TVDW 17/05/2015 - Deodato - Moonlight Serenade (1974)

Sommige weken torent de tvdw torenhoog uit boven alle andere songs die ik hoorde, op andere weken is het een nek-aan-nek race tussen meerdere kandidaten. De afgelopen zeven dagen had Balthazar kans kunnen maken op een (tweede) tvdw. Bijzonder straf concert gaf de groep in het Koninklijk Circus, waarbij tot mijn tevredenheid vele nummers uit hun derde en meest recente plaat - de enige die ik ken - voorbijkwamen. Wat een zelfvertrouwen straalt die band uit, wat een indrukwekkende présence. Hannes, die me uitnodigde (dank!), en ik genoten. Ook AKA Moon maakte kans op een tvdw. Althans dat dacht ik, op weg naar hun concert, dat twee dagen voordien in hetzelfde Koninklijk Circus plaatsvond en waarop ik uitgenodigd was door Nico (dank!). Maar mijn eerste kennismaking met de Belgische trio (dat nochtans al een eeuwigheid bestaat), viel tegen. De jazz cats bleken voor de gelegenheid het podium te delen met een Arabisch collectief muzikanten. Dat zorgde voor een concert dat - alle goede bedoelingen ten spijt - voortdurend hinkte op twee gedachten. Nico en ik keken ernaar zoals een Marokkaanse familie kijkt naar Willem Vermandere. Het werkte gewoon niet, zo besloten we, waarna we zeer tegen onze gewoonte het concert voortijdig verlieten. Life's too short.
Skip naar recent buitgemaakte vinyl. Een erg vruchtbare week was het (ik bespaar jullie de details van welke plaat waar geoogst werd), met drie platen van Deodato als kroon op het werk. Eumir Deodato is een fascinerend figuur in de pop en jazz. De Braziliaan maakte school als fusion jazz keyboardspeler, maar deed ook productiewerk voor Frank Sinatra, Kool & the Gang en zelfs Björk. De tvdw komt uit de 1974 plaat "Whirlwinds", een album waarop Deodato zowel een track van Steely Dan tackelt als een stuk van Franz Schubert (!) en waarop Tony Levin en Billy Cobham ritmesectie spelen. De tvdw is een op zijn minst eigenzinnige cover van Glenn Miller's evergreen; een typische fusion track, waarbij productioneel alle schuivertjes van het mengpaneel gebruikt worden voor blazers, strijkers etc. Schwwwwing!!

TVDW 22/09/2014 - The Commodores - Brick House (1977)

Het hoeft niet altijd Earth Wind & Fire te zijn, als het om veelkoppige funk/soul-outfits van weleer gaat, toch? EW&F is voor mij inderdaad een absoluut ijkpunt; geen groep die voor mij beter op het kruispunt tussen soul, funk en disco ligt, geen band die me meer de liefde voor blazers, vocale arrangementen en funky production bijbracht. Maar er is natuurlijk meer lekkers te rapen in die sector. De laatste weken ben ik bijvoorbeeld, mede dankzij wat vinyl vondsten, terug in a Commodores state of mind.

Net als Kool & The Gang is The Commodores een groep die inmiddels wat verkeerd bekeken wordt. De grote hits van eind jaren zeventig, begin jaren tachtig maakten dat deze twee bands resp. als een mellow popfunkgroep en een soulballadgroep werden beschouwd. Vroeger werk van hen toont echter een andere kant, eentje die veel meer in low down dirty funk is geworteld. Zoals ook de tvdw aantoont, een track die gezongen wordt door de drummer van de band, Walter 'Clyde' Orange.

TVDW 01/07/2012 - Rush - Tom Sawyer (1981)

De zoon vierde zijn elfde verjaardag met een Boys Only Party. Hij had wel een triljoen songs klaargezet op de ipod, met gek genoeg ook twee very old school spullen er tussen: Celebration van Kool & The Gang (geen idee waar hij dat oppikte) en Mr Blue Sky van E.L.O. Voor de rest veel R&B en hiphop (genre Pitbull) en dubstep (met onder meer die vreselijke, maar onvermijdelijke Skrillex). De meest populaire song onder elfjarige jongens is blijkbaar My Life van een zekere Zatox. Ik raad je niet aan om het te beluisteren op youtube.

De tvdw dan? Wel, een geval van justice for all. Eindelijk Rush. Eindelijk iets van "Moving Pictures". Vaststelling: ik heb niet zo gek veel met progrock. Mijn kennis van Emerson Lake & Palmer of Marillion reikt nauwelijks verder dan de hits, die van Genesis start eigenlijk maar vanaf Abacab. En toch vallen twee van mijn Ten Desert Island Discs onder progrock. De ene is "Drama" van Yes, de andere "Moving Pictures".

"Moving Pictures" is de Zenyatta Mondatta van de progrock, en Rush-drummer Neil Peart is de Stewart Copeland van het genre. Een foutloze plaat is het, met de definitieve instrumental YYZ (trivia: de internationale afkorting voor de luchthaven van Toronto), met Limelight, een van meest poignante songs over beroemd zijn, met Red Barchetta, een van de meest visuele, dynamische rocksongs ooit, met Witch Hunt, de song die Sabbath nooit heeft geschreven. En met de tvdw, de openingssong van de plaat - gezegend met een geweldig middenstuk.

Ook afgelopen week beluisterd en gezien: de nieuwe Rush-plaat "Clockwork Angels" en de langspeelfilm "Beyond the lighted stage". De eerste heeft best wel zijn momenten, de tweede is een boeiende, erg volledige documentaire waarin o.a. Billy Corgan, de Foo Fighters, Rage Against The Machine bassist Tim C en Death Cab For Cutie hun liefde voor deze merkwaardige groep uiten.Tot slot: de songs van Rush durf ik wel eens op youtube opzoeken. Niet zozeer om de clips te bekijken, wel om een aantal van de talloze fanvideo's te bekijken. Rush is echt musician's music - en ook al ben ik zelf geen muzikant, toch vind ik het erg plezierig om te zien hoe bijvoorbeeld amateurdrummers hun tanden zetten in de complexe drumpartijen van Peart. Dit is een leuke variant:

http://www.youtube.com/watch?v=9uEKsYHrYlk

en de tvdw: http://www.sendspace.com/file/qoqujy