TVDW 03/02/2019 - Peter Case - Entella Hotel (1989)

Ze hadden mooi hun vijfde (!) tvdw kunnen scoren, die van Death Cab For Cutie, ware het niet dat hun langverwachte concert in de Roma danig tegenviel. Op hun laatste plaat schoven ze nog wat meer op van indierock naar melodieuze pop - meer richting Keane, minder richting The Shins - maar op zich was dat geen bezwaar. Erger was dat de man achter het mixing board zondagavond plots hersendood bleek. Hoe anders verklaren dat de zangpartijen tijdens zowat heel de reguliere setlist helemaal achteraan in de geluidsbrei zweefden? Op die manier leek het alsof Ben Gibbard helemaal niet kon zingen, terwijl de rest van de band speelde alsof ze in een Amerikaans football stadion stond. Ook de setlist (zie onder) was verre van vlekkeloos opgebouwd, en wat sneu dat Leeds enkele dagen geleden nog voormalig tvdw Doors Unlocked & Opened kreeg te horen (en wij niet). Tegenvaller, dus.

Dan maar voor de tvdw teruggrijpen - met plezier trouwens - naar "The Man With the Blue Post-Modern Fragmented Neo-Traditionalist Guitar", de plaat die Peter Case maakte samen met Ry Cooder en enkele leden van Los Lobos, en die ik net voor het concert van Death Cab For Cutie speelde. Ik was vergeten hoe goed 'ie wel was. Case bleef net zoals pakweg Steve Forbert en Elliott Murphy steken in het vakje van Eeuwige Belofte, maar op "The Man..." (vervelende albumtitel, ik weet het) staan prachtige nummers, het sfeervol ingekleurde Entella Hotel voorop. "You got one card to play, and dying to play it each night..."



I Dreamt We Spoke Again
Summer Years
The Ghosts of Beverly Drive
Long Division
Title and Registration
Gold Rush
Crooked Teeth
Photobooth
No Sunlight
What Sarah Said
60 & Punk
I Will Possess Your Heart
Autumn Love
Black Sun
Expo '86
Northern Lights
You Are a Tourist
Cath...
Soul Meets Body
Marching Bands of Manhattan
I Will Follow You Into the Dark
When We Drive
Tiny Vessels
Transatlanticism

TVDW 04/09/2016 - Marshall Crenshaw - Calling out for love (at crying times) (1987)

Ik meende eens een weekje zonder vinylaankopen te kunnen afronden. Maar dan brengt een van mijn favoriete tweedehandswinkel de drempel nog wat lager - 20 lp's voor 10 euro - en dan loop ik toch weer met een heel pakje onder de arm huiswaarts. Toch nog even bij stilstaan. Dat is amper een halve euro voor een lp. Dat was ooit dus 20 frank. Terwijl in die tijd van "ooit" een singletje al gauw 99 frank kostte. Begrijpt iemand dat? Twintig platen kopen voor 10 euro, of 400 frank? Ik blijf mezelf zeggen dat ik hier een goede zaak doe.

Niet dat de Crenshaw-plaat "Mary Jean and 9 Others" in dat stapeltje zat, die kocht ik twee weken terug op een rommelmarkt. Ook maar voor één euro hoor. Het plaatje is nog beter dan ik dacht. Zit helemaal in het kringetje van jangly east-coast gitaarpop, zoals destijds ook gebracht door Don Dixon (hier producer), Smithereens (ook met Dixon als producer), Freedy Johnston (die Crenshaw's bekendste nummer, You're My Favorite waste of time, later coverde) en Peter Case (wiens een jaar eerder uitgebrachte song Steel Strings op deze plaat gecoverd wordt). Je ziet, klein kringetje met gelijkgestemde zielen. Oh ja, Graham Maby, bassist van Joe Jackson en Freedy Johnston, speelt hier ook mee.

De tvdw zelf kan ik je niet in de comments aanbieden, want vinyl rippen is mijn ding niet en op youtube vind ik enkel rommelige live-versies. De song is wel op spotify te vinden.