TVDW 01/02/2015 - Van Halen - Light up the sky (1979)

Tijd om een groot onrecht de wereld uit te helpen. Neen, niet Syrië of de hongersnood. Wel het feit dat Van Halen tot op heden nog geen tvdw kon scoren. Pure schande, temeer daar die dekselse Sammy Hagar, de man die Van Halen part 2 zo lang leidde, met zijn hobbygroepje Chickenfoot al twee tvdw's scoorde. Tegen nul voor 'VH cum David Lee Roth'! Neen, dat misverstand moest dringend rechtgezet worden.

Eigenlijk stond Ella Fitzgerald in pole position voor een tvdw - haar dubbele verzamelaar "The Cole Porter Songbook" is zo'n heerlijke plaat. Maar toen stofte ik zaterdagavond "Van Halen II" nog eens af. En ging de dag nadien naar een platenbeurs, om thuis te komen met een echt koopje: "Women and Children First", de derde van de groep. Voor drie euro, op bright and shiny vinyl!

Ik kan nog pagina's vullen over die eerste drie platen van Alex en Eddie VH. Mijns inziens ging het daarna snel bergaf. "Diver Down", "Fair Warning", "1984" (de sigaret rokende baby plaat met Jump op...) het was heel wat minder dan die spijkerharde hattrick die Van Halen in het begin scoorde. De honger, de drive, het zelfvertrouwen, de sex, de speelsheid, de cockiness, de groove, de muzikaliteit: het zit er allemaal in. Afgeklokt op minder dan veertig minuten dan nog, die eerste drie albums, maar zo volgepropt met hooks, riffs, stevige refreinen, opwindende extra's En dan die fantastische productie van Ted Templeman, die ervoor zorgt dat deze platen zovele jaren nog steeds uit de boxen spatten. Ik hou mezelf tegen, en verwijs nog even naar deze goeie website voor wat extra trivia rond Van "Halen II", waaruit de tvdw is geplukt:

http://www.vhnd.com/van-halen-ii/

TVDW 22/01/2012 - Chickenfoot - Different Devil (2011)

Het klopt niet. Chickenfoot 2 - Van Halen 0, dus ook: Sammy Hagar 2 - David Lee Roth 0. En dat terwijl ik, zoals vorige week al gezegd, veel meer heb met Van Halen mach 1 (dus met DLR), dan met Hagar en VH mach 2. Maar de strijd om tvdw's is natuurlijk verre van logisch. Feit is dat ik erg veel plezier beleef aan de nieuwe, tweede plaat van Chickenfoot. Satriani's soloplaten mogen dan al oeverloos vingergepinkel bevatten, hier levert hij stevige riffs en geïnspireerde solo's. En Chad Smith ruilt de funky drumpatronen van de Red Hot Chili Peppers voor hard hitting shuffles. 't Geheel spat gewoon lekker uit de boxen, erg plezierig om bijvoorbeeld bij te sporten. Beste track is de tvdw, een knap gestructureerde midtempo AOR met een stevige vocal van Hagar, heerlijke shouts in het refrein en aan het eind een fijne akkoordenopvolging van Satriani.

TVDW 15/01/2012 - Anthony Green - Just to feel alive (2012)

Van Halen heeft een nieuwe single uit! Met David Lee Roth!! Mocht het al geen wereldnieuws zijn, dan scheelt het toch niet veel. Al wist Van Halen een knappe tweede carrière uit te bouwen met Sammy Hagar als zanger, toch ben ik altijd meer een DLR-liefhebber geweest. T&A-mannen met een prima strottenhoofd en een gevoel voor humor zijn het allebei, maar Roth is zoveel meer; hij is het soort van over-the-top haantje dat perfect paste met de glossy macho hardrock van de groep. Nieuwe single Tattoo spat lekker uit de boxen en bevat in de solo natuurlijk de trademark trick licks van Eddie Van Halen. Benieuwd wat full-cd "A Different Kind of Truth" (uit begin februari) zal brengen. Ja, naar zulke dingen ben ik benieuwd. So shoot me.

