TVDW 04/06/2017 - Tracie - (I love you) When you sleep (1984)

Morgenavond concert nummer zeven van Paul Weller op het programma, dacht ik. Derde keer AB, dan nog eentje in het Koninklijk Circus, op Leffinge Leure, op de Lokerse Feesten en op Werchter. Weller stelt live zelden teleur, al moet ik zeggen dat ik zijn laatste platen toch wel wat minder heb gedraaid (- zijn allerlaatste zelfs nog niet).

Goed idee om nu dus even stil te staan bij Tracie, een zangeres die in de stal van Weller's platenlabel zat in de jaren tachtig. Haar plaat "Far from the hurting kind" nam ze op in een productie van Weller, nadat het zangeresje al ingelijfd was bij The Style Council. Ik sloeg het album op de kop voor één euro en was aangenaam verrast toen ik de openingstrack hoorde. Het was nog een van die weinige eightiessongs die ik destijds wel kende, maar intussen vergeten was. Elvis Costello schreef het nummer, naar verluidt op bestelling en bedoeld voor Tracie.

TVDW 10/07/2011 - Aaron Neville - Hercules (1973)

In het onwaarschijnlijke geval dat ik me alsnog tot bassist ontpop, wordt dit loopje een van de eerste dat ik zal instuderen. Neville kreeg Hercules cadeau van Allen Toussaint, de maestro van New Orleans funk. De man schreef samen met zijn backing band The Meters een groot deel van de muziekgeschiedenis van The Big Easy, en enkele jaren terug maakte hij nog platen samen met Costello. Hercules is al sinds jaar en dag een van mijn absolute funkfavorieten. Zowel Boz Scaggs en, recentelijk nog, Paul Weller brachten er fijne covers van. Maar het origineel, dat blijft toch ononvertroffen...

Ik plak er, bij wijze van zomertraktatie, nog wat bonus tracks aan. Een versie van het nummer door Boz Scaggs in 1985, live in Budokan - met de geweldige Reggie McBride op bas en the late Carlos Vega op drums. Hercules werd eind jaren tachtig ook enthousiast omarmd door de sample-generatie. Zowel in acid jazz als in rap dook het baslijntje meervoudig op. Ten bewijze: Biz Markie met zijn old school hiphop, en de schromelijk onderschatte Young MC met de memorabele versie van I Come Off (featuring godin N'Dea Davenport). De remix is gemaakt door de Britten die later met M.A.R.R.S (Pump up the volume) zouden scoren. Delicious vinyl!

TVDW 27/09/2009 - The Jam - Going Underground (1980)

Normaal moest hier een tvdw uit de nieuwe Prefab Sprout staan, het was immers zowat de enige cd die ik vorige week beluisterde en de verwachtingen waren - màg het even - hooggespannen. Maar wat een ontzettende teleurstelling is die nieuwe "Let's change the world with music"! Bij sommige songs heb ik zelfs de skip toets gebruikt, kan je nagaan. En dat terwijl Steve McQueen een van mijn favoriete platen van de eighties is. Maar ergens along the way moet McAloon de focus zijn kwijtgeraakt, de nieuwe plaat is een opeenstapeling van suikerzoete bespiegelingen en archaische arrangementen. Tekstueel weet de man nog steeds hier en daar wel een mooie allegorie of metafoor te brengen - veelal gebruik makend van zijn geliefkoosde onderwerpen: de sterren, de engelen, de goden - maar verder: geen song die blijft hangen. Bij de schaarse nummers die beluisterbaar blijven, komt de hopeloos verouderde productie stokken in de wielen steken.

Afgelopen drie dagen werden opgesoupeerd aan een (kinderloze) city trip naar Londen. Tate Modern, Kensington Park, St. Paul's, uit eten bij de Indiër en de Koreaan, naar 'We Will Rock You' musical (10 x zo plezant als het laatste optreden van Queen in het Sportpaleis), Chinatown, Covent Garden, Portobello Road.... Veel bedrijvigheid, veel multiculti... de moeite. Vlakbij Buckingham Palace zwaaide William de Britse troonopvolger zelfs naar ons, toen hij, aan het stuur van zijn Audi en gegangmaakt door twee security wagens, uit een zijstraatje kwam en ons samen met een handvol andere innocent bystanders voorbijsnelde. Koop The Royalty Watcher!

Het was zowat de vijfde keer dat ik Londen was. De allereerste keer was ik achttien en trok ik op mijn eentje met de rugzak naar Engeland. Vleugels uitslaan enzovoort. Ik had mijn ietwat bezorgde ouders weliswaar kunnen overhalen om me te laten gaan, maar maakte toch een klein tactisch foutje. In plaats van ze na aankomst in de UK een geruststellend telefoontje te geven, startte ik meteen mijn kommerloze tocht, vrolijk van jeugdherberg tot jeugdherberg trekkend. Tot ik het na zowat zes, zeven dagen de moeite vond om, vanuit een phone booth op Leicester Square, een seintje te geven richting Limburg. Mijn doodongeruste moeder had intussen de politie en Interpol al ingeschakeld. Nu ik zelf in de categorie van ouders val, begrijp ik haar enigszins.

