TVDW 24/12/2017 - Mandingo - Fever Pitch (1973)

Lijstjestijd? #AOTY? Ik kan geen oordeelkundige rangschikking geven, wegens veel te veel gemist. Dan maar gewoon de plaatjes oplijsten waaraan ik het meest plezier beleefde. Eerste vier staan gebeiteld, de rest is wat random.

1. LCD Soundsystem - American Dream
2. Barenaked Ladies & the Persuasions - idem
3. Steven Wilson - To The Bone
4. War on Drugs - A deeper understanding
5. Ryan Adams - Prisoner
6. Chuck Prophet - Bobby Fuller Died For Your Sins
7. Soulwax - From DeeWee
8. Jamiroquai - Automaton
9. Aimee Mann - Mentall Illness
10. Douglas Firs - Hinges of Luck

De tvdw heeft daar vanzelfsprekend geen uitstaans mee - maar onderstreept eens te meer mijn favoriete muzikale bezigheid van het afgelopen jaar (en van enkele jaren voordien): crate digging in allerhande kringloopwinkels. Negen kansen op tien levert het niets op, maar het draait natuurlijk om die ene, tiende keer.

Bij sommige plaatjes weet je haast instinctief dat ze de moeite waard zijn. Neem "Sacrifice" van Mandingo. De hoes, de platenfirma (EMI), het jaar van uitgifte (1973), titels als Fever Pitch, Bloodsucker, The Snake Pit, Manhunt... Ik wist gewoon dat ik 'm (voor amper één euro) moest meegraaien. Eenmaal thuis groeide mijn verbazing nog. Niet enkel omdat de prijzen voor de plaat op vinylbeurssite discogs heel wat hoger lagen. Vooral omdat de grote man achter Mandingo Geoff Love blijkt te zijn. Love is een soort van James Last die zich vooral specialiseerde in het naspelen van film- en tv-scores. Gek genoeg maakte hij onder de naam Mandingo ook een uitstapje richting het meer groovy werk. "Sacrifice" is een kruising tussen exotica, cocktail-jazz en blaxploitation (en een goudmijn als sample materiaal voor hiphoppers). Meer info over de plaat en uitgebreide track by track omschrijving vind je hier:
http://www.ambientexotica.com/exorev063_mandingo_s/

Oh en de Dracula die bij deze post afgebeeld is? Dat is een van de eerste platen uit mijn collectie. Ik moet mijn ouders als tienjarige (?) zot genoeg hebben gemaakt om hem voor me te kopen, ongetwijfeld voor de coole hoes. Nooit gedacht dat Geoff Love veertig jaar laten een tvdw zou scoren. Met zo'n geweldige plaat dan nog!

TVDW 21/05/2017 - Barenaked Ladies & The Persuasions - Don't shuffle me back (2017)

Twee groepen die geen uitstaans hebben met elkaar en dan plots samen een plaat maken? Ik ken niet veel voorbeelden. Ja, REM en Warren Zevon hokten ooit samen als Hindu Love Gods, maar dat was niet meteen hetzelfde als wat Barenaked Ladies klaarspelen. De Canadese band dook zonder veel noemenswaardige voorbereiding plots de studio in om zich samen met The Persuasions een aantal van hun songs te herwerken. Over beide groepen valt wel wat te zeggen. BNL zit in het hoekje van de clevere, lichtvoetige akoestische powerpop - niet zelden met grappige teksten. Denk aan een kruising van Squeeze, The Rembrandts en The Housemartins - om maar iets te noemen. The Persuasions is dan weer een vocal harmony group ('The Kings of A Capella') die al jaren meegaat en nota bene ooit ontdekt werd door Frank Zappa.

Een raar duo dus, maar wat ze brengen op hun (eenmalige?) plaat (met de geïnspireerde titel "Ladies and Gentleman: Barenaked Ladies & The Persuasions") is erg erg ERG leuk, met Don't Shuffle Me Back als tvdw (- en instant meezingmoment in de wagen, met de jongste dochter erbij).

TVDW 24/05/2009 - Panic at the disco - When the day met the night (2008)

Ook dat is opvoeden: samen met je dochter naar een video kijken rond Iron Maiden en het maken van hun 'Number of the Beast'. Dat zoiets dan net moet gebeuren in de week dat ze haar Plechtige Communie viert (en ook nog eens 12 wordt), is een leuke samenloop van omstandigheden. Aansluitend heb ik de dag nadien Killers nog eens door de ipod gejaagd, hands down mijn favoriet Maiden-album en een van mijn Desert Island Records.

Fast forward naar modern times. Kunnen bands te slim zijn voor hun eigen goed? Natuurlijk. Je kent ze ook wel: songschrijvers met een bij voorkeur kunstzinnige opleiding die Revolver, Pet Sounds en het werk van Big Star van buiten kennen, die muzikaal buiten de lijntjes kleuren en al eens een literaire quote in hun teksten durven te stoppen. Ik zeg maar wat: XTC, Barenaked Ladies, Jellyfish, Del Amitri, the Divine Comedy: stuk voor stuk voorbeelden van groepen die in hun muziek een overvloed aan geniale invalshoeken, catchy melodieën, clever wordplay en hemelse vocalen stoppen. Maar wereldsucces? Ho maar. Too smart for their own good.

Dit maar om te zeggen dat Pretty Odd van Panic At The Disco ook in dat rijtje thuishoort. Mijn vriend Scott Itter plaatste de cd helemaal bovenaan zijn 'Best of 2008' lijstje. Ik had blijkbaar weer even niet opgelet, want buiten die aardige single Nine in the Afternoon had Panic At the Disco mijn oorschelp vorig jaar niet gehaald. Inmiddels heb ik mijn schade ingehaald, om vast te stellen: inderdaad, erg fijn plaatje.

Over Panic at the Disco zelf nog iets? De groep komt uit Las Vegas, en neen, die blondine op bijhorende foto hoort niet bij de groep. Maar je moet iets doen om lezers te lokken.

http://www.sendspace.com/file/ky6zxe