TVDW 19/04/2026 - Bohannon - I'll be here for you (1979)

 

TVDW 1110. Gisteren was het opnieuw Record Store Day. Ik liet de kelk eens te meer aan me voorbijgaan. Ik sta verbaasd te kijken hoe mensen zoveel geld neer tellen voor die exclusieve RDS-releases. Het zijn verzamelaars, net als ik - maar dan toch helemaal anders. En het zijn muziekliefhebbers, net als ik - tenminste, dat mag ik hopen. Dat ze de RDS-releases kopen omdat ze er hoog mee scoren op de hipheidsmeter (of op hun IG-pagina), tot daaraan toe. Een aantal koopt ze echter enkel als koele investering, om ze amper enkele uren of dagen later al online door te verkopen. Het is een cynische nevenwerking. Nu, zolang de platenwinkels zelf er wel bij varen en hun omzet dan wel doelpubliek zien stijgen, heiligt het doel de middelen, neem ik aan.

Neen, dan liever de dag voor RDS naar Hasselt, waar een platenwinkel een nieuw pand introk. Te laat ben ik op zo'n openingsdag niet graag, dus stond ik er tien minuten voor de deuren opengingen, samen met mijn vriend Peter. We waren de eersten. 

De uitverkoopbakken van El Mono Pintado Records bleken heel wat lekkers te bevatten. De Etoile Du Nord-single van Nacht Und Nebel bijvoorbeeld, een nummertje dat ik amper een dag voordien had leren kennen dankzij de uitstekende Canvas-reportage van 4T4 rond Belgische new wave. Of een Stax-verzamelaar waarop de oorspronkelijke versie van Starting All Over Again staat, het nummer dat Hall & Oates later zouden coveren.

Met de tvdw maken we een brugje naar de nominatie van vorige week. Ook Hamilton Bohannon dook immers op in de Hasseltse uitverkoopbakken, met "Too Hot To Handle". Nu heb ik wel heel wat van de man in de kast, 16 stuks als je albums en maxi's samentelt. Maar voor een zeventiende exemplaar maak ik graag plaats. 

TVDW 12/04/2026 - Lionel Hampton - Happiness (1973)

 

TVDW 1109. Ik had Lilly op bezoek, een studente die een paper wil schrijven over mijn liefde voor vinyl. Ik praat met haar over de jacht op vinyl, hoe die moeilijker wordt - tenminste als je weinig geld wil spenderen - en dat het dus loont om steeds de kleine lettertjes op de hoes te checken. Zo kom je tot leuke ontdekkingen, over wie op welke platen meespeelt, bijvoorbeeld, wat vervolgens een ogenschijnlijk oninteressante plaat toch de moeite maakt om mee te graaien.

Ik toon Lilly 'the vinyl room', de kamer waar mijn oudste dochter jarenlang sliep en die ik me sinds haar vertrek heb toegeëigend. Ik beantwoord Lilly's voor de hand liggende vraag, over hoe ik de platen order. Ik wijs haar op het alfabetisch systeem waaronder driekwart van de albums vallen, en daarnaast op de vakken waarin ik klassieke muziek, wereldmuziek, Nederlandstalig, Franstalig, early rock 'n roll, en de 12 inches onderbreng. Er zijn ook enkele vakken voor jazz. De grote Lionel Hampton is er vertegenwoordigd, met een handvol platen. Hampton is naast Roy Ayers vermoedelijk de bekendste vibrafonist (- in het Engels omschrijven ze zo iemand ook wel als a vibist, ik hou wel van die term) uit de muziekgeschiedenis. 

Ergens verderop in de kamer, onder de dichtbevolkte B (Beatles, Bob Seger, Boz Scaggs, Blondie...) vinden we Bohannon. Van hem heb ik nog meer albums in huis dan van Lionel Hampton. Hamilton Bohannon is een van mijn helden, van toen ik zijn Let's Start To Dance Again hoorde, begin jaren tachtig. Bohannon is de man van de onweerstaanbare groove; iemand die een grote invloed had op P-Funk, maar net zozeer op house music. Vorige week zat Bohannon nog in mijn Disco Al Forno-setlist (zie vorige post).

Ik liep de voorbije week in Mechelen rond en stapte de Oxfam-winkel binnen. Ze hebben daar weinig vinyl, but you never know. Na wat bladeren in de bakken staart hij me aan: Lionel Hampton. Niet met een van zijn trademark jazz-platen uit de fifties or sixties, maar - Angine De Poitrine nog aan toe! - met "There It Is". Op dit album kreeg  - check de kleine lettertjes! - Hamilton Bohannon zijn eerste credits , als arrangeur van een aantal nummers. Op de plaat staat ook een aardige versie op van Stoned Out Of My Mind, geschreven door Barbara Acklin, de artieste die de eerste versie van Am I Same The Girl opnam en die ook Have You Seen Her voor de Chi-Lites schreef. Maar de tvdw, tja die moést wel naar Happiness gaan, de collab tussen Hampton en Bohannon.

TVDW 10/05/2020 - Bohannon - Take the country to New York City (1981)

Klaar voor tvdw nummer... 800? Here we go.

Ik weet het, die lange kerel met zijn zeis hield lelijk huis. De toetsenist van de Stranglers liet het loodje, net als Florian Schneider, een van de stichtende leden van Kraftwerk, en Little Richard - de man die zo'n gigantische schaduw wierp op de moderne popmuziek. Natuurlijk heb ik mijn favoriete deuntjes bij elk van deze artiesten, maar persoonlijk deed het heengaan van Hamilton Bohannon me nog het meest. Ik vernam het eigenlijk per ongeluk. Ik poste een album van Bohannon op Instagram, waarop diens dochter reageerde. Een quick google leerde me dat Bohannon eind april stierf, in zijn geboortestad Atlanta. Daarop draaide en poste ik, als een klein eerbetoon, nog wat platen van Bohannon. Op een ervan, "Goin' for another one", staat Bohannon afgebeeld met zijn zoontje op de schoot. Ook die reageerde op mijn Instagram ("thank you, from that little guy on the cover"). Gek hoe social media je plots, heel even en heel oppervlakkig, wat dichter brengen bij de familie van je muzikale helden.

