TVDW 11/06/2017 - Harry Styles - Sign of the times (2017)

Een tvdw waarin veel van mijn stokpaardjes samenkomen, dit. Een paar weken terug zat ik met twee andere volwassenen en met drie jongens, waaronder Bram, in de wagen richting Brugge, om naar de match tegen Anderlecht te gaan kijken. De radio stond op MNM. Plots kwam er een groots, meeslepend nummer op de radio. Ik had geen idee wie het was, hoorde zelfs de afkondiging niet, maar was wel meteen 'hooked'. Enkele dagen later vernam dat ik dat het om Harry Styles ging, ex-One Direction. Een paar dagen geleden zei mijn oudste dochter me dat alle leden van die boys band intussen solowerk uit hebben, maar dit terzijde.

Oh en alvorens mijn punt te maken - je hebt al een vermoeden welke richting het uitgaat - nog een tweede muziekmomentje: deze week hoorde ik op Radio 1 een erg vrolijk, maar wat cheesy nummertje. Op het randje van overgeproducet, met heel wat effectjes, het had iets van Mika, Robbie Williams of Foster the People kunnen zijn. Maar kijk, eenmaal de plaat afgekondigd werd, bleek het om de nieuwe Arcade Fire te gaan.

Het zegt veel over het hokjes denken, over credibility, en over de noodzaak om zoveel mogelijk zonder oorkleppen te luisteren. Iets wat eigenlijk alleen maar kan op die zeldzame momenten dat je een song zonder enige voorkennis hoort voorbijwaaien op de radio. Geen slecht woord over die poppy nieuwe single van Arcade Fire, alleen zal hij jammer genoeg onredelijk veel meer krediet krijgen dan die prachtige, bevlogen, gedurfde single van een ex-boysband lid. Mijn interesse is alvast gewekt om het full album van Styles eens te beluisteren. Wie weet oogst hij dan nog een tweede tvdw...

TVDW 01/01/2012 - Gotye - State of the Art (2011)

Ik weet het, bepaald snel ben ik niet met het nomineren van Gotye. Telkens iemand een megagrote hit scoort of overal in eindejaarslijstjes opduikt, roert er zich diep in mij een dwars ventje dat elke luisterbeurt saboteert. Zo moesten Arctic Monkeys en The Strokes destijds bijvoorbeeld tegen dat dwarse ventje vechten - een bij voorbaat verloren strijd. Ook Gotye belandde onredelijk lang in de koelkast. Vorige week gaf ik "Making Mirrors" dan toch eindelijk een kans. En hij beviel me beter dan verwacht. Vooral aan het eind staan er enkele rustige nummers op die me qua gelaagdheid, ritmische rijkdom en subtiliteit doen denken aan de Peter Gabriel ten tijde van So. Voorwaar een groot compliment.

De tvdw State of the Art is echter andere koek; het is een soundscape van een song die veel bundelt van de effectjes waar ik zo gek op ben. Weirde synths, vocoder, talkbox, en een druggy dubby sfeertje. Ik zou eens moeten vragen aan mijn oudste dochter of ze dit ook het hoogtepunt van de plaat vindt. Naast Milow en One Direction is Gotye immers de artiest die het meeste luisterbeurten krijgt bij haar. En bij mijn zoon is het de voorbije weken al LMFAO wat de klok slaat. Zo, dat streepje huisanecdotiek kreeg je er gratis bij. 't Is nieuwjaar voor iets.

De track zal ik (pas) volgende week aanbieden in de comments, maar over het maken van Making Mirrors en de ontstaansgeschiedenis en betekenis van de song State of the Art is dit alvast een interessante documentaire:

http://www.youtube.com/watch?v=2ZXLyeatI0s