TVDW 12/01/2020 - Rupert Hine - The Set Up (1982)

Magere Hein hield weer lelijk huis in muziekland, de laatste tijd. Patrick Nicasy, helft van het duo The Pop Gun, is niet meer. Ik herinner me hoe wild ik destijds was van dat singletje The Game. Ik kocht op basis van die Belpop-parel zelfs hun cd "Table Swimming" en zag hen op Marktrock ooit een prima live concert geven, inclusief opvallende covers van John Cale's Dead or Alive en Prefab Sprout's The Golden Calf. Ook Allee Willis is niet meer. Geen household name, ik weet het, maar als grote Earth Wind & Fire-fan ken ik haar van de kleine lettertjes. Ze schreef zowel Boogie Wonderland en September, de twee meest iconische hits van de groep. Alsof dat niet genoeg is, schreef de erg excentrieke (en blanke!) Allee nummers voor The Pointer Sisters, James Brown en Cyndi Lauper, én de beroemde theme song van de sitcom Friends ("the whitest song I ever wrote"). En dan was er het recente heengaan van Neil Peart, door Dave Grohl bestempeld als "The Professor" en "the most air drummed drummer in the world". Ja, ook ik pleit schuldig. Ik ken zijn drum fills en acrobatische toeren op "Moving Pictures" - vermoedelijk een van mijn tien meest favorten platen van buiten. Meer zelfs: de songs op die plaat zoek ik wel eens op Youtube. Niet om het origineel te zien, maar om te zien hoe andere slagwerkers de patronen van Peart proberen na te spelen. Wat een spectaculaire drummer.

Voor de tvdw zit ik opnieuw pootje te baden in de vijvertjes 'producer' en 'synthpop'. Ik weet het, ik zit daar regelmatig. Rupert Hine is te vinden in de kleine lettertjes van enkele erg goede platen, vooral uit de jaren tachtig. Hij was producer van Howard Jones' debuut "Human's Lib" alsook van enkele knappe platen van The Fixx . Zijn grootste claim to fame was vermoedelijk zijn productiewerk op "Private Dancer" van Tina Turner, waarop hij verantwoordelijk was voor twee van mijn favoriete tracks: Better Be Good To Me en de fantastische openingstrack I Might Have Been Queen.

Hine bracht ook heel wat platen uit als solo-artiest (onder eigen naam, of onder pseudoniem Thinkman). Veel potten brak hij er niet mee. Dat hij er niet bepaald uitzag als een popster, hielp niet - dat zijn platen donkere, bevreemdende synth pop platen waren evenmin. The Set Up heb ik echter altijd een toppertje gevonden. Blij dat ik vorige week de bijhorende plaat "Waving not drowning" (fijne titel ook) op de kop kon tikken.

20/07/2014 - Howard Jones - Hide and Seek (1984)

Ik probeer altijd te zoeken naar de mooiste foto's van artiesten die met een tvdw gaan lopen. Foto's die wel verwijzen naar de periode van opname van de tvdw (- geen Springsteen anno 2014 bij een tvdw uit Darkness on the Edge of Town, ik zeg maar wat), maar toch iets meer artistiek zijn dan de gewone promofoto's.

Moeilijk hoor, bij het heerschap Howard Jones. Dit terzijde.

Niet dat ik me zal schamen voor Jones, met name zijn debuut "Human's Lib" is en blijft een sterk staaltje synthpop. Dat hij nu opduikt als tvdw, heeft (opnieuw) alles te maken met de drie weken trip richting USA. In Las Vegas hadden we een afspraak met Sean en Joan, een koppel dat via mijn Instagram foto's een soort van digitale vriendschapsband ontwikkelde en dat zelfs met plezier de (lànge!) afstand Salt Lake City - Las Vegas aflegde om ons te zien. Sean had niet enkel een geweldig cadeautje bij - de Record Story Day single van Josh Rouse - maar ook vier home made cd's, waarop zijn Diamond Cutters staan. Geweldige kerel, die Sean, iemand waarvan je meteen beseft: dit is een muzikale zielsverwant. De door hem Diamond Cutter gedoopte verzameling is exemplarisch: het zijn 's mans ultieme songs, de nummers waarmee je een diamant kan snijden.

Eenmaal vertrokken vanuit Las Vegas (richting Moab, Lake Powell, Lake Havasu, Route 66, Los Angeles...) had ik heel wat plezier met zijn vier mix-cd's. Cd's die - zoals ik het graag heb - volledig zonder inlay of titels of wat dan ook werden overhandigd. Listen without prejudice, weet je wel. Grootste verrassing (je voelde 'm al komen) was deze Hide and Seek. Een song die ik, als synthpop kid van de eighties, natuurlijk van buiten ken. En waarvan ik nooit dacht dat hij het nog tot tvdw zou schoppen, anno 2014. Maar kijk, alles heeft te maken met de omstandigheden. Als je uren rijdt doorheen natuurparken en plots komt die intro met die bekende synthlijn door de boxen... kippenvel. 't Is te zeggen, tot twee minuutjes later de kinderen op de achterbank aan banale ruzie nummer 12422 beginnen. Geen betere remedie tegen kippenvel denkbaar.