TVDW 28/02/2016 - Turin Brakes - Save You (2016)

Ja, ik had ook (opnieuw) iets van 10cc kunnen kiezen. Het zijn meesters van de popsongs van Britse makelarij: liedjes die vaak lichtjes surrealistisch ingekleurd zijn en verrijkt worden met allerlei kronkels en bochtjes om het interessant te houden. Hun concert van afgelopen zondag in Het Depot bevestigde dat nog eens, maar bracht weinig bij in vergelijking met dat van een paar jaar terug in De Roma. Geen derde tvdw dus voor de groep. Met I'm Mandy Fly Me en Feel the Benefit speelde Graham Gouldman wel twee favorieten uit hun cataloog, jammer dat Waterfall er eens te meer niet bij was.

Turin Brakes is ook Brits, ook een persoonlijke favoriet, en hun net verschenen nieuwe plaat "Lost Property" is een erg mooi werkstuk, dat makkelijk naast het fenomenale Outbursts van 2010 kan staan. Ik zou er allerlei lovends kunnen over vertellen, maar het vliegtuig naar Edinburgh wacht. Dus maar meteen de link opsnorren naar het machtige, verheffende Save You - de blinkende parel van het album en meteen goed voor - jawel! - hun derde tvdw.

TVDW 17/11/2013 - Turin Brakes - Blindsided Again (2013)

Ik moest het even opzoeken, maar in 2010 was het, dat Turin Brakes' vorige, "Outbursts", helemaal bovenaan mijn eindejaarslijstje (en helemaal tot mijn eigen verbazing) belandde. Nu  is er eindelijk opvolger "We were here"; het soort plaat dat ik enkele weken heb laten rusten op de iPod - teveel schrik dat te hoge verwachtingen voor te grote teleurstellingen zouden zorgen. Maar neen hoor, het is opnieuw een grand cru van een album. Organisch, warm, meeslepend, voorzien van een rijke klankkleur - en spaarzaam afklokkend op tien nummers. Geen overkill, geen vulsel. 



TVDW 12/12/2010 - Frank Turner - I still believe (2010)

Dank aan Shamrockske en Bata, die me in hun blogs op het bestaan van dit heerschap wezen. Turner's "Poetry of the Deed" (2009) is een knap staaltje bevlogen folkrock, dat zowel doet denken aan de ruwe straatpoëzie van Joe Strummer, Mike Scott, Stuart Adamson en Billy Bragg, als aan de welgemeende pathos en dadendrang van een jonge Springsteen. Een plaat met machtige momenten. Alsof Turner alsnog een tvdw wilde wegkapen dit jaar, bracht hij vorige week nog snel een EP met nieuw werk uit, met opnieuw vijf beresterke songs. Waaronder de tvdw, een no holds barred lofzang op rock 'n roll.

FFW naar het eindejaarslijstje? Zoals steeds nam ik als enige criterium: 'Hoeveel keer heb ik van dit album genoten in 2010?' Dat gaf volgend resultaat:

1. Turin Brakes - Outbursts.
Simpelweg de beste collectie songs van het jaar.
2. Robyn - Body Talk (parts 1-2-3).
Als mijn kleinkinderen later vragen 'Opa, hoe klonk popmuziek in 2010'...
3. Groove Armada - Black Light / White Light.
Mooi uitgebalanceerde staalkaart van allerlei kruisbestuivingen tussen dance en synthpop.
4. Bodeans - Mr. Sad Clown.
Verrassende comeback levert een reep in Americana ondergedompelde rock op.
5. Vampire Weekend - Contra.
Subtiel opgebouwde, springerige feel-good pop.
6. Brandon Flowers - Flamingo.
Wollige, aanstekelijke poprock die schaamteloos flirt met de grens van de Goede Smaak.
7. Peter Wolf - Midnight Souvenirs.
Overtuigende terugkeer van een Held.
8. John Mayer - Battle Studies.
De break-up plaat die fijnbesnaarde bluesrockpop herbergt.
9. The Coral - Butterfly House.
Erg geslaagde retro-stijloefening naar de flower power en westcoast rock van eind jaren zestig.
10. Fabrizio - 'n Bitsje Amore.
Lolbroek wiens eighties-hits in Maastrichts dialect voor uren huisplezier zorgde en mijn brede vriendenkring enkele onuitwisbare oneliners opleverde (met dank aan Hans).

Verder sterk (of alleszins: aangenaam) werk van Band of Horses, Steve Wynn & the Miracle 3, I Am Kloot, Hot Chip, Hawksley Workman, Cool Million, Eli Paperboy Reed, Freedy Johnston, Edwyn Collins, Andy Rothstein, Kings of Leon, Alejandro Escovedo en de EP's van Thomas Dolby en Frank Turner.

