TVDW 29/04/2018 - Flintlock - Flintlock's on the way (1975)

Plaatjes opzetten die je intrigeren omwille van groepsnaam of hoes, maar die je voor het overige van haar noch pluim kent. Ben ik de enige die dat plezierig vind? Ik deed het als tiener al, toen ik in de lokale bib albums koos, puur omwille van de hoes.

Een IG-vriendin stuurde me afgelopen week een aantal platen op die ze gratis had gekregen op een rommelmarkt. Ik had gevraagd om Kowalski erbij te stoppen, een Duitse groep uit begin jaren tachtig (nochtans 'mijn' periode) die ik destijds volledig had gemist. Interessant luistervoer, hun mix van new wave à la Fad Gadget en avant-garde à la Einstürzende Neubauten. Ook in dat pakketje: een plaat van Burton Cummings, de frontman van de Canadese rockgroep The Guess Who (American Woman, weet je nog?). Niet wereldschokkend, maar ik ontdek zo'n plaatjes dus graag.

Net zoals bij Flintlock, dat ook in het postpakket stak. Hun debuut "... on the way" kreeg toch al snel een handvol draaibeurten. Ik probeer bij de tvdw steeds een coole foto van de artiest of band te zoeken, maar dat was bij deze Flintlock haast onmogelijk. Ik had er tot vorige week nog nooit over gehoord, maar Flintlock bleek een boysband die mid-jaren zeventig best wel succesvol was met hun glamrock, bubblegum pop en Merseybeat. Je hoort in Flintlock veel echo's van typisch Britse groepen, ze brengen iets wat in rechtstreekse lijn ligt met 10cc, The Kinks, Spencer Davis Group, de jonge Who en Mud. Erg vermakelijk. Ik had graag Thunderman als tvdw gekozen, maar dat nummer vond ik niet meteen op YouTube (om het te rippen). Dan maar het slotnummer van de plaat, het olijk voortjakkerende Flintlock's on the way. Op Spotify staat trouwens ook (maar één enkel) nummer van de band, het al even okselfrisse Sooner or Later.

TVDW 11/07/2010 - Bachman Turner Overdrive - Looking out for # 1 (1975)

Drie weken zonder ipod, het kan best. De afgelopen 2 weken Noorwegen en 1 week Denemarken stonden garant voor bijna 5000 kilometer op de teller, maar geen ipod action. Wel wat radio, dat wel ja, om vast te stellen dat countrymuziek - Amerikaanse en inheemse - in Noorwegen ontzettend populair is. En dat de Noorse programmasamenstellers bizarre kronkels maken. Het station Radio Norge leverde bijvoorbeeld een leuke kruising op tussen wat Classic 21 en Joe FM hier brengen, maar dan wel met bijvoorbeeld 2 keer een song van Aerosmith, Dire Straits of Supertramp in twee opeenvolgende uren. Raar. En toen we in week twee in het Hallingdal zaten, vond ik een Noors radiostation dat een mix bracht van erg stevige metal en ouwe blues. Ook raar.

De tvdw moest dan wel komen uit de twee cd's die ik mee had om aan het eind van de vakantie aan onze Deense vrienden Jens en Annick te overhandigen. "Looking out for # 1" is altijd al een favoriet van me geweest. Een leuk bossa ritme dat bewijst dat het Canadese BTO heus wel meer was dan het stotterende (en in campagnes van Amerikaanse presidenten opduikende) "Out ain't seen nothing yet". Net zoals Randy Bachmans vorige groep, The Guess Who, ook heus wel meer was dan "American Woman", maar dit terzijde.

Een korte file aan een tunnel op een bergweg, met zicht op Noorwegens mooiste fjord, de Geiranger. Lekker zonnetje, raampje naar beneden, BTO schuift voorbij op de cd, de volumeknop gaat omhoog en de Noor die voor me uit zijn wagen stapt, waagt zelfs een klein danspasje. De tvdw staat meteen vast.

