TVDW 12/06/2005 - Rob Thomas - I am an Illusion (2005)

Als we kans zien om nog eens tegen de stroom van de Goede Smaak in te roeien, doen we dat natuurlijk. Rob Thomas is niet bepaald de meest geliefde artiest in de rockgeschiedenis. Hij is zelfs de trotse bezitter van een heuse "hate site", een van die rare abberaties van de internetrevolutie en normaliter toch enkel weggelegd voor de allergrootsten (check: www.angelfire.com/rock/fearhispenis/). Thomas mag dan al een fout verleden hebben als frontman van het grunge light groepje Matchbox 20 en zijn huidige hitsingle Lonely No More mag dan al onwelriekend veel gemeen te hebben met de formulematige commerciële spullen van Enrique Iglesias en Ricky Martin, maar wie Rob Thomas’ eerste soloplaat een kans geeft, wordt meer dan eens aangenaam verrast. Rob Thomas is dan ook voor geen gat te vangen. Met Matchbox 20 bracht hij vervelende, gezwollen grungerock à la 3 Doors Down, maar niet vergeten: ook “Smooth”, die spectaculaire comeback-hit van Santana, werd door hem geschreven en ingezongen. Solo-cd Something To Be is duidelijk bedoeld als staalkaart van Thomas’ songschrijvertalent. Testosteron-rock, aanstekers-in-de-lucht ballades en enkele popnummers die wel van Sting hadden kunnen komen: het staat er allemaal op. Geholpen door de perfecte productie van Matt Serletic (zie ook Collective Soul) en met Wendy Melvoin (zie Wendy & Lisa) als gitariste op alle songs, is het resultaat, de twee occasionele uitschuivers even buiten beschouwing gelaten, een onverwacht fijne plaat. Absolute topper (en vandaar een logische TVDW) is het dreigende, donkere "I Am An Illusion", een mooi voorbeeld van hoe vorm en inhoud perfect kunnen samenvallen in een song. De tekst - vervreemding, vertwijfeling, waanbeelden - vindt een equivalent in de muziek: een bijzonder zware, rollende baslijn, en halverwege de song een diepe, manische blazerspartij die stampend en snuivend binnen komt geschoven.

TVDW 06/02/2005 - Collective Soul - Needs (1999)

Het voordeel van over muziek te lullen, is dat je interesse in deze of gene groep terug aangewakkerd kan worden. Deze week met een yank zitten mailen over Collective Soul, een groep die mega is in de VS maar in Europa geen voet aan de grond krijgt. Het zou me verbazen als ze hier in België al ooit hebben opgetreden, en de laatste twee cd's van de groep werden als ik me niet vergis zelfs niet meer verdeeld in ons land. Jammer, want Collective Soul heeft vele troeven. In de uptempo nummers hoor je hoe de gitarist een eind weg kan rocken, zich baserend op de licks van Jimmy Page and the likes; in de ballades komt Collective Soul met majestueuze grandeur en openbloeiende refreinen. Op hun debuutalbum midden jaren negentig stond het radiohitje Shine (ook af en toe op Stubru te horen), waarin de band nog aansluiting vond bij de grunge. Gaandeweg hebben ze dat gedateerde geluid echter vervangen door meer melodieuze rock, met - zoals in dit nummer Needs, uit de cd 'Dosage' - zelfs ruimte voor violen en een algemeen 'pop'-gevoel. O ja, raar maar waar: zelfs Elton John is naar verluidt grote fan van de groep. Toen hij de groep ontdekte, kocht hij meteen een paar duizend exemplaren van hun album, om in zijn enthousiasme aan vrienden uit te delen. Een rare maar fijne gewoonte, hij deed trouwens hetzelfde met Play van Moby, lang voor die cd hip werd. Maar dit terzijde!