TVDW 23/03/2025 - Garland Jeffreys - Ghost of a Chance (1981)

 

TVDW 1054. Erg aardig concertje meegepikt in Club Kavka, hartje Antwerpen. Adam Wakeman, zoon van cape man en keyboard wizard Rick Wakeman, speelde er met zijn trio Jazz Sabbath eigenzinnige, avontuurlijke jazzy herwerkingen - soms nauwelijks herkenbaar - van de cataloog van Ozzy & Co. De hilarische grapjes tussendoor kreeg je er gratis bij.

Maar voor de tvdw ging het toch tussen twee albums die afgelopen week voor het eerst op de draaitafel belandden. Graham Parker maakte kans, altijd fijn om een van zijn albums aan de collectie toe te voegen. Een wat miskend songwriter, die ergens tussen angry young man postpunk stuff en soul. Ik interviewde hem ooit backstage op het LeffingeLeuren festival, een fijne ervaring was dat. Nadien belandde "Escape Artist" op de draaitafel en die maakte toch nog wat meer indruk. 

Jeffreys is ietwat te vergelijken met Elliott Murphy. Zijn muziek is wat anders, ja, maar beiden zitten in de inner circle van Springsteen en beiden hebben een erg goed gevuld adressenboekje. Bij Jeffreys startte dat bij Lou Reed en John Cale, terwijl bij de opnames van "Escape Artist" kwam naast leden van de E-Street Band en Graham Parker's begeleidingsband The Rumour ook G.E. Smith (gitarist bij Hall & Oates) hand- en spandiensten verlenen. Een tvdw uit het album kiezen is lastig. Christine was een mogelijkheid, of de fijne cover van 96 Tears, of de meer reggae influenced tracks die op de bij de LP horende extra single verschenen. Maar ik kies toch maar Ghost Of A Chance, een nummer dat van Elvis Costello & The Attractions had kunnen zijn, en dat een leuk start-stop arrangement kent. 

TVDW 02/02/2014 - Tom Robinson Band - Too good to be true (1978)

Ik heb ze intussen wel gehad, denk ik, de angry young men die zich in de nadagen van de postpunk profileerden als sterke singer-songwriters met het hart op de juiste plaats. Elvis Costello op Werchter, Graham Parker op Leffinge Leuren, Nick Lowe in de AB, Joe Jackson op het Cactusfestival en nu dus ook, afgelopen vrijdag, Tom Robinson in de Roma. Best ontroerend om vast te stellen vond ik de overgave waarmee hij zich stortte op Power in the Darkness, die debuutplaat van hem die hij van a tot z zou spelen. En zou zingen - zelfs tot zijn stembanden aan het eind van de avond helemaal kapotgeschuurd waren. De strakke band en de heftigheid waarmee de songs herleefden, deden me trouwens meermaals terugdenken aan die stevige passage van Joe Jackson op Cactus. Knap ook hoe Robinson in de break van de titeltrack Power in the Darkness plots (en in het Nederlands!) een van de partijstandpunten van het Vlaams Blok declameerde, om te eindigen met "Me Hiel Antwaarpe Mo Nie Me Maai". Zelfs voor een niet-Antwerpenaar als ik toch wel een geweldig moment. Net als het moment waarop hij in de bissen een van zijn te vroeg ontvallen Belgische compagnons de route herdacht met een a-capella uitvoering van Ik ben zo eenzaam zonder jou. Hij droeg het op aan iedereen die recentelijk een dierbaar iemand had verloren. Vermits het concert plaatsvond aan de vooravond van de verjaardag van mijn vader- hij zou de dag nadien 81 zijn geworden -  was dat dus ook een momentje voor hem.