(zie comments voor de track zelf)

TVDW 25/05/2008 - The Guess Who - American Woman (1970)

Tuurlijk waren er andere leuke muzikale momenten, afgelopen week. Het herontdekken van de platen die Nona Hendryx in de jaren tachtig maakte, bijvoorbeeld. Of de nieuwe van Paul Weller. Maar dat de tvdw dit keer uit Amougies zou komen, stond in de sterren geschreven. Amougies is een klein dorpje in de buurt van de Vlaamse Ardennen, we trekken er al vier jaar naar toe met een hoop vrienden. Goed voor veel bijpraten, pinten drinken, boswandelingen, wat schuchtere pogingen tot sport (mountainbike, voetbal, petanque, badminton...). En het eten van onwelvoeglijk veel chips.
Nog enkele bevindingen rond de net afgelopen editie?
- mijn dochter en Miss Gellynck werden resp. elf en heel oud
- "guts guts" zei de regen, maar gelukkig enkel gedurende de nacht
- "bug", "kendo" en "ongena" staan in het woordenboek, "rassenschreden" niet
- deze Amougies was de leukste van de vier
- Dieter was er dit keer niet bij

De iPod snorde het weekend lang en kon in shuffle kiezen uit een duizendtal voor de gelegenheid gecompileerde nummers. The Smiths, Earth & Fire, Les Rita Mitsouko, Massive Attack, Demis Roussos en Echo & the Bunnymen schoven voorbij, maar het leukste moment was toen de Canadezen van The Guess Who kwamen aanzetten met die geweldige, langgerekte lp-versie van American Woman....

http://www.sendspace.com/file/6dhvie

TVDW 11/03/2007 - Machine Head - Aesthetics of Hate (2007)

De spelregels van de TVDW zijn onverbiddelijk: de song/artiest die de afgelopen week het meest de aandacht trok, in positieve zin, krijgt de nominatie. En zo komt het, niet in het minst tot mijn eigen verbazing, dat de snoeiharde metal van Machine Head hier opduikt. Nochtans zat de afgelopen week aardig gevuld met allerlei andere muziekjes, van de tegenvallende tributeremixcd (bij deze gedeponeerd, die term) van Yoko Ono over de boeiende R&B van klasbak Rashaan Patterson en de rijke seventiesrock van Canada’s finest The Guess Who tot de tokkelende akoestische pop van Kings of Convenience (– Simon & Garfunkel for Now people). Maar de meeste aandacht (en de meeste luisterbeurten) trok Machine Head, een collectief uit California die ik 12 jaar geleden leerde kennen via hun debuutalbum Burn My Eyes. Toegegeven, Machine Head is in feite véél te zware kost voor mij, als metalfreak ben ik een halve leek, een halve nostalgicus - en een heel doetje. Als metalhead Wall (shout out to KBC!) me laat weten dat The End, Fear My Thoughts en Lacrimas Profundere de snoepjes van de maand zijn, geloof ik hem op zijn woord – maar de kans is klein dat ik ooit iets van die groepen zal horen. Maar Machine Head does strike a nerve. Omwille van de ingenieuze gitaarpartijen, de zanger die meer registers etaleert dan louter de zogenaamde ‘grunt’, en de drummer die heus wel verder gaat dan de doekedoekedoeke mitrailleursalvo’s uit de dubbele basdrum (luister naar het hi-hat werk op de tvdw). Nieuwe cd The Blackening bevat met Clenching The Fists of Dissent en Halo enkele epische lappen van songs met een meesterlijke beheersing van de instrumenten, maar stand-out track van de cd is Aesthetics of Hate. Let op het prachtige instrumentale stuk met de vingervlugge, in elkaar geweven dubbele solo, en merk op hoe de groep na de vier minuten grens terugschakelt naar de eerste versnelling, om met een loodzware, trage Black Sabbath-riff het nummer naar het einde te slepen. Niet bepaald easy listening.

http://www.sendspace.com/file/sztugf