TVDW 10/12/2017 - Yazoo - Nobody's Diary (1983)

Eens iets anders dan altijd maar thuiszitten: drie concerten op één week tijd, alsjeblieft. Maandag was er een Radio 1 Belpop-sessie, die vooral vermakelijk was. Vermakelijk, dankzij André Brasseur en zijn kinderlijk enthousiasme. Meest memorabel moment: toen hij met zijn band Daan begeleidde tijdens diens Housewife. Het nummer was eigenlijk gedaan, maar André bleef maar het riedeltje van het nummer reproduceren op zijn orgel, tot na enkele minuten Daan niets anders kon dan het nummer nog eens inzetten, à l'improviste. Hilarisch. Echt pure klasse kwam vooral bovendrijven tijdens de korte passage van Gabriel Rios, wiens drie nummers nog het meest wisten te beklijven.

Over naar concert twee, een dagje later in hetzelfde Depot in Leuven: Wim Mertens plus strijkerskwintet. Ver uit mijn comfort zone, maar het was wel de moeite om die bezwerende, repetitieve, haast mathematische muziek te horen. Alleen had Wim soms de onhebbelijke gewoonte om van achter zijn Steinway te neuzelen bij enkele nummers, en dat bracht niet bepaald veel bij.

Concert drie was in De Roma, waar Alison Moyet ten dans speelde. Dat dansen kwam er vooral bij die enkele uptempo Yazoo-nummers Don't Go en Situation; nummers die nogal dunnetjes klonken in vergelijking met de indrukwekkende wall of sound die bij nieuwere songs hoorde. Moyet deed met haar setlist vooral haar best om niet als een retro-act te worden bestempeld. Vandaar bleven grote hits als That Ole Devil Called Love en Invisible in de kast en kregen we veel recent materiaal én de weinig bekende nineties-cover van Jules Shear's She Keeps on Whispering Your Name. 't Was een prima concert hoor, en Moyet was nog erg goed bij stem. Nobody's Diary was de meest logische tvdw. Het nummer werd niet geschreven door synth goochelaar Vince Clarke maar door Moyet zelf, blijkbaar toen ze zestien was (!). Het kreeg ook live die melancholische, wat trieste ondertoon, - die er destijds, in 1983 zo'n apart liedje van maakte - mee.

TVDW 16/05/2010 - Big Audio Dynamite - The Bottom Line (12") (1985)

Voor zover ons landsgedeelte nog wat onschuld over had, is die nu wel weg. Na Nonkel Bob is nu ook Bobbejaan Schoepen niet langer onder de levenden. Nu nog Tante Terry en Vlaanderen zit helemaal in het verderf. In 1999 had ik een fijn interview met Bobbejaan, geflankeerd door Daan en enkele lui van Dead Man Ray. De twee partijen brachten toen een muzikale omkadering voor de stille film At the drop of a head / De Ordonnans (maar ook wel bekend onder de titel 'Café zonder bier'). Ik merk net dat het artikel zelfs opgenomen is in het persknipselhoekje van Bobbejaans website. Klein citaatje eruit? De Meester zelf over zijn succes: Weet u dat ik in 1957 nog de hand van de Queen Mother heb geschud? Ik was toen ontzettend druk bezig, stond niet alleen in elk Vlaams dorp maar ook in Kongo, Indonesië, Zweden en IJsland op het podium.

Ook Ronnie James Dio, de brulbroei die enkele hoofdstukken uit de geschiedenis van de metal neerpende, is niet meer. Ritchie Blackmore's Rainbow werd in 2006 bedacht met een tvdw; eentje waarin Dio de zanglijn voor zijn rekening nam. En oké, ik weet ook wel dat de enige Sabbath die met Osbourne is - maar Dio was natuurlijk 400 keer beter als zanger dan Ozzy. En aan het eind van zijn carrière gelukkig veel minder een karikatuur.

Voor de tvdw van deze week moeten we bij de restanten van The Clash zijn. Van de twee frontmannen van de groep scoorde Joe Strummer steeds wat hoger op de credibiliteitsmeter dan Mick Jones. Strummer is al dood, for one thing, dat helpt sowieso. Plus: hij was naast en na zijn rockcarrière ook een niet onverdienstelijk acteur, met o.a. rollen in films van Alex Cox. Mick Jones daarentegen... hij had na The Clash wat meer moeite om zijn credibility hoog te houden. Hij richtte Big Audio Dynamite op. Hoogverraad in de ogen van Clash-fans, want Jones' nieuwe groep leunde nauwelijks aan bij The Ramones, The Buzzcocks of CBGB's, en des te meer bij Bomb the Bass, Coldcut en de meesters van de Fairlight, The Art of Noise. Vooral de debuutplaat van B.A.D. is een onverbeterlijke muzikale momentopname.

Sommige platen worden classics omdat ze een tijdperk weten te overstijgen, andere omdat ze het weten te vatten. En net als Kick van INXS of The Raw & the Cooked van de Fine Young Cannibals, is het debuut van B.A.D. eentje die eighties uitademt - uit elke vinylgroef. De opener Medicine Show (zelfde thematiek als de Dream Syndicate-song, minstens even sterke tekst), het onweerstaanbare E=MC2 of de tvdw: ze zitten sjokvol samples (o.a. uit films van Nicolas Roeg en Sergio Leone), drumritmes, dubinvloeden en een catchy mengeling van synths en rock riffs. Mick Jones bleek ook erg beïnvloed door hiphop. In hun Britse tournees nodigde de groep als support act zwarte old school rappers als Schooly D uit... om voor een volkomen verbaasd publiek op te treden. Best pionierend werk van een bleekscheet als Jones om hiphop zo te omarmen: het debuut van B.A.D. kwam ruim een jaar voor License to Ill van The Beastie Boys uit. Dat de ritmesectie van B.A.D. wel wist hoe een goeie groove in elkaar stak, bewezen ze later door Dreadzone op te richten.