Leukste eighties-comeback van het jaar: OMD.
Single van het jaar: Peter Pan RIP - Kula Shaker.
Fijnste youtube moment: http://www.youtube.com/watch?v=K8U2KRZrauc
Jaartje te laat ontdekt: The Heavy (The house that dirt built), Frank Turner (Poetry of the Deed) en Langhorne Slim (Be Set Free).

TVDW 20/06/2010 - Turin Brakes - Never stops (2010)

We zitten zowat in het midden van 2010 en de oogst in de tweede jaarhelft moet al héél straf worden om deze Turin Brakes uit het eindejaarslijstje te duwen. Wat een mooie, mooie, mooie plaat, die nieuwe 'Outbursts'. Bij hun debuut werd dit tweetal gemakkelijkheidshalve bij de 'new acoustic movement' gerekend, een door Britse marketingjongens snel snel bij elkaar gezochte verzamelnaam waarin ook I Am Kloot, Starsailor en The Kings of Convenience ondergebracht werden. Intussen vaart Turin Brakes een eigen koers, met 'Outbursts' als een - wat mij betreft erg verrassend - hoogtepunt. Sfeervolle songs die balanceren tussen romantisch en onheilspellend. De tvdw is een akoestisch rustpunt in een cd die van a tot z subtiel gevuld is met een aardse klankkleur en vele onaards mooie songs. Bijzonder straf materiaal, highly recommended.

http://www.sendspace.com/file/3a7iab

TVDW 01/04/2007 - The Shins - Sea Legs (2007)

We zitten al in april en u vraagt zich, terugkijkend op de eerste tvdw's van 2007, waarschijnlijk af: waar blijven die eigentijdse spullen? Euh... u vraagt zich dat toch af, niet? A crack on the head is what you get for not asking!
Hier zijn we dan toch eindelijk met contemporary stuff. Het heeft wat geduurd, maar wat wil je als een deel van de grotere releases zo tegenvallen. The Good The Bad & The Queen, dat nieuwe hobbyproject van Damon Albarn: pfft, wat een sof. Die nieuwe Macy Gray: amaai, major sell-out, nauwelijks een deftige song op terug te vinden, wat een teleurstelling. Absoluut wild ben ik dan weer wél van The Shins. Een toevallige ontdekking maar wat een plaat, die Wincing the Night away. Ze komen uit New Mexico en het is al hun derde album (- weer even niet opgelet, blijkbaar). Het ene moment doen ze me denken aan de gladde popperfectie Toad the Wet Sprocket, dan weer aan de prachtige indie-pop van Death Cab for Cutie, nog een andere keer aan de melancholische pracht van The Go-Betweens. Nog een ander aspect laat de geselecteerde tvdw horen: "Sea Legs" zou mooi gemixt kunnen worden met "Painkiller" van Turin Brakes, de hoogzwangere strijkers doen terugdenken aan "Ocean Rain" van The Bunnymen en de zanglijn sluit fijn aan bij The Smiths. Goede referenties, alleszins. Een cd die groeit met elke beluistering - highly recommended heet dat dat.

www.sendspace.com/file/6sa4n0

TVDW 15/05/2005 - I Am Kloot - Over my shoulder (2005)

I Am Kloot is een drietal uit Manchester dat net een nieuwe derde cd “Gods and Monsters” uit heeft, met "Over my shoulder" als eerste single. De song drijft op een bedrieglijk simpele maar bezwerende gitaarriff, klokt af op minder dan drie minuten en zou in een rechtvaardige wereld NU al een fikse radiohit zijn. Oorspronkelijk, bij het debuut in 2000, werd I am Kloot, samen met Turin Brakes en Badly Drawn Boy ondergebracht in de verzamelnaam “New Acoustic Mouvement”. Alsof ze dat label nu van zich af willen schudden, presenteert de groep zich op de nieuwe cd veel feller. Het geluid van I Am Kloot is intrigerend, haast ondefinieerbaar. Het ene moment klinken hun songs als donkere zeemansliederen, dan weer schemert er wat Frans chanson in door, nog elders serveren ze murder ballads met lichtjes surrealistische teksten, al durft het drietal ook schaamteloos romantisch uit de hoek te komen. Enige constante lijkt de ongrijpbare weemoedige dreiging in hun liedjes: elk van hen is gekenmerkt door drama en onderhuidse spanning. De kracht van de groep bleek ook live, afgelopen week tijdens Les Nuits Botaniques. In Brussel serveerden ze een haast perfect opgebouwd concert, met centraal John Bramwell die live, nog meer dan op plaat, met een typisch Britse, wat met de Gallagher-broers vergelijkbare dictie zingt en daarenboven een erg begenadigd gitarist blijkt. O ja, en de groepsnaam heeft geen betekenis, de leden kozen hem naar eigen zeggen enkel om wat mysterieus te klinken. Fijn groepje, fijne TVDW.