Monday, July 07, 2008

TVDW 06/07/2008 - Neil Young - Old Man (live 2008)


Ik was er al een vijftal jaar niet meer geweest, maar vrijdag stond ik toch terug op de Heilige Wei. In het gezelschap van Stefan, Kirsten, Serge en Frank werd het een ervaring die véél leuker bleek dan gedacht. Mijn laatste vier, vijf Werchters, dat was met notitieboekje in de hand van de ene frontstage ruimte naar de andere hollen, en af en toe backstage een tekstje op de laptop tokkelen. Moest er mee lachen toen ik vanmorgen de krantenkoppen in het Nieuwsblad las. dEUS de absolute topper? Laat me niet lachen. Kan best zijn hoor, maar als een groep zo laat afsluit hebben de journalisten dat algemeen tekstje al lang geschreven. Nog wachten tot de fotografen bij het openingsnummer dat ene kiekje kunnen trekken en daarna huppakee, laat de persen maar rollen.
Soit, ik heb me prima geamuseerd - ik voelde me zelfs niet eens ongemakkelijk tussen 'de jeugd van tegenwoordig', er liepen best nog veel generatiegenoten rond. Zo'n festivaldag roept natuurlijk om allerlei meningen en meningskes. In sneltreinvaart de mijne:
* Ben Folds. Enkel laatste kwartier gezien, maar toch tekenend: enige keer dat ik die dag echt kippenvel kreeg. Sterk.
* Jay-Z. Geweldige verrassing: veel vaart in de set, gesterkt met 'echte' band inclusief blazers. Streepjes Back in Black en Rehab, en sidekick Memphis Bleek in steun. Maar na een kwartier al richting tent getrokken, voor de Britse soulmadam
* Duffy. Viel beetje tegen. Ze kan best zingen en heeft wat aardige songs, maar die vocale tremelo's waren soms op het randje van de parodie. En de performance had een groot schouwburggehalte.
* The Verve: laatste kwartier was imposant, met heerlijk Lucky Man, maar echt gebald kon je de set bezwaarlijk noemen. Elk nummer leek wel vijf kwartier te duren.
* Neil Young. Ik moet Hilde, de onthaalmoeder van mijn kleinste nog gelijk geven, de man is inderdaad een fenomeen. Had 'm al twee keer gezien, waaronder eenmaal met Pearl Jam, maar dit was veruit de beste keer. Zelfs voor een niet-fan - ik heb steeds de perverse neiging om fans van de man één woord voor de voeten te gooien: Trans - was het genieten. Old Man Neil, omringd door vrouwlief en door nòg oudere knarren, was in grote doen. In de tent was intussen Hot Chip naar het schijnt redelijk fenomenaal, onvergetelijk, memorabel, weergaloos etcetera. Ik heb het gemist. I'll live.
* Moby. Aangekondigd als "remixed" en dat bleek ook zo. Beetje Late Night Versions benadering: de man had al zijn hits aan mekaar geplakt, de trage werden met wat bpm's opgeschroefd, de vrouwelijke drummer moest aan een stuk door tegen de beats op rammen en het geheel hapte een leuk eind weg. Soms wat richting Milk Inc boenke boenke, maar al bij al een leuke afsluiter.

De tvdw Old Man zat vrijdag ook in de set. Het was niet het hoogtepunt, dat was Unknown Legend, maar daarvan vond ik zo meteen geen versie. De tvdw-versie van Old Man is geplukt uit het concert dat Neil Young op 20 februari van dit jaar gaf in het RAI theater, Amsterdam.

http://www.sendspace.com/file/wp0iaa

Labels: , , , , , , ,

9 Comments:

Blogger DeLa said...

Dan al in HN? In DS en DM stond er nog niks, wel op de site. De bespreking staat er pas vandaag in...
Ben je zeker van Neil Young? Ik zou toch naar de Marquee gegaan zijn hoor. Sorry.

12:43 AM  
Blogger Koop said...

Ik ben ALTIJD zeker.

Dit is mijn blog.

12:45 AM  
Anonymous zinnerboy said...

