TVDW 31/07/2011 - Washed Out - Amor Fati (2011)

Sfeervolle synthpop. Dat is het eigenlijk wat eenmansband Washed Out brengt. Maar anno 2011 is die omschrijving natuurlijk lang niet hip genoeg. Dus heet het tegenwoordig chillwave. Wot evva. Washed Out brengt muziek die op een compilatie makkelijk langs Moby of Thievery Corporation kan aanschuren. Ook meteen een lieveling van de critici: Pitchfork bedacht het debuutalbum Within and Without met een 8.3 en beschrijft het als the soundtrack to a tender, Sunday morning make-out session (...) "Sade but a bit more shy", or "Trip-hop intended for making love rather than fucking". Mij klinkt het een beetje te wollig en traag om de hele plaat (verschenen op het Subpop label) uit te zitten. Maar die ene track, Amor Fati, kon me toch bekoren.

TVDW 06/07/2008 - Neil Young - Old Man (live 2008)

Ik was er al een vijftal jaar niet meer geweest, maar vrijdag stond ik toch terug op de Heilige Wei. In het gezelschap van Stefan, Kirsten, Serge en Frank werd het een ervaring die véél leuker bleek dan gedacht. Mijn laatste vier, vijf Werchters, dat was met notitieboekje in de hand van de ene frontstage ruimte naar de andere hollen, en af en toe backstage een tekstje op de laptop tokkelen. Moest er mee lachen toen ik vanmorgen de krantenkoppen in het Nieuwsblad las. dEUS de absolute topper? Laat me niet lachen. Kan best zijn hoor, maar als een groep zo laat afsluit hebben de journalisten dat algemeen tekstje al lang geschreven. Nog wachten tot de fotografen bij het openingsnummer dat ene kiekje kunnen trekken en daarna huppakee, laat de persen maar rollen.
Soit, ik heb me prima geamuseerd - ik voelde me zelfs niet eens ongemakkelijk tussen 'de jeugd van tegenwoordig', er liepen best nog veel generatiegenoten rond. Zo'n festivaldag roept natuurlijk om allerlei meningen en meningskes. In sneltreinvaart de mijne:
* Ben Folds. Enkel laatste kwartier gezien, maar toch tekenend: enige keer dat ik die dag echt kippenvel kreeg. Sterk.
* Jay-Z. Geweldige verrassing: veel vaart in de set, gesterkt met 'echte' band inclusief blazers. Streepjes Back in Black en Rehab, en sidekick Memphis Bleek in steun. Maar na een kwartier al richting tent getrokken, voor de Britse soulmadam
* Duffy. Viel beetje tegen. Ze kan best zingen en heeft wat aardige songs, maar die vocale tremelo's waren soms op het randje van de parodie. En de performance had een groot schouwburggehalte.
* The Verve: laatste kwartier was imposant, met heerlijk Lucky Man, maar echt gebald kon je de set bezwaarlijk noemen. Elk nummer leek wel vijf kwartier te duren.
* Neil Young. Ik moet Hilde, de onthaalmoeder van mijn kleinste nog gelijk geven, de man is inderdaad een fenomeen. Had 'm al twee keer gezien, waaronder eenmaal met Pearl Jam, maar dit was veruit de beste keer. Zelfs voor een niet-fan - ik heb steeds de perverse neiging om fans van de man één woord voor de voeten te gooien: Trans - was het genieten. Old Man Neil, omringd door vrouwlief en door nòg oudere knarren, was in grote doen. In de tent was intussen Hot Chip naar het schijnt redelijk fenomenaal, onvergetelijk, memorabel, weergaloos etcetera. Ik heb het gemist. I'll live.
* Moby. Aangekondigd als "remixed" en dat bleek ook zo. Beetje Late Night Versions benadering: de man had al zijn hits aan mekaar geplakt, de trage werden met wat bpm's opgeschroefd, de vrouwelijke drummer moest aan een stuk door tegen de beats op rammen en het geheel hapte een leuk eind weg. Soms wat richting Milk Inc boenke boenke, maar al bij al een leuke afsluiter.

De tvdw Old Man zat vrijdag ook in de set. Het was niet het hoogtepunt, dat was Unknown Legend, maar daarvan vond ik zo meteen geen versie. De tvdw-versie van Old Man is geplukt uit het concert dat Neil Young op 20 februari van dit jaar gaf in het RAI theater, Amsterdam.

http://www.sendspace.com/file/wp0iaa

TVDW 26/02/2006 - Nightmares on Wax - The Sweetest (2006)

