TVDW 03/11/2019 - Rhythm Heritage - Language of Love (1978)

Tears for Fears staat bekend als een duo, maar Roland Orzabal nam een tijd in de jaren negentig onder dezelfde groepsnaam ook twee platen uit zonder Curt Smith. De eerste, "Elemental", maakte deel uit van mijn kleine fijne vinyloogst in Barcelona, afgelopen weekend. Andere lekkere dingen die ik voor een appel en ei meepikte uit de Catalaanse hoofdstad: Vaya Con Dios, Moon Martin, Hall & Oates, Bryan Ferry, en die mooie countryplaat "Trio" die Dolly Parton, Emmylou Harris en Linda Ronstadt samen maakten. Allemaal Spaanse persingen trouwens, wat het extra leuk maakt (- enfin, toch voor de vinyl nerd in mij).

Wat dat allemaal met de tvdw te maken heeft? Wel, niets eigenlijk. Ik was vast van plan om Break it Down Again, die single uit "Elemental", te benoemen. Ik heb het altijd een beresterk nummer gevonden. Maar toen kwam mijn trip naar Sint-Truiden, zaterdag, om naar de vinyluitverkoop te gaan van Kim (van dj-duo Ed & Kim). Ik kwam thuis met een karrenvracht aan nieuw (nu ja, oud) vinyl, 19 stuks in totaal. Waaronder deze wat lukraak meegegraaide plaat van Rhythm Heritage.

Ik zeg 'lukraak', maar enkele kleine lettertjes op de hoes van "Sky's the limit" trokken toch de aandacht. Jay Graydon speelt er op mee, een big shot uit de west coast die meewerkte en meeschreef aan platen van o.a. Steely Dan, EW&F, George Benson en Al Jarreau. Een andere naam maakte het echter nog interessanter om dit plaatje te 'scoren'. Rhythm Heritage was immers de groep van Michael Omartian, en laat dat nu net de man zijn die deel uitmaakte van Loggins & Messina (zie tvdw van paar weken terug) én nadien als producer uitstekend werk leverde bij Christopher Cross (nog een tvdw nominee) en Donna Summer. Eenmaal op de draaitafel, bleek Omartian met Rhythm Heritage verdraaid funky uit de hoek kon komen. Crusaders-like funky, met een aanstekelijke mix van disco, jazzfunk en soft rock. Met dit Language of Love als eerste nummer dat me bij mijn nekvel greep.

TVDW 29/09/2019 - Loggins & Messina - Angry Eyes (album version) (1972)

Ik had hen, niet gehinderd door veel kennis terzake, eerder in het hoekje van de yacht rock ondergebracht. Fout, zo bleek, toen ik afgelopen week twee van hun albums toegezonden kreeg van Instagram-vriendin Cynthia, all the way from San Francisco. De twee brengen eerder countryrock (niet verwonderlijk, nu google me zegt dat Messina een van de leden van Buffalo Springfield en Poco was) en op hun tweede plaat stonden twee avontuurlijke tracks die me meteen tvdw-waardig leken. Opener Good Friend" heeft een funky southern vibe en klinkt geweldig cathy, maar het is slotsong Angry Eyes die uiteindelijk met de prijs gaat lopen. Luister, en je beseft na goed anderhalve minuut meteen waarom.

En ja inderdaad, de Loggins waarvan sprake zou een tiental jaren later die hit Footloose scoren. Messina van zijn kant zou zich terug bij Poco aansluiten - en ondermeer het heerlijke Call it Love schrijven.