TVDW 26/02/2006 - Nightmares on Wax - The Sweetest (2006)

Ik was niet bepaald een early adopter en zelfs toen ik er eentje in mijn bezit had, duurde het nog bijna drie maanden voor ik 'm uit de verpakking durfde te halen. Mijn enthousiasme werd overschaduwd door mijn vrees dat ik de doos van Pandora in huis had gehaald, en dat voortaan alle sowieso al schaarse vrije tijd zou opgeslorpt worden door het rechthoekige blauwwitte monstertje. Maar nu is het zover, nu ben ook ik bekeerd tot het iPod-dom. Ik installeerde 'm uiteindelijk, met de hulp van collega en Applehead Tom, net voor de krokusvakantie, ten einde met zo'n hippe digitale jukebox van de Alpijnse bergen te kunnen skiën. En de soundtrack tijdens die eerste iPod-week werd voor een groot deel geleverd door een gezichtloze Brit genaamd George Evelyn, beter bekend als Nightmares on Wax (NoW). Nu ja, "beter bekend" is wat overdreven, want dit is het soort van groepje dat zijn cultstatus koestert en in ere houdt. Net als Jazzanova of De-Phazz is NoW vaste klant op downtempo en chillout compilaties voor trendy lounge bars all over the world; voor echte hits, zelfs radiohits, klinkt deze muziek toch te marginaal. Op de nieuwe NoW-cd "In a space outta sound", op het prettig gestoorde Warp-label dat ons ook Jimi Tenor schonk, worden zweverige soundscapes à la Air, vol met malse keyboards, afgewisseld met Afrikaanse ritmes, Propellerheads-achtige bigbandsamples en onderkoelde reggae. TVDW "The Sweetest" stoelt op een catchy gitaarlickje dat wel van New Orleans funkbende The Meters had kunnen komen, aangevuld met een orgeltje, een soulful female vocal, wat dubby echo-effectjes, en dat alles for good measure aangevuld met wat gesampled vinylgekraak. Zeer vermakelijk plaatje voor wie inzake loungy stuff wat verder wil graven dan Moby.

TVDW 11/09/2005 - King Britt presents Sister Gertrude Morgan - I was healed by the wounds (2005)

Alle respect voor een producer/DJ/artiest als King Britt uit Philadelphia. De man plezierde ons enkele jaren geleden reeds met de fijne cd "When The Funk Hits the Fan", een conceptplaat die de sfeer van een seventies gangsterfilm uitademde maar waar tegelijk heerlijk funky tunes op terug te vinden waren ("The Reason", slim gebaseerd op een baslijn uit "Lowdown" van Boz Scaggs, en een moderne versie van "Last Night a DJ saved my life"). Britt bracht de cd uit onder de naam van zijn alter ego Sylk 130;, via zijn andere nom de plume Scuba werkt de man daarnaast als remixer voor een pleiade aan artiesten (van Jazzanova over Macy Gray tot Zap Mama). De net verschenen dubbele compilatie This Is King Britt verzamelt zowel het eigen werk als een aantal remixen. Alsof hij zijn verscheidenheid nog moest onderstreept worden, is er daarnaast nog een tweede nieuwe cd uit van King Britt. Het is een hoogstoriginele bluesy sound collage, ter ere van Gertrude Morgan, een zuster uit New Orleans die het woord van de Heer verspreidde middels liedjes en schilderijen. Morgans platenopname uit eind jaren zestig, waarop de zuster zich louter begeleidt met tambourine, waren King Britts uitgangspunt. Samen met o.a. G. Love bedacht hij een broeierig, sfeervol geluidsdecor voor de rudimentaire folkgospel van Morgan. Vergelijkingen met Moby's "Natural Blues" (ooh Lord, troubled so hard - weet je wel) liggen voor de hand, al is de full-cd van King Britt veel consequenter en klinken de songs veel ruwer; een grofkorrelige voodoo-variant op Moby's gladde aanpak.