TVDW 10/12/2017 - Yazoo - Nobody's Diary (1983)

Eens iets anders dan altijd maar thuiszitten: drie concerten op één week tijd, alsjeblieft. Maandag was er een Radio 1 Belpop-sessie, die vooral vermakelijk was. Vermakelijk, dankzij André Brasseur en zijn kinderlijk enthousiasme. Meest memorabel moment: toen hij met zijn band Daan begeleidde tijdens diens Housewife. Het nummer was eigenlijk gedaan, maar André bleef maar het riedeltje van het nummer reproduceren op zijn orgel, tot na enkele minuten Daan niets anders kon dan het nummer nog eens inzetten, à l'improviste. Hilarisch. Echt pure klasse kwam vooral bovendrijven tijdens de korte passage van Gabriel Rios, wiens drie nummers nog het meest wisten te beklijven.

Over naar concert twee, een dagje later in hetzelfde Depot in Leuven: Wim Mertens plus strijkerskwintet. Ver uit mijn comfort zone, maar het was wel de moeite om die bezwerende, repetitieve, haast mathematische muziek te horen. Alleen had Wim soms de onhebbelijke gewoonte om van achter zijn Steinway te neuzelen bij enkele nummers, en dat bracht niet bepaald veel bij.

Concert drie was in De Roma, waar Alison Moyet ten dans speelde. Dat dansen kwam er vooral bij die enkele uptempo Yazoo-nummers Don't Go en Situation; nummers die nogal dunnetjes klonken in vergelijking met de indrukwekkende wall of sound die bij nieuwere songs hoorde. Moyet deed met haar setlist vooral haar best om niet als een retro-act te worden bestempeld. Vandaar bleven grote hits als That Ole Devil Called Love en Invisible in de kast en kregen we veel recent materiaal én de weinig bekende nineties-cover van Jules Shear's She Keeps on Whispering Your Name. 't Was een prima concert hoor, en Moyet was nog erg goed bij stem. Nobody's Diary was de meest logische tvdw. Het nummer werd niet geschreven door synth goochelaar Vince Clarke maar door Moyet zelf, blijkbaar toen ze zestien was (!). Het kreeg ook live die melancholische, wat trieste ondertoon, - die er destijds, in 1983 zo'n apart liedje van maakte - mee.

TVDW 26/07/2015 - Andre Brasseur - Big Fat Spiritual (1967)

Heerlijk toch, zulke funky loungy cocktail tunes? Brasseur is intussen een unsung hero van de vaderlandse pop, maar was in de swinging sixties behoorlijk hot. Dat singeltje Early Bird? Goed voor zes miljoen exemplaren wereldwijd, alsjeblieft. Vorige week vond ik nog zo'n vinylplaatje van hem, voor ocharme 0,5 euro. Ik draaide het dit weekend, beetje ter nagedachtenis aan mijn vader, die exact twee jaar geleden overleed. Echte rock wist hij nooit te pruimen, maar zo'n swingende Hammondspulletjes, dat was wel een kruispunt tussen de muzikale smaken van ons beiden. Big Fat Spiritual kwam uit in het jaar dat ik ter wereld kwam, en werd bekend dankzij piratenzender Veronica. Mijn Detroit Breakdown-vriend Hans wist me trouwens te zeggen dat Brasseur inmiddels nog steeds achter zijn Hammond staat, zij het dan in een taverne ergens in Wallonië. Roem is vluchtig, zo blijkt. Zoals het leven.

TVDW 05/07/2015 - Nico Gomez and his Orchestra - El baile del chachacha (1977)

Een van de vele pleziertjes bij het speuren naar tweedehandsvinyl is het ontdekken van onbekende pareltjes uit de Belgische popgeschiedenis. Zo troepten in de jaren zeventig studiomuzikanten samen om, vaak bij het opgebruiken van resterende studiotijd, wat instrumentale funk aan vinyl toe te vertrouwen. Vorig jaar verscheen hieromtrent een aardige verzamelaar "Funky Chicken - Belgian Grooves from the seventies", waarop onder meer André Brasseur, Chocolat's en Nico Gomez staan te blinken. Drie artiesten waarvan ik de afgelopen weken wat plaatjes scheefsloeg. Nico Gomez heette eigenlijk Joseph Van het Groenewoud - inderdaad, vader van. Een van zijn plaatjes kocht ik, in prima staat, voor amper een halve euro. Discogs vertelt me dat er exemplaren van verkocht worden voor wel 85 euro. En de muziek is nog leuk ook, zeker met dit warme weer.