Bohannon startte als drummer bij Stevie Wonder, en zijn nadruk op percussie zou zijn handelsmerk worden. Bohannon's songs zijn meer grooves dan voldragen liedjes, ze zijn haast louter gebouwd op ritmes. Questlove van The Roots, toch niet van de minsten, roemde hem om zijn unmistakable 4 on the kick AND snare trademark. Persoonlijk heb ik de beste herinneringen aan Let's Start II Dance Again. Dat nummer was in feite een soort van remix van Let's Start The Dance, een song uit de seventies waarop een DJ uit Philadelphia, Perri Johnson, begon te rappen ("the message is in the Muuuusic"). Als jong broekje vond ik die combinatie weergaloos. En nu eigenlijk nog altijd.

Ik herinner me levendig hoe de song een oudejaarsfeestje bij mij thuis opvrolijkte. Van dat feestje moet je je trouwens niet te veel voorstellen: mijn beste vriend Peter en ik mochten voor het eerst alleen thuis blijven op oudejaarsnacht, wat er op neer kwam dat we met een cola en wat chips op mijn kamer zaten en plaatjes en cassettes draaiden. Waaronder dus ook the mighty Bohannon, de man die in hetzelfde jaar dat Let's Start II Dance Again uitkwam, bezongen werd door de Tom Tom Club in Genius of Love. De tvdw komt uit het album "Alive" en is zo'n trademark voortdenderende funkgroove.

Who needs to think when your feet just go
(bohannon, bohannon, bohannon, bohannon)
Who needs to think when your feet just go
(bohannon, bohannon, bohannon, bohannon)

TVDW 17/06/2018 - Bohannon - Don't be ashame to call my name (1981)

Wat?!? 701 posts ver, en Bohannon heeft er nog geen één gehad? Tijd om daar - op de dag dat ik een zesde plaat van de man bij de collectie voegde - verandering in te brengen. Hamilton Bohannon maakte school als sessiemuzikant in Atlanta (waar hij zelfs optrad met Jimi Hendrix), alvorens op voorspraak van Smokey Robinson ingelijfd te worden bij Motown. Zijn eerste songschrijverscredit is er begin jaren zeventig voor Lionel Hampton (zoek het heerlijke This is It op), daarna start hij vanuit Chicago een uitermate funky solocarrière. Typisch is dat de man eigenlijk geen songs schrijft, maar grooves - eigenlijk net zoals James Brown en George Clinton dat plachten te doen. Beste voorbeeld is Let's Start the Dance, maar ook de songs op "Goin' for the One", de plaat die ik vandaag voor 2 euro op de kop tikte, werkt volgens dezelfde formule. En voor wie twijfelt: de titel van de tvdw bevat wel degelijk een fout tegen het Engels. Raar.

TVDW 07/07/2013 - Fat Freddy's Drop - Bohannon (2013)

Toch maar mooi de tweede tvdw voor dit Nieuw-Zeelandse collectief, dat vooral sterk is in dub, reggae en slome funk. Allemaal met tracks die rustig hun tijd nemen en makkelijk over de vijf minuten grens wippen. Muziek die uiterst geschikt is om lurkend aan een stevige joint te nuttigen - vermoed ik toch, want aangaande joints ben ik een maagd. Gelukkig valt er ook al joggend van te genieten. De tvdw is de slotsong van nieuwe plaat "Blackbird" en is een eerbetoon aan een van mijn favoriete funkbeesten uit de seventies, Hamilton Bohannon.

TVDW 04/05/2008 - (mixed by) Mikey D'Merola - Big Apple Production Vol. 1 (1982)

Wie in het gezegende jaar 1982 niet in zijn tienerjaren zat en destijds geen boontje had voor programma's als Funky Town, gelieve zich te onthouden. Deze tvdw was samen met (het in 1981 uitgebrachte) Adventures on the Wheels of Steel van Grandmaster Flash de grote wegbereider voor de turntablism, mix- en mashup explosie die zou volgen. Het was ook een van de weinige 12 inches die het tot in de mainstream schopten; de meeste van dergelijke mixes bleven beperkt tot club only white labels. De maxi wist zelfs van NYC over te steken naar Europa. Ik herinner me dat een van de (destijds populaire) vrije radio's bij ons in de streek het nummer regelmatig (en integraal) draaide. Ik had het op tape, draaide het grijs, maar wist nooit de hand te leggen op een vinyl of digitaal exemplaar. Tot de track vorige week opdook in de blog-o-sfeer. Gek hoe het muzikale geheugen werkt: na meer dan 20 jaar later kende ik nog elke wending uit deze 12 minuten durende extravaganza. Naar huidige normen klinkt de cut & paste techniek redelijk primitief, maar het blijft een fijne rollercoaster trip into disco, wave en breakbeats, in elkaar gedraaid door de New-Yorkse dj Mikey D'Merola. Met tussen de oogst vele persoonlijke favorieten als Heaven 17, Bohannon, Rocker's Revenge, Jonzun Crew, Gap Band, Yazoo en de herkenbare hi-NRG synths van Patrick Cowley & Bobby O. Big ups to Beat Electric, waar je als je snel bent de track nog kan vinden:

http://beatelectric.blogspot.com/