TVDW 23/09/2018 - Johnny Nash - Why did you do it? (1975)

Een achteloos gekochte 1 euro find die na maanden op de draaitafel belandt en plots veel beter is dan verwacht. Gotta love that. Ik had het nochtans kunnen weten, toen ik de namen op de hoes van "Tears on my pillow" las. Bobby Womack levert er gitaarlicks, Bettye Wright zingt mee, Hugh Masekela komt wat toeteren. Zelfs Herbie Hancock speelt wat deuntjes, wat best raar is als je de veelal lichtvoetige muziek hoort.

Nash draaide in zijn jonge jaren mee in de entourage van Bob Marley. Best gek, want hij was helemaal geen Jamaicaan. Op deze plaat covert hij een paar van diens nummers. Maar de man verschoof in de jaren zeventig van reggae naar soul, en ook dat facet is te horen. "Tears on my pillow" is een merkwaardige opeenvolging van vederlichte maar erg aangename reggae en satin soul. De pareltjes liggen voor het rapen, met telkens Nash' boterzachte, wat hoge soulstem die de aandacht opeist. Marley's "Reggae on Broadway" is bijvoorbeeld heerlijk. Het is een song met een aparte achtergrond; het was de single die Marley voor CBS opnam met Nash en diens begeleidingsband en het moest hem laten doorbreken in Engeland. Maar het bleek een hopeloze flop (Marley's enige), waarna een switch naar het Island-label alsnog het begin inluidde van het veroveren van de wereld. Maar voor de tvdw kies ik voor de opvallende opentrack van het album. Het is een wonderlijke kruising tussen zachte, Philly-achtige soul en blaxploitation funk, met naar het einde een duidelijke stilistische verwijzing naar Marvin Gaye.

En Nash zelf? Die is nog maar eens het bewijs dat deze blog eerder een muzikaal dagboek (nu ja, weekboek) is, dan een populariteitspoll. Sommige van mijn favoriete artiesten hebben na al die jaren nog altijd geen (of nauwelijks) een tvdw-notinatie, terwijl deze behoorlijk obscure pipo nu plots al met zijn twééde tvdw gaat lopen. De eerste tvdw van de man? Dat was een song die we allemààl kennen....

TVDW 13/07/2014 - Johnny Nash - I can see clearly now (1972)

Drie weken de Westkust van de Amerika ontdekken, dat is natuurlijk ook drie weken naar de autoradio luisteren. Een hele belevenis, omdat je in de format radio kan zoeken naar country en classic rock stations, die dan muziek brengen die perfect tot zijn recht komt met de Amerikaanse natuur of grootstad als backdrop. Eagles, Steve Miller, Tom Petty, Boston, Journey, Boz Scaggs.... ze passeerden allemaal de revue. Net als trouwens Josh Rouse (aan Lake Havasu) en Bastille (ergens onderweg in Utah), om twee minder voor de hand liggende namen te noemen. Meest memorabel moment (en vandaar tvdw waardig)? Dat was toch toen het hele gezin plots aangenaam verrast werd door Johnny Nash.

Om een of andere reden is I can see clearly now door de jaren heen uitgegroeid tot een bescheiden klassieker in ons huisgezin. Ik mag alleen maar hopen dat dit niet komt door toedoen van Lee Towers (- nooit gedacht dat ik hem nog zou melden op de blog). Dan liever de versie van bv. Hothouse Flowers. Of deze van Nash, het origineel. Gek genoeg kwam de song tijdens onze drie weken niet één, maar twee keer op de radio. Fijn momentje, als iedereen dat opeens begint mee te zingen.