TVDW 10/12/2017 - Yazoo - Nobody's Diary (1983)

Eens iets anders dan altijd maar thuiszitten: drie concerten op één week tijd, alsjeblieft. Maandag was er een Radio 1 Belpop-sessie, die vooral vermakelijk was. Vermakelijk, dankzij André Brasseur en zijn kinderlijk enthousiasme. Meest memorabel moment: toen hij met zijn band Daan begeleidde tijdens diens Housewife. Het nummer was eigenlijk gedaan, maar André bleef maar het riedeltje van het nummer reproduceren op zijn orgel, tot na enkele minuten Daan niets anders kon dan het nummer nog eens inzetten, à l'improviste. Hilarisch. Echt pure klasse kwam vooral bovendrijven tijdens de korte passage van Gabriel Rios, wiens drie nummers nog het meest wisten te beklijven.

Over naar concert twee, een dagje later in hetzelfde Depot in Leuven: Wim Mertens plus strijkerskwintet. Ver uit mijn comfort zone, maar het was wel de moeite om die bezwerende, repetitieve, haast mathematische muziek te horen. Alleen had Wim soms de onhebbelijke gewoonte om van achter zijn Steinway te neuzelen bij enkele nummers, en dat bracht niet bepaald veel bij.

Concert drie was in De Roma, waar Alison Moyet ten dans speelde. Dat dansen kwam er vooral bij die enkele uptempo Yazoo-nummers Don't Go en Situation; nummers die nogal dunnetjes klonken in vergelijking met de indrukwekkende wall of sound die bij nieuwere songs hoorde. Moyet deed met haar setlist vooral haar best om niet als een retro-act te worden bestempeld. Vandaar bleven grote hits als That Ole Devil Called Love en Invisible in de kast en kregen we veel recent materiaal én de weinig bekende nineties-cover van Jules Shear's She Keeps on Whispering Your Name. 't Was een prima concert hoor, en Moyet was nog erg goed bij stem. Nobody's Diary was de meest logische tvdw. Het nummer werd niet geschreven door synth goochelaar Vince Clarke maar door Moyet zelf, blijkbaar toen ze zestien was (!). Het kreeg ook live die melancholische, wat trieste ondertoon, - die er destijds, in 1983 zo'n apart liedje van maakte - mee.

TVDW 20/09/2015 - Soft Verdict - Struggle For Pleasure (1983)

Kijk. Zo ziet een dochter eruit die klaar is voor versie 2.0 van haar leven. Tien jaar geleden, toen ik met deze blog begon, was ze nog een achtjarig meisje. En nu dit.

Vergeef het me dus, als ik de traditionele blogfoto van de artiest - in casu Soft Verdict, de aanvankelijke nom de plume van Wim Mertens - vervang door een dagboekfoto. Genomen op zondagavond, bij Leuven Kermis, enkele minuten voor Elien haar eigen weg zou gaan, richting haar kot. Of er geen link is met de tvdw? Tuurlijk wel. De mini-lp "Struggle for Pleasure" kocht ik een dag voordien op een rommelmarkt in Puurs. De titelsong was een nummer dat Elien in haar laatste jaar piano speelde (nu ja: onder de knie probeerde te krijgen). Ik draaide de plaat zaterdagnamiddag, terwijl Elien en ik een bijzetkastje voor haar kot in elkaar waren aan het schroeven. "Hé, da's precies Elien die ik hoor spelen", merkte Hanne op toen de titeltrack voorbijkwam.

Elien dus naar Leuven. Op eigen benen staan. De meest logische zaak, eigenlijk, maar voor een papa toch iets om bij stil te staan. Op de keper beschouwd is het - als je de eigenlijke geboorte even bij beschouwing laat - de belangrijkste, meest ingrijpende gebeurtenis in haar en ons leven. Natuurlijk: ze ging voordien al wel eens van huis. Paar weken op kamp, met de vriendinnen naar Londen, weekje als monitor skiles geven, dat soort dingen. Maar dit afscheid is anders. Vanaf nu zal ze meer en meer thuis komen met verhalen uit haar leven, en niet langer het onze.

Kijk in haar ogen: er zit ongeduld in. Onzekerheid ook, ongetwijfeld. En honger. Nog niet zozeer naar kennis, al zal die er wel bij komen. Eerder honger naar een leven, gedragen door eigen vleugels. Het zorgde voor een onuitgesproken, week gevoel, gisterenavond, bij het afscheid nemen. Maar ook een gevoel van trots, op mijn kleine meid.