Het doet plezier om Neil Young in deze kolommen te zien verschijnen met een tvdw. Iemand die in de jaren zeventig 8 (acht !) – ik wik mijn woorden – meesterwerken kon produceren mag op mijn levenslange bewondering rekenen. Vanaf de eighties werd de kwaliteit wisselend (alleen met ‘This note’s for you’ konden de adjectieven ‘perfect’ en ‘compleet’ nog eens van stal gehaald worden) en ‘Trans’ was inderdaad het absolute dieptepunt (maar er stond ook minstens één héle mooie op : Like an Inca). Young kreeg van platenmaatschappij Geffen zelfs een proces aan zijn broek omdat hij ‘onyoungiaanse’ platen maakte (waarop Young gevat repliceerde dat hij Neil Young was en dus alleen maar Neil Young-platen kon maken…).
Wat we hier als tvdw geserveerd krijgen is zeer behoorlijk, maar probeer dit eens www.youtube.com/results?search_query=neil+young+%2B+old+man&search_type=&aq=f en je proeft de grandeur van een werkelijk zeldzaam artiest op zijn hoogtepunt. Plaats de beide versies naast elkaar en ’s mens vergankelijkheid wordt akelig tastbaar.
Ik heb 'm tweemaal live aan het werk gezien. Eén maal in 2001 in Flanders Expo met Crazy Horse, waar een overdosis feedback mijn adoratie zwaar aan het wankelen bracht. Dan toch liever die eerste keer in 1982 in Vorst Nationaal tijdens de – jawel – Trans tour. Onze man bracht toen enkele ‘vocoder’ nummers en werd (beschaafd) uitgejouwd door het publiek. Het sierde hem dat hij niet in een colère schoot maar het publiek dankte voor de eerlijke reactie en prompt veel ander moois bracht, met voor mij als absolute hoogtepunt ‘Comes a time’ : Neil Young op gitaar en sidekick Nils Lofgren - nog zo eentje die ik een warm hart toe draag - op accordeon. Deze eenvoudige doch wondere setting bracht mij de inspiratie om iets gelijkaardigs te doen toen mijn vrouw me voor het altaar haar hand gaf. Zeemzoete romantiek. Ik hou ervan. Vrouwen ook.

1:04 AM  
Blogger Koop said...

Hij blijkt wel wat los te weken, die Neil. Moet toegeven, ben een VERY late adopter, breekpunt blijft nog steeds die stem waar ik niet echt warm van loop. Eigenlijk kan die man nauwelijks zingen, punt uit. Maar langzamerhand draai ik bij. Ik heb zelfs, call me a pervert, een boon voor Trans, net omwille van de freakiness ervan. Vocoder Young: somebody must've thought it was a good idea.

5:56 AM  
Anonymous zinnerboy said...

Nu ik toch tijd heb wil ik even nuanceren : in de jaren '70 kon Young wel degelijk én goed zingen. Nadien is het weliswaar bergaf gegaan. Maar ooit, ooit bestond er een Neil Young die héél mooi kon zingen. Net zoals er zo een Bob Dylan heeft bestaan. Geloof me. Please.

6:10 AM  
Blogger Koop said...

Dat was dan in de tijd dat mensen nog thuis hun eigen brood maakten, toen de mammoet nog rondliep in onze contreien en toen iedereen zich 's avonds rond het plein schaarde voor een wedstrijdje dorpsidioot gooien. Toen was geluk nog heel gewoon.

6:15 AM  
Anonymous Ladytron said...

wat is de definitie van "kunnen zingen"? bowie, neil young, lou reed, dylan, zappa,.... allemaal grote kunstenaars in het genre, maar met speciale stemmen die wellicht niet opkunnen tegen een freddy mercury, maar dat neemt niet weg dat het grote kunstenaars zijn die fantastische muziek hebben gemaakt
de versie van old man van deze werchter is bangelijk en ontroerend voor fans - waar ik sinds 1975 bij hoor - maar ik kan begrijpen dat de toevallige passant er niet wild van is, probeer dan eens de versie van Live at Massey Hall zuiverder, puurder en betoverend, zoals trouwens de rest van die cd. maar ja, 35 jaar geleden was ik ook betoverender.... ;)

3:26 PM  
Anonymous zinnerboy said...

Je neemt me de woorden uit de mond, Ladytron. xxx

1:39 AM  
Blogger DDay said...

Nog zo iemand die niet kan zingen is te vinden bij onze vriend Shamrock:
http://shamrockske.blogspot.com/2008/07/leonard-cohen-minnewaterpark.html

2 evenementen waar ik in de achteruitkijkspiegel wel bij had willen zijn, maar dat verdomde werk, hé...

PS: Ja, ook ik hou enorm van Neil, maar heb er verre van alles van... Doet me deugd dat Mr Star (en dit dan op zijn Vlaams uitgesproken) van deze blog zijn mening kan herzien. Wie weet gaat hij de B-52's smaken, binnenkort.

PS2: This Note's For You blijf ik verschrikkelijk vinden.

9:03 AM  

Post a Comment

<< Home