Ik was niet bepaald een early adopter en zelfs toen ik er eentje in mijn bezit had, duurde het nog bijna drie maanden voor ik 'm uit de verpakking durfde te halen. Mijn enthousiasme werd overschaduwd door mijn vrees dat ik de doos van Pandora in huis had gehaald, en dat voortaan alle sowieso al schaarse vrije tijd zou opgeslorpt worden door het rechthoekige blauwwitte monstertje. Maar nu is het zover, nu ben ook ik bekeerd tot het iPod-dom. Ik installeerde 'm uiteindelijk, met de hulp van collega en Applehead Tom, net voor de krokusvakantie, ten einde met zo'n hippe digitale jukebox van de Alpijnse bergen te kunnen skiën. En de soundtrack tijdens die eerste iPod-week werd voor een groot deel geleverd door een gezichtloze Brit genaamd George Evelyn, beter bekend als Nightmares on Wax (NoW). Nu ja, "beter bekend" is wat overdreven, want dit is het soort van groepje dat zijn cultstatus koestert en in ere houdt. Net als Jazzanova of De-Phazz is NoW vaste klant op downtempo en chillout compilaties voor trendy lounge bars all over the world; voor echte hits, zelfs radiohits, klinkt deze muziek toch te marginaal. Op de nieuwe NoW-cd "In a space outta sound", op het prettig gestoorde Warp-label dat ons ook Jimi Tenor schonk, worden zweverige soundscapes à la Air, vol met malse keyboards, afgewisseld met Afrikaanse ritmes, Propellerheads-achtige bigbandsamples en onderkoelde reggae. TVDW "The Sweetest" stoelt op een catchy gitaarlickje dat wel van New Orleans funkbende The Meters had kunnen komen, aangevuld met een orgeltje, een soulful female vocal, wat dubby echo-effectjes, en dat alles for good measure aangevuld met wat gesampled vinylgekraak. Zeer vermakelijk plaatje voor wie inzake loungy stuff wat verder wil graven dan Moby.

TVDW 11/09/2005 - King Britt presents Sister Gertrude Morgan - I was healed by the wounds (2005)

Alle respect voor een producer/DJ/artiest als King Britt uit Philadelphia. De man plezierde ons enkele jaren geleden reeds met de fijne cd "When The Funk Hits the Fan", een conceptplaat die de sfeer van een seventies gangsterfilm uitademde maar waar tegelijk heerlijk funky tunes op terug te vinden waren ("The Reason", slim gebaseerd op een baslijn uit "Lowdown" van Boz Scaggs, en een moderne versie van "Last Night a DJ saved my life"). Britt bracht de cd uit onder de naam van zijn alter ego Sylk 130;, via zijn andere nom de plume Scuba werkt de man daarnaast als remixer voor een pleiade aan artiesten (van Jazzanova over Macy Gray tot Zap Mama). De net verschenen dubbele compilatie This Is King Britt verzamelt zowel het eigen werk als een aantal remixen. Alsof hij zijn verscheidenheid nog moest onderstreept worden, is er daarnaast nog een tweede nieuwe cd uit van King Britt. Het is een hoogstoriginele bluesy sound collage, ter ere van Gertrude Morgan, een zuster uit New Orleans die het woord van de Heer verspreidde middels liedjes en schilderijen. Morgans platenopname uit eind jaren zestig, waarop de zuster zich louter begeleidt met tambourine, waren King Britts uitgangspunt. Samen met o.a. G. Love bedacht hij een broeierig, sfeervol geluidsdecor voor de rudimentaire folkgospel van Morgan. Vergelijkingen met Moby's "Natural Blues" (ooh Lord, troubled so hard - weet je wel) liggen voor de hand, al is de full-cd van King Britt veel consequenter en klinken de songs veel ruwer; een grofkorrelige voodoo-variant op Moby's gladde aanpak.

TVDW 06/02/2005 - Collective Soul - Needs (1999)

Het voordeel van over muziek te lullen, is dat je interesse in deze of gene groep terug aangewakkerd kan worden. Deze week met een yank zitten mailen over Collective Soul, een groep die mega is in de VS maar in Europa geen voet aan de grond krijgt. Het zou me verbazen als ze hier in België al ooit hebben opgetreden, en de laatste twee cd's van de groep werden als ik me niet vergis zelfs niet meer verdeeld in ons land. Jammer, want Collective Soul heeft vele troeven. In de uptempo nummers hoor je hoe de gitarist een eind weg kan rocken, zich baserend op de licks van Jimmy Page and the likes; in de ballades komt Collective Soul met majestueuze grandeur en openbloeiende refreinen. Op hun debuutalbum midden jaren negentig stond het radiohitje Shine (ook af en toe op Stubru te horen), waarin de band nog aansluiting vond bij de grunge. Gaandeweg hebben ze dat gedateerde geluid echter vervangen door meer melodieuze rock, met - zoals in dit nummer Needs, uit de cd 'Dosage' - zelfs ruimte voor violen en een algemeen 'pop'-gevoel. O ja, raar maar waar: zelfs Elton John is naar verluidt grote fan van de groep. Toen hij de groep ontdekte, kocht hij meteen een paar duizend exemplaren van hun album, om in zijn enthousiasme aan vrienden uit te delen. Een rare maar fijne gewoonte, hij deed trouwens hetzelfde met Play van Moby, lang voor die cd hip werd. Maar dit terzijde!