TVDW 08/12/2024 - The Inmates - The Walk (1979)

TVDW 1039. Een genre dat lichtjes ondervertegenwoordigd blijft in mijn collectie, is de zogenaamde pubrock. Het is eigenlijk een Britse bleekscheten-variant van de Amerikaanse rhythm & blues: vettig, strak, en met veel attitude. Die invloed uit de V.S. leggen pubrockgroepen uit de seventies er zelf vingerdik op trouwens, door slag om slinger R&B-pareltjes te coveren. Dr. Feelgood is vermoedelijk het beste voorbeeld, een groep die bijvoorbeeld Night Time coverde - een heerlijke song van The Strangeloves, ook gecoverd door de blanke Amerikaanse R&B-band bij uitstek, The J. Geils Band.

Dr. Feelgood is nergens in mijn platenkast te bespeuren, jammer genoeg, maar sinds vorige week heb ik wel een prima variant: The Inmates. Hun debuut "First Offence" (in een productie van Vic Maile - zie ook Godfathers en - hé! - Dr. Feelgood) neemt een vliegende start met een natuurgetrouwe versie van The Sandells' Dirty Water en bevat verder nog heel wat vunzig klinkende lappen R&B, met de tvdw - een cover van Chess-artiest Jimmy McCracklin - als goed voorbeeld.  
 

TVDW 15/08/2010 - The Heavy - Short change hero (2009)

Jay Leno, David Letterman, Conan O'Brien: ik heb het niet zo voor die Amerikaanse talk show hosts. Het stoort me dat hun quasi-achteloos verspreide grapjes allemaal op voorhand neergepend zijn door een batterij comedy writers; dat de zogenaamde ontboezemingen en speciale acts van de uitgenodigde wereldsterren ook allemaal op voorhand doorgesproken werden; dat het met andere woorden één doorgestoken kaart is. Komt er een filmster, schrijver of zanger in de zetel zitten, slijmt de 'host' van dienst meteen dat resp. de film, het boek of de cd in kwestie awesome is; er worden handjes geschud en schouderklopjes gegeven alsof gastheer en genodigde al levenslange vrienden zijn, enzovoort. Eigenlijk zijn hun shows nauwelijks meer dan een rondje Bekende Mensen Kijken. Qua banaal tijdverlies de Amerikaanse evenknie van De Laatste Show. Bij Letterman wil ik hier nog enig voorbehoud maken, want de man lijkt wel een oprechte liefde voor pop en rock aan de dag te leggen. Zo staat hij bekend als grote fan van Warren Zevon, die geregeld in de show mocht opdraven en waarrond Letterman eind 2002 zelfs een volledige show bouwde, toen bleek dat Zevon terminaal ziek was.

Soit, toen ik enkele weken terug in Denemarken was, graaide ik een muziekmagazine mee waarin ook een stukje stond over The Heavy. Nu is mijn Deens even goed als het Engels van Eddy Wally, maar ik kon er toch uit afleiden dat David Letterman (nu zijn we er) een enorme fan was van de groep. Geïntrigeerd pikte ik "The House that dirt built" op, hun cd van vorig jaar. In een dik half uur raasde een collectie vunzige rhythm & blues, ongefilterde garage rock, stoffige southern rock en ongepolijste soul voorbij, waarna ik dacht: waauw, nog een keer. En nog een keer. Het album (gek genoeg uitgebracht op Coldcut's Ninja Tune label) stuitert van het ene referentiepunt naar het andere: Led Zeppelin, Pearl Jam, the JB's, Willie Dixon, Screamin' Jay Hawkins, Wilson Pickett, Dr. Feelgood en The Clash. Of, om naar de met mooie falset gezongen tvdw te verwijzen: Gnarls Barkley in een spaghettiwestern.