Samenvallend met de wederopstanding van Van Halen proefde ik afgelopen week ook enkele tracks van de nieuwe plaat van Chickenfoot, die eind vorig jaar uitkwam. Juist ja, de groep van Joe Satriani, Sammy Hagar, RHCPeppers-drummer Chad Smith en Van Halen-bassist-van-het-eerste-uur Michael Anthony. Chickenfoot scoorde trouwens al een tvdw in juli 2009. En er waren nog wat kandidaten voor de tvdw. Foster the People bijvoorbeeld, internethype van het jonge volkje, vorig jaar. "Torches", de full-cd van dit Californische indie bandje, klinkt alleszins leuk, ik ben er nog niet helemaal klaar mee. Of Lindstrom, mijn favoriete Noor, de leverancier van lekkere cosmis disco. Maar diens laatste worp "Six Cups of Rebel" (net uit) valt me zwaar tegen. Dan was er ook nog het opmerkelijke nummer Glory, dat Jay-Z en Beyonce vijf dagen terug samen de wereld instuurden, in een productie van goudhaantje Pharrell Williams. Glory is een muzikaal geboortekaartje, waarop Jay-Z zijn dochtertje Blue Ivy Carter toezingt. Cheesy, schaamteloos, maar toch: het heeft wel wat.

De tvdw gaat uiteindelijk naar de artiest die ik het meest beluisterde. Anthony Green is zanger van Circa Survive. Zijn eerste soloplaat "Avalon" kreeg vorige week een paar luisterbeurten, en zijn tweede plaat "Beautiful Things" komt morgen officieel uit. Just to feel alive is een okselfris nummertje dat me wat doet denken aan The La's van weleer.

Tot slot: gelukkige verjaardag voor deze blog. Op 16 januari 2005 startte ik ermee - tijd dus om zeven kaarsjes uit te blazen.

TVDW 12/07/2009 - Chickenfoot - Soap on a rope (2009)

Fijn om terug eens op Cactus te geraken. Voor Michael Franti waren onze verwachtingen eerlijk gezegd niet al te hoog gespannen. Zijn beste platen liggen al een hele tijd achter ons, en omdat el sympatico nu eenmaal geregeld te gast is in België, vreesden we voor wat gewenning. Maar de cynicus in ons werd terechtgewezen: Franti startte in een rotvaart en overspoelde het gewillige publiek al snel met een portie good vibes. Na vijf minuten gooide hij zelfs Billie Jean, inclusief blootvloets uitgevoerde moonwalk, in de set. En Franti was zo slim om enkele klassiekers uit de kast te halen, om het publiek helemaal voor zich te winnen. Zo kreeg Pass the Dutchie van Musical Youth een beurt, al was herbsman Franti zo eerlijk om de oorspronkelijke Jamaicaanse tekst – Pass the coochie (‘geef de joint eens door’) – te zingen. Even later plaatste hij zich in met gitaar in de frontstage ruimte om Tainted Love in te zetten. Spearhead = feestje. Ook Tracy Chapman was slim, door in de setlist regelmatig terug te grijpen naar die songs van die geweldige debuutplaat (21 jaar oud alweer!!), die iedereen wilde horen. Fast Car en Talkin’ bout a revolution zijn echte klassiekers en zelfs als ze braafjes volgens het boekje worden gebracht, levert dat mooie momenten op.

Goed voor een tvdw, dan? Welnee. Tracy had er al eentje te pakken
zie hier:
http://koop05.blogspot.com/2009/01/tvdw-05012009-tracy-chapman-smoke-and.html
(- neen, ik kan zo geen shortcut / hyperlinkachtig ding maken)

Plus: eigenlijk waren er twee recente cd's die me afgelopen week meer plezier bezorgden. De nieuwe van Baaba Maal heeft enkele heerlijke tracks. En dan is er Chickenfoot, de samenwerking tussen gitaargrootheid Joe Satriani, brulboei Sammy Hagar en bassist Michael Anthony (beide met een verleden in Van Halen) en drummer Chad Smith (zie Red Hot Chili Peppers). Van Satriani heb ik zijn laatste soloplaat in huis: niet-naar-te-luisteren, zo'n notenneukerij. Maar bij Chickenfoot komt hij verrassend functioneel voor de dag, met tal van vette, old school hardrock riffs. En zelfs Hagar (ik zit natuurlijk meer in het kamp van DL Roth) maakt een meer dan behoorlijke indruk. Beste track is de tvdw 'Soap on a rope', met een middenstuk waarin Satriani een Tom Morello'ke doet. Geweldig.

http://www.sendspace.com/file/k9rgxa