TVDW 13/10/2019 - Vince Clarke Paul Quinn - One Day (Extension) (1985)

Een fame dodger, zo wordt hij wel eens genoemd. Vince Clarke liep inderdaad altijd in een wijde boog rond succes - of beter gezegd, rond het beroemd zijn dat succes met zich brengt. Zeker in het begin van zijn carrière zijn er enkele sprekende voorbeelden. Clarke begon in de prille jaren tachtig met synths te prutsen nadat hij OMD's debuut had gehoord, zette vervolgens Dave Gahan voor de microfoon en doopte zijn groepje Depeche Mode. Hij schreef zowat de hele eerste plaat van Depeche Mode - inclusief I just can't get enough - alvorens het hazepad te kiezen. Toen vervolgens ook Yazoo te succesvol werd, sloeg hij opnieuw enkele donkere steegjes in, alvorens uiteindelijk met Erasure zijn status te bestendigen.

Het is uit een van die donkere steegjes dat this week's tvdw komt. Clarke had na de split met Yazoo het idee om met een wisselende batterij van zangers liedjes te maken. Hij kwam niet verder dan twee experimenten, met achtereenvolgens een Noord-Ierse en Schotse gastzanger. Het eerste (Never Never, met Feargal Sharkey, onder de naam The Assembly) werd het bekendst, het tweede levert deze week de tvdw op. Om nog even in de anekdotiek te duiken: Clarke schreef One Day samen met Jamie Morgan en Cameron McVey. Die laatste zou naam maken als stuwende kracht bij Massive Attack en Portishead, terwijl Morgan vooral bekend werd als mode-icoon: hij was verantwoordelijk voor de zogenaamde 'Buffalo' stijl. Om helemaal af te drijven: Morgan en McVey brachten in 1986 een single uit met op b-kant het nummertje Looking Good Diving With The Wild Bunch, inclusief een rap van Neneh Cherry. Die song zou twee jaar later drastisch herwerkt worden tot, juist ja, Cherry's debuutsingle... Buffalo Stance.

Na One Day te hebben opgenomen, kwam Clarke uiteindelijk uit met Andy Bell als zanger. Samen richtten ze Erasure op, een groep die de daaropvolgende twee decennia bijzonder succesvol werd (- om voor mij volstrekt onduidelijke redenen, overigens). Clarke heeft parallel met Erasure wel altijd nog wat experimentjes links en rechts gedaan. Eerder dit jaar dook hij bijvoorbeeld nog op een remix van Almost, een nummer uit... OMD's debuutplaat.

Normaal gezien zoek ik bij elke tvdw een foto van de groep/artiest in kwestie. Hier maak ik graag een uitzondering, omdat net de hoes voor mij zo speciaal is. Naast muziek is Action Man immers een van mijn hobby's, en ik heb al heel wat platen waarbij net die Action Men op de hoes afgebeeld zijn. Het leuke is dat die platen me steevast opgestuurd worden vanuit de Instagram-community. Ik kreeg er de afgelopen jaren al uit Hongkong, Utah USA en Spanje. Deze week kwam er een postpakket uit Parijs, waarin One Day zat. Met vier Action Men, weliswaar onscherp, op de hoesfoto.

TVDW 31/10/2010 - Yazoo - Ode to Boy (1983)

Leuk weerzien met dat onwaarschijnlijke duo dat begin jaren tachtig even meeschreef aan de geschiedenis van de pop: de zware stem van de al even zwaargebouwde Alison Moyet versus dat schriele, schuchtere mannetje achter de keyboard, Vince Clarke. Die laatste schreef trouwens wel meer paragrafen in het Grote Synthboek: hij leverde de eerste hits voor Depeche Mode, stapte dan drie jaar over op Yazoo, pende samen met Feargal Sharkey het wonderlijke Never Never voor The Assembly, om daarna het - wat mij betreft redelijk verfoeilijke - Erasure uit de grond te stampen.
Yazoo bracht onlangs het live album Reconnected uit, een neerslag van hun reunie-concerten. Het deed me teruggrijpen naar "Upstairs At Eric's" (1981) en naar "You and me Both" (1983), de twee enige wapenfeiten van het duo. Fijne, naïeve, springerige pop, maar ook enkele donkere, melancholische streepjes muziek. Zoals de tvdw.

TVDW 05/07/2009 - La Roux - Armour Love (2009)

Alsof iemand het repetitiekot van Vince Clark, de man achter Yazoo, early Depeche Mode en Erasure, heeft leeggeroofd, om met de buitgemaakte synths en drumcomputers aan de slag te gaan. Zo retro en vintage eighties klinkt die nieuwe plaat van UK's nieuwste snoepje, La Roux. Dit elektropop-duo, met Elly Jackson als uithangbord, heeft over het kanaal al twee hits te pakken, en mocht MJ niet net afgelopen week het loodje hebben gelegd, zou hun full-cd ook op 1 zijn binnengekomen in de charts. De moeite? Tot op zekere hoogte wel ja. De lekkere synthgeluidjes doen wel hun werk, en in een mix met Eurythmics, Roisin Murphy en Tracy Thorn vallen de songs van La Roux niet uit de toon. Alleen jammer dat enkele songs te dicht bij elkaar hebben gelegen om de aandacht tot het eind gaande te houden. Afgelopen week toch genoten van met name Armour Love, mijn favoriet van de cd.

http://www.sendspace.com/file/i9jgmc