De tvdw, dan? De 12 inch van Bottom Line moet zowat de eerste plaat zijn die ik kocht toen ik op kot ging in Leuven. Wat een huis - wat zeg ik, appartementsblok - van een nummer, en wat een heerlijk lange maxi-versie, inclusief de rap die in 'part two' de song nog even binnenstebuiten draait. Hurray for Jones dus. Dat de man samen met een van mijn andere helden, Roddy Frame van Aztec Camera, de geweldige song Good Morning Britain schreef, laat ik hier dan nog onvermeld. Dat hij een visionair tekstschrijver blijkt, eveneens. "A dance to the tune of economic decline" - The Bottom Line heeft 25 jaar later nog steeds zeggingskracht.

http://www.sendspace.com/file/u4exfv

Nog een streepje Dreadzone als bonus?
http://www.sendspace.com/file/q7grux

En kloeg daar iemand over het onbeschikbaar zijn van de tvdw van vorige week? Pak aan!
http://www.sendspace.com/file/jtnvx1

TVDW 28/03/2010 - Hawksley Workman - We dance to yesterday (2010)

Natuurlijk had ook Phoenix kans kunnen maken op een tvdw, want hun concert van afgelopen zaterdag in de AB was eens te meer beresterk. Vijfde keer dat ik hen zag, vijfde keer de moeite. Met hun recente succes in Amerika (cd Wolfgang Amadeus Phoenix is de eerste waarmee ze over de Grote Plas scoren) leek het alsof de groep nog aan zelfvertrouwen had gewonnen. Maar grote verrassingen bleven uit, dus schuif ik de tvdw liever door. Naar Vampire Weekend, The Shout it out louds of Hawksley Workman, bijvoorbeeld, drie recente cd's uit de afdeling fijne indie-pop die keer op keer weer om aandacht vragen op de ipod.

Hawksley Workman (ja dat is een pseudoniem) zag ik, volkomen onvoorbereid, op Werchter in 2002. Het was in de tijd dat het festival al met twee podia speelde, Workman trad op in de Marquee. Omdat de krant waarvoor ik schreef onmogelijk alle acts van het lange weekend te bespreken, kreeg ik de opdracht er amper een handvol hoogtepunten uit te kiezen. Ik herinner me nog dat Workman er bij was - meer nog, als ik de affiche van Werchter 2002 nu opnieuw opsnor, is Workman een van de weinige waarvan ik me het concert nog voor de geest kan halen (naast dat van Erykah Badu - maar die laatste in negatieve zin). De multi-instrumentalist bracht toen een uitbundige mix van artrock, theatrale pop en cabaret; een hele belevenis. In Europa doorbreken was er in de daaropvolgende jaren echter niet bij voor de Canadees, of we moeten het halve radiohitje "No Reason To Cry Out Your Eyes (on the highway tonight)" in rekening brengen.

Anno 2010 blijkt Workman op plaat nog steeds dezelfde uitzinnige mix te serveren. Nieuwe cd Milk is een roetsjbaan met pure popliedjes, drama queen ballads, arty farty songteksten over Warhol en scabreuze titels als Stay Drunk and Keep Fucking. Niet alles is even geslaagd, maar een luisterfeest is het alleszins. Never a dull moment, en nog het best te vergelijken met de in deze kolommen al eerder bejubelde Patrick Wolf.

http://www.sendspace.com/file/090hnt

En als bonus een tweede track uit Milk: Robot Heart, oftewel Daan op zijn Canadees.

http://www.sendspace.com/file/891t4d

TVDW 27/08/2006 - Axelle Red - I had a dream (2006)

Het gebeurt niet vaak dat we een TVDW selecteren die we nog niet zelf in huis hebben, maar nergens in de statuten staat vermeld dat het niet zou mogen. De nieuwe single van Axelle Red wist me zo aangenaam te verrassen, dat een TVDW niet meer dan logisch was. Beste bewijs: ik hoorde hem eerst op de radio zonder te weten welke artiest het was, en ik dacht meteen in de richting van hip dance volk genre Moloko, of Kylie Minogue onder de hoede van een of andere trendy producer. Maar neen, het bleek onze eigen Axelle Red, in een nieuwe, spectaculaire koerswijziging. Grote dame, sowieso. Terwijl iedereen de mond vol heeft over de nieuwe Belgische rockgroep die voor vijf man en een paardenkop gaat optreden op het South By Southwest festival in Amerika, of gaat touren in het Oostblok, mag Axelle Red toch met meer recht en rede aanspraak maken op de titel 'wereldster'. Op de website lees ik dat Daan meewerkte aan de nieuwe cd, samen met haar inmiddels vertrouwde zwarte soulmuzikanten from the Deep South. Hij komt uit op 11/9. Ik ben benieuwd, als de heerlijke groove met de etherisch zweverige vocals van de single enige indicatie is, kan het een fantastische plaat worden. Oh ja, en Axelle is amper een goede vier maanden jonger dan mij, en haar moeder woont in mijn geboortedorp Heusden. Dat schept een band.