TVDW 27/02/2022 - Stephen Tintin Duffy - Icing on the cake (1985)

 

Alweer een TVDW uit 1985, ja, het jaar dat naast 1981 een van de scharnierjaren is in mijn muzikale leven. Stephen Duffy heeft heel wat boeiends op zijn cv. Hij stond mee aan de wieg van Duran Duran, zat in het inmiddels ondergesneeuwde eighties indiepop groepje The Lilac Time en schreef songs voor Robbie Williams. Samen met de trombonist van Pigbag (voor wie zich dat bandje nog herinnert) maakte hij een eighties rarity van een plaat onder de titel Dr Calculus. En uit zijn carrière onder eigen naam scoorde hij naast de tvdw nog een tweede hit met Kiss Me. Beide nummers komen uit zijn debuut "The Ups and Downs", waarop onder meer Booker T en bassist Guy Pratt spelen.

TVDW 29/01/2006 - Depeche Mode - The Sinner in me (2005)

Toegegeven, ik ben erg laat bekeerd. Meer nog: er was in mijn tienerjaren geen enkele groep die ik meer haatte, dan Duran Duran en Depeche Mode. De eerste ligt nog steeds redelijk onderaan in de schuif, maar Depeche Mode heeft eerherstel gekregen. Het nummer dat voor de déclic zorgde, was "Dream on", eerste single van die vorige cd Exciter. Ook nieuwe single "Precious" wist me meteen te bekoren en intussen heb ik de groep ook twee keer erg overtuigend uit de hoek weten te komen, live in het Sportpaleis. Een eerste keer bij de Exciter Tour - met Fad Gadget, die enkele weken zou heengaan, nog in het voorprogramma, hij speelde toen een versie van Who Let the Dogs out(!) - en een tweede keer afgelopen zondag (ik moet eigenlijk zeggen "vandaag", de tvdw is gedateerd op zondag 29/1 maar ik schrijf deze tekst in feite drie dagen later - aah, de charlatans van de journalistiek!). Live valt met name frontman Dave Gahan op: een kruising van de sex-appeal en energie in Michael Hutchence en de bezielde, met bijbelse iconen jonglerende volksmenner in Nick Cave. Sidekick en principal songwriter Martin Gore valt ook op, maar dan eerder in negatieve zin, met een potsierlijke podiumoutfit en een onbehouwen, nichterige performance. Raar dat op de setlist van afgelopen zondag geen enkele track opdook uit Exciter. TVDW "The Sinner in Me" werd wel live gespeeld, net als een vijftal andere nummers van de aardige nieuwe cd Playing the Angel. Het is vooral op plaat dat de song tot een hoogtepunt uitgroeit. Donker en beklemmend, zoals vele van de beste DM-songs, en met een fijn instrumentaal tussenstuk, waarin electronica gekoppeld wordt aan lichte, knisperige drum 'n bass.

TVDW 10/04/2005 - Daniel Powter - Bad Day (2005)

Enige TVDW's terug kloeg een of andere onverlaat erover dat mijn selectie te obscuur was en dat de geselecteerde songs nooit op de radio te horen vielen. Wel, pak aan, schoelie: dit keer gaan we voor de song die vorige week het meeste airplay kreeg in België (enkel StuBru blijkt 'm nog niet helemaal te hebben opgepikt, alle andere radiostations wel). Wie is Daniel Powter? Een Canadees, geboren in de afgelegen Okanogan vallei in British Columbia en naar eigen zeggen opgegroeid met Motown, Duran Duran en Prince op de stereo. Op zijn titelloze debuut-cd telt amper tien songs, maar barst van het potentieel. Eerste single Bad Day, gretig opgepikt door haast alle Belgische radiostations en een hit in wording, is slechts het topje van de ijsberg, want ook de rest van de plaat is prima. Naast Pete Thomas, vaste drummer bij Costello, duikt nog een klinkende naam op in de kleine lettertjes: die van producer Mitchell Froom, een man met een erg herkenbare manier om platen te produceren. Zijn werk voor Crowded House (vorige week nog te gast in deze TVDW's), Costello, Los Lobos en Suzanne Vega (waarmee Froom lange tijd getrouwd was) is steeds gekenmerkt door een warme, aardse productie. Op het debuut van Powter verrast hij echter met een uitgesproken commerciële productie. Hij laat wat extra gloss toe, wat de songs ten goede komt. Omdat Powter keyboard speelt, worden heel wat van zijn songs voortgedreven door de piano. Vandaar dat we bij de tragere songs al eens aan (het beste) van Elton John moesten denken. Ook de instant toegankelijkheid van Robbie Williams is een referentie, al hebben de teksten van Powter meer diepgang dan zijn heerlijk vluchtige popnummers doen vermoeden. Markantste element op de cd blijft echter de stem: zoetgevooisd, lekker in het oor klinkend, maar evenzeer met een gemeen trekje en erg indrukwekkend in de hogere regionen, als falset. Erg fijne cd. En meteen het bewijs dat we met deze TVDW's gerust mainstream durven gaan.