVDW 25/02/2007 - Johnny Guitar Watson - It's a damn shame (1978)

Bij wet moet in Frankrijk ten minste 40 % en zelfs tot 60 % Franse producten “gedraaid” worden door de plaatselijke radiostations. De NVA had ooit het onzalige idee om dit principe te kopiëren naar Vlaanderen. Wie zoals ik net duizend kilometer heen en terug doorheen de Hexagone heeft gereden, weet meteen wat voor desastreuze gevolgen dit met zich brengt. Jongens toch, wat een triestige radio wordt er in Frankrijk toch gemaakt; geen deftig half uurtje muziek kunnen vinden tijdens die twee lange ritten. Maar toen ik eenmaal terug in België was, gisterenavond.... wat een verademing: een uur lang een special rond Motown, op het onovertroffen (en jawel, ook Franstalige) Classic 21. Dat niemand er ooit nog aan denkt om Wallonië bij Frankrijk te plakken alsjeblieft. De TVDW komt ook uit de zwarte hoek, maar haalde nooit de Motown-stal. Beetje een voetnoot in de zwarte muziek, die Johnny Guitar Watson, en dat is onterecht. De hipster uit Texas speelde als jonge kerel al mee met onder meer Little Richard, had een klein hitje met Gangster of Love (dat Steve Miller later meer bekendheid zou geven) en vond zichzelf helemaal aan het begin van de discodagen op een spectaculaire wijze heruit met zijn deep & dirty funky grooves. De tvdw werd uitgebracht in hetzelfde jaar als Watsons breakthrough hit "A Real Mother For Ya", en beschikt over dezelfde diepe bassynth, dat scherpe, geweldige gitaarspel en die karakteristieke, ultra coole vocal vooraan in de mix. Geen wonder dat Snoop Dogg en andere 'G's zovele jaren later, op zoek naar funky samplemateriaal, de cataloog van Watson plunderde. Deze man, die in 1996 stierf aan een hartaanval, was een original, zoveel moge duidelijk zijn. Geniet van deze retestrakke funky track, met een heerlijke dubbellopende vocal scat en gitaarsolo (beetje gelijk aan die van George Benson op diens versie van "On Broadway"), even voorbij de tweeminutengrens.

http://www.sendspace.com/file/rikk96