TVDW 01/02/2009 - John Brim - Ice Cream Man (1953/1994)

Ik heb het al gezegd bij vorige trips richting Frankrijk: in de wagen een aantal uren naar de Franse radio luisteren, dat is een bizarre luisterervaring. Oeverloos gezwam en een ongezond hoog aantal Franse liedjes, de ene al triestiger dan de andere. Vermits vorige week grotendeels ingenomen werd door de shortski naar Samoëns (met Frank en Serge), was er weinig ruimte voor een tvdw. Op de Franse radio zou ik 'm alleszins niet vinden.
En toch: in de dagen voor het vertrek wat mailen met Zinnerboy (die ook op deze blog regelmatig in de comments opduikt), leverde toch een leuk tvdw-moment op. De Ice Cream Man van Tom Waits, die Zinnerboy in een door hem vertaalde versie wel eens durft te brengen, leidde ons tot de Ice Cream Man van Van Halen. De song op VH's weergaloze debuutplaat was een cover, maar al die jaren heb ik nooit geweten hoe het origineel klonk. Tot wat creatief googlen en downloaden vorige week uitsluitsel bracht.
John Brim komt uit de old school chicago blues en aan zijn Ice Cream Man, 's mans bekendste hit, hangen wel wat anecdotes vast. Hij schreef het suggestieve nummer in 1953 samen met de King of the Slide Guitar, Elmore James. De vele innuendo's in het nummer maakte dat men de song pas in 1969 durfde uit te brengen. Brim werd er niet rijk van, tussen het touren door opende hij een droogkuis en een platenzaak om de eindjes aan mekaar te knopen. Tot die jonge blanke honden van Van Halen op hun debuut de heersende punk wegvaagden met hun eigen glossy maar onweerstaanbare variant van de hardrock. Inclusief één cover, dus. (- slechts één? zie comments...)
En Brim? Die kon met de royalties van de song een nightclub openen in Chicago. In 1994 nam hij een modernere versie van Ice Cream Man op, die vind je in de tvdw. Brim stierf in 2003, nota bene op mijn verjaardag. Hij werd 81.

http://www.sendspace.com/file/fparul

En voor wie een staalkaartje wil van de Franse muziek die we moesten doorstaan, heen- en terug naar Samoëns: alhier. Eerder een Flopper dan een Topper Van De Week, maar wel lachen geblazen, in die sneeuwstorm even voor Nancy, met dit op de radio....

http://www.sendspace.com/file/czkvct

TVDW 28/10/2007 - Kylie Minogue - Love is the drug (2007)

Op 29 december 1987, haast twintig jaar geleden, kwam "I Should Be So Lucky" uit. Wie toen zou beweren dat Kylie ooit een tvdw zou scoren, werd voor debiel - want dat was toen scheldwoord nummer één - uitgemaakt. In de tvdw-archieven duiken leert dat mijn twee tvdw's rond die datum wel erg ver van Kylie's World afstonden: Bad Karma van Warren Zevon (uit Sentimental Hygiene, een van mijn drie eerste cd's!) en Paid in Full, die geweldige hiphopklassieker van Eric B & Rakim. De platte confectiepop van producerstrio Stock Aitken & Waterman symboliseren wat mij betreft nog steeds het allerslechtste uit de eighties - no change there. Dat het trio meer dan twee-hon-derd top 40 hits scoorde (in de UK dan, maar in België zal het niet veel minder zijn geweest), zegt genoeg over onze bedroevