TVDW 15/09/2019 - Brand New Heavies (feat. Siedah Garrett) - Just Believe in You (2019)

Net na het posten van de vorige tvdw dacht ik 'hoe zou het inmiddels zijn met de Brand New Heavies?' Waarop Google me leerde dat ze net vorige week een nieuw album hadden uitgebracht. Nou! TBNH zijn intussen herleid tot het tweetal op de foto. Voor hun nieuwe plaat stapten ze af van de formule van de vaste (maar na vaak één plaat al ingewisselde) frontvrouw. Dit keer kozen ze track per track voor een andere zangeres, wat maakt dat naast habitués Siedah Garrett en N'Dea Davenport (ooit vast lid van TBNH) ook andere straffe strottenhoofden als Angie Stone en Beverley Knight een feature krijgen. Op hun nieuwe plaat doet de groep opnieuw waar ze goed in is: radiovriendelijke funk serveren. Neen, er zijn weinig scherpe kantjes aan (het is niet bepaald Funkadelic) en ja, de grooves zijn schatplichtig aan de Groten uit het genre. Het sterkst is en blijft de groep niet zozeer in het songschrijven of in de productie, maar in de arrangementen. In haast elke song zit er ergens (in de break, in de outro...) wel een slimmigheid verstopt in het arrangement, dat nét dat tikkeltje anders is dan de generische popfunk van de concurrentie. En voor wie denkt dat de teksten op zo'n funkplaten steevast een opeenstapeling zijn van clichés: luister naar het leuke lijntje in de tvdw. Losse transcriptie: When the road is rocky / and starts to be too much / Don't forget that driving / Is half pedal and half clutch.

TVDW 08/09/2019 - Brand New Heavies - You Are The Universe (1997)

Het was sowieso al een aardig uitstapje: op en af naar Denemarken, voor een fuifje. Maar de verrassing was de live band die de jarige Annick en Jens hadden voorzien. Een stomende achtkoppige groep (incl. twee blazers) bracht het beste uit soul, funk en disco. Bijgevolg was ik, nochtans verre van een rabiate shaker & groover, nauwelijks van de dansvloer weg te slaan. Car Wash, We Are Family, een handvol Stevie Wonders (zelfs As speelden ze knap), Play That Funky Music, Ain't No Mountain High Enough, Street Life, natuurlijk ook wat nummers van Chic en van mijn favorieten Earth Wind & Fire... nou nou, het was me het feestje wel. Toen ze plots een nummer speelden dat al even funky uit de hoek kwam, maar ik helemaal niet kende, dacht ik dat de tvdw vaststond. Google leerde me dat het er eentje was van Tower of Power, met de wat rare songtitel Don't Change Horses (in the middle of the stream). Maar vlak nadien speelden ze, bijna aan het eind van de set, een fantàstische versie van, jawel, You are the Universe. Dat ik een partyband ooit dat nummer live zou horen spelen - in Denemarken dan nog - was echt wel een verrassing van formaat. Een moment.

De Brand New Heavies liggen in mijn bovenste schuif, al is het, toegegeven, een lade die ik al een tijdje niet meer had opengedaan. BNH is een Britse band die funk in de vingers heeft en dat ook live een paar keer met verve onderstreepte in België. Eén plaat (Shelter) maakten ze met de geweldige Siedah Garrett - ja, de vrouw die Man In The Mirror schreef voor Michael Jackson - en daarop staat ook de tvdw te blinken. You are the Universe was die zaterdagnacht in Kolding, Denemarken, zelfs meer dan zomaar een songtitel. Eerder die dag had ik mijn eerste volwaardige yogasessie gekregen, waarbij, kijk eens aan, datzelfde universum zo nu en dan aangesproken werd. Funky chakra!

TVDW 17/06/2012 - D'Influence - Shake it (1997)

De tvdw's doorlopen geeft een vertekend beeld. Ik heb (ook) een grote voorliefde voor Britse R&B, soul en acid jazz - en toch vallen slechts 5 van de nu 388 tvdw's onder die noemer. Ronny Jordan, Jhelisa, Roachford, de Brand New Heavies - en nu D'Influence. Nooit echt doorgebroken, dit laatste groepje, maar wat een geweldige plaat maakten ze eind jaren negentig met "London". Eentje die de geschiedenis van dertig jaar zwarte muziek opslurpt en er een eigentijds - nu ja, eigentijds circa 1997 dan toch - soepje van maakt. Deze jongens kennen hun klassiekers. Niet toevallig pikte Daryl Hall D'Influence op als een van de producers voor zijn "Can't Stop Dreaming"-album. Het resultaat van die samenwerking haalde de plaat niet, maar valt wel nog op youtube te rapen.

Vorige week dook ik nog eens in "London", waarvan ik intussen twee kopieën in huis heb. Het tweede exemplaar, incl. een bonus-cd met enkele knappe remixen, wist ik dankzij bemiddeling van Shamrockske Nico voor een prikje op de kop te tikken. Net als een andere weergaloze Britse soulplaat trouwens, "Companeros" van Working Week. Maar met tvdw's is het zoals met Highlander: there can only be one.

TVDW 24/09/2006 - Kenyatta - I wanna do something freaky to you (1990)

Mijn neef Frank, who also goes by the name of DJ Coop, is sinds jaar en dag de funkmeister binnen mijn vriendenkring. Niemand heeft zo'n goed gevulde goodie bag als het gaat om vintage vinyl stuff in de sectoren funk, disco en ander groovy materiaal. Een bezoekje van Koop aan Coop volgt al zo'n 25 jaar het volgende ritueel: ik ben nauwelijks binnen of meneer kruipt al achter de wheels of steel om vanachter zijn Technics-snelstarters wat lekkers uit de boxen te laten knallen. Bij voorkeur en niet zelden iets a) waar ik nog nooit van gehoord heb en b) dat ik geweldig goed vind. Dat de man me ooit een vinyl 12" van all time favorite funknummer "I just wanna spend some time with you" van Alton Edwards cadeau deed, bewijst dat hij echt wel een wit voetje heeft bij mij.
Het hoeft geen betoog dat ik het nauwelijks klaarspeel om Frank op zijn eigen speelveld te verslaan. Iets funky voorschotelen dat de DJ Coop nog niet kent, 't is een uitdaging van formaat. De enkele keren dat dit toch lukte, staan dan ook in het geheugen gegrift. Die keer dat ik kwam aandragen met Kenyatta's "I wanna do something freaky to you", had ik prijs. Het nummer wordt opgestart met belletjes van de kerstslede ("they're jingling baby!", zou LL Cool J zeggen), waarna een motherf** deep synthbass de groove inzet. Zanger-van-dienst is de schier onbekende Kenyatta, waarvan ik zelfs nauwelijks een treffelijke foto kon googlen, laat staan dat er meer achtergrond over die pipo te vinden is. Let ook op de aangebrande tekst ("your love is like a mountain/and I wanna dive into your canyon" - poëzie!). Om deze post extra lang te maken, meld ik ook nog even dat het hier in feite een cover betreft. De originele uitvoering is van Leon Haywood, een wat vergeten soul- en funkartiest die begin jaren tachtig een Funkytown-radiohitje scoorde met "Don't Push it Don't Force it".
Nooit gedacht trouwens dat ik spierbundelacteur Steven Seagal ooit in mijn TVDW's zou zien opduiken, en toch. Kenyatta's track vond ik destijds, begin jaren negentig, op de soundtrack van het Seagal-vehikel "Marked for Death". Ik kon de track echter nooit op digitale vorm vastkrijgen, ondanks een jarenlange zoektocht langs "allerlei wegen" (om Limewire, Kazaa etc. op een kryptische manier te omschrijven). Tot ik die cd tot mijn verbazing afgelopen week voor amper één euro kon scheefslaan. De soundtrack is een staalkaart van wat het label Delicious Vinyl in die tijd te bieden had. Tone Loc is niet minder dan fan-tas-tisch op "I joke but I don't play", een song die makkelijk langs Ice-T's klassieker "That's how I'm livin'" kan staan, terwijl Young MC een heerlijk spervuur van woorden afvuurt op "Pick up the pace". En dan is er een fijne instrumental van de Brand New Heavies, alsook een track van Chris Goss en zijn Masters of Reality, nog lang voor die met Kyuss en Queens of the Stone Age de zogenaamde 'stoner rock' zou uitvinden. Fijne boel, maar ze konden niet tippen aan de TVDW van Kenyatta - een song die na ruim zestien jaar terug thuis is. Enjoy. http://www.sendspace.com/file/er021z