Een thematische tvdw lijkt me op zijn plaats. Tijdens de drie dagen Londen en het veelvuldige gebruik van de metro (stopplaatsen voor ons hotel: Barbican of Old Street), spookte de back catalogue van The Jam onwilllekeurig door mijn hoofd. In the City, Billy Hunt, That's Entertainment... God wat waren ze goed, deze troonopvolgers van The Who. Anderen dweepten met de jonge Joe Jackson of Costello, met de Sex Pistols, The Stranglers of The Clash - maar qua angry young men is The Jam toch altijd dé groep naar mijn hart geweest. En 'Going Underground' een van hun absolute klassiekers - ik ken weinig songs die zo'n hoogdringendheid uitstralen.


http://www.sendspace.com/file/n8xad1

TVDW 11/06/2006 - Jhelisa - Flute Band in Gauteng (2006)

Ik moet niet onderstrepen dat ik ontzettend weinig hip spul in mijn cd-kast heb, maar de verzamelaar Future Soul is toch wel een van de uitzonderingen. Naast het geweldige, moeilijk vindbare "Sugar Lump" van Freakpower staat er een al even onweerstaanbare versie op van Jhelisa's "Friendly Pressure", een onvervalste acid jazz klassieker die talloze remixen kreeg (die op mijn cd heet de Paradise Revisited remix en wordt naadloos gekoppeld aan iets van de Young Disciples). Jhelisa is van vele markten thuis: het kind zong de vrouwelijke shouts in op "Love Sex Intelligence" van The Shamen, deed zowat alle backing vocals op Björk's debuut en werkte verder op platen van Courtney Pine, Paul Weller en Arsenal. Het kind heeft ook een interessante stamboom, met twee zussen die bij o.a. Incognito, Brand New Heavies en onder eigen naam (Carleen Anderson) goed materiaal uitbrachten, en met Bobby Byrd als stiefoom. Jhelisa zelf liet negen jaar nauwelijks iets van zich horen, maar komt nu met de geweldige nieuwe cd A primitive Guide to Being there, uitgebracht op een klein Duits label,. Jhelisa wisselt er met sprekend gemak af tussen een sfeervolle, broeierig dampende soulsong, een vurige gospelgroove en een uitgelaten liefdesverklaring. Een erg avontuurlijk album dus, met op de bijhorende DVD nog een boeiende reportage over Jhelisa in New Orleans. De TVDW is een nummer met een prachtige klankkleur: warme bas vooraan in de mix, tal van aan Peter Gabriel's Real World refererende percussie en een eigenzinnige, soulvolle zanglijn - zes minuten genieten. En by the way, Gauteng is een gebied in Zuid-Afrika.

TVDW 23/10/2005 - Paul Weller - All on a misty morning (2005)

Een fijne denkoefening waar ik me wel eens mee bezighou: wat zou er van de te vroeg gestorven rockhelden geworden zijn, mochten ze nog leven? Wat voor albums - if any - zouden Jimi Hendrix, Marc Bolan en Jim Morrison in 2005 uitbrengen? Mocht Otis Redding nu nog leven, zou hij iets boven de 60 jaar zijn. Ik geloof graag dat hij dan een soortement comeback plaat zou maken zoals die van Solomon Burke, enkele jaren terug, in een productie van Joe Henry. En ik geloof graag dat Henry 'm dan zou vragen om het prachtige "Broken Stones" van Paul Weller te coveren. De lijvige muziekcataloog die Weller op een kleine dertig jaar tijd bij mekaar heeft geschreven, getuigt alleszins van genoeg soul om ook Otis te plezieren. Of het nu de working class punkrock van Weller ten tijde van The Jam betrof, of de gestileerde designermuziek van The Style Council, of 's mans solocarrière, waarin hij classic rock herenigde met Britpop-geschiedenis: steeds gloeide er bezieling doorheen al zijn songs. En nog het meest in dat "Broken Stones", een track uit "Stanley Road". Ik zag Weller ook al een vijftal keer live, en ook hier is zijn totale overgave indrukwekkend, zelfs ontroerend te noemen. De net verschenen nieuwe cd "As Is Now" is volgens mij hands down zijn beste sinds "Heavy Soul" uit 1997. Het is een goede samenvatting van alle stijlen die Weller aan kan, met slechts één uitschuiver: het melige "Fly little bird" is een genant stukje hippiefolk. Voor de rest: all good, met twee nummers die zelfs openlijk refereren naar de angry young men-periode van de tweede helft van de jaren zeventig: "Come on/let's go" heeft een akkoordenschema dat naast dat van "Teenage Kicks" (the Undertones) ligt, terwijl "From the Floorboards op" de hoogdringendheid van de beste Jam-songs in herinnering brengt. "Here's the Good News", een ander hoogtepunt, is een door piano gedreven speels nummer dat wat doet denken aan early Randy Newman. En TVDW "All on a misty morning" heeft dezelfde pastorale schoonheid als sommige rustige nummers van Robert Plant.