Ik weet het, bepaald snel ben ik niet met het nomineren van Gotye. Telkens iemand een megagrote hit scoort of overal in eindejaarslijstjes opduikt, roert er zich diep in mij een dwars ventje dat elke luisterbeurt saboteert. Zo moesten Arctic Monkeys en The Strokes destijds bijvoorbeeld tegen dat dwarse ventje vechten - een bij voorbaat verloren strijd. Ook Gotye belandde onredelijk lang in de koelkast. Vorige week gaf ik "Making Mirrors" dan toch eindelijk een kans. En hij beviel me beter dan verwacht. Vooral aan het eind staan er enkele rustige nummers op die me qua gelaagdheid, ritmische rijkdom en subtiliteit doen denken aan de Peter Gabriel ten tijde van So. Voorwaar een groot compliment.
De tvdw State of the Art is echter andere koek; het is een soundscape van een song die veel bundelt van de effectjes waar ik zo gek op ben. Weirde synths, vocoder, talkbox, en een druggy dubby sfeertje. Ik zou eens moeten vragen aan mijn oudste dochter of ze dit ook het hoogtepunt van de plaat vindt. Naast Milow en One Direction is Gotye immers de artiest die het meeste luisterbeurten krijgt bij haar. En bij mijn zoon is het de voorbije weken al LMFAO wat de klok slaat. Zo, dat streepje huisanecdotiek kreeg je er gratis bij. 't Is nieuwjaar voor iets.
De track zal ik (pas) volgende week aanbieden in de comments, maar over het maken van Making Mirrors en de ontstaansgeschiedenis en betekenis van de song State of the Art is dit alvast een interessante documentaire:
http://www.youtube.com/watch?v=2ZXLyeatI0s
Labels: Gotye, LMFAO, Milow, One Direction, Peter Gabriel