TVDW 11/06/2006 - Jhelisa - Flute Band in Gauteng (2006)

Ik moet niet onderstrepen dat ik ontzettend weinig hip spul in mijn cd-kast heb, maar de verzamelaar Future Soul is toch wel een van de uitzonderingen. Naast het geweldige, moeilijk vindbare "Sugar Lump" van Freakpower staat er een al even onweerstaanbare versie op van Jhelisa's "Friendly Pressure", een onvervalste acid jazz klassieker die talloze remixen kreeg (die op mijn cd heet de Paradise Revisited remix en wordt naadloos gekoppeld aan iets van de Young Disciples). Jhelisa is van vele markten thuis: het kind zong de vrouwelijke shouts in op "Love Sex Intelligence" van The Shamen, deed zowat alle backing vocals op Björk's debuut en werkte verder op platen van Courtney Pine, Paul Weller en Arsenal. Het kind heeft ook een interessante stamboom, met twee zussen die bij o.a. Incognito, Brand New Heavies en onder eigen naam (Carleen Anderson) goed materiaal uitbrachten, en met Bobby Byrd als stiefoom. Jhelisa zelf liet negen jaar nauwelijks iets van zich horen, maar komt nu met de geweldige nieuwe cd A primitive Guide to Being there, uitgebracht op een klein Duits label,. Jhelisa wisselt er met sprekend gemak af tussen een sfeervolle, broeierig dampende soulsong, een vurige gospelgroove en een uitgelaten liefdesverklaring. Een erg avontuurlijk album dus, met op de bijhorende DVD nog een boeiende reportage over Jhelisa in New Orleans. De TVDW is een nummer met een prachtige klankkleur: warme bas vooraan in de mix, tal van aan Peter Gabriel's Real World refererende percussie en een eigenzinnige, soulvolle zanglijn - zes minuten genieten. En by the way, Gauteng is een gebied in Zuid-Afrika.

TVDW 06/03/2005 - Brand New Heavies - How do you think (2004)

Moest men mij vragen om een top 10 op te stellen van de meest memorabele concerten die ik mocht meemaken, is de kans vrij groot dat deze Brand New Heavies er in staan. Moet zo rond 1987 zijn geweest dat ik hen live aan het werk zag in de AB. Beetje per ongeluk dan nog, want met een op StuBru gewonnen duo-kaart (DELA was in da house als tweede persoon - shout out to my man DELA). Een fantastisch, zweterig concert werd het, met aan het eind een boel enthousiaste fans die mee stonden te grooven on stage. De Brand New Heavies hebben onterecht steeds het label Acid Jazz gekregen, maar in dat sowieso erg "dunne" genre (dat uiteindelijk zou opgeslorpt worden in de lounge) zat veel meer geluidsbehang, terwijl de Heavies definitely da funk representeren. Getuige ook de veelzeggende titel van hun comeback-cd: It's all about the funk. Raar, dat de Heavies zo goed overweg kunnen met funk, want het zijn Britten en daarenboven - met uitzondering van de bassist - allen bleekschieten. Just goes to show you can't judge a book by looking at the cover. Kijken we naar de cover van de nieuwe cd, valt ons trouwens alweer een nieuwe zangeres op. De Heavies verwisselden in het verleden al van frontvrouw zoals u en ik van ondergoed. Onder meer Carleen Anderson en N'dea Davenport smeerden hun stembanden op albums van de groep, alvorens solo te gaan. Nu is Nicole Russo de nieuwe zangeres van dienst, iemand wiens timbre wat doet denken aan dat van Joss Stone. Nieuwe cd It's all about the funk blijkt een sterk ambiance plaatje zonder meer te zijn, met weinig uitschieters. Al is How do you think, onze TVDW-selectie, beslist een van de betere tracks. Swingt immers als de beesten - and that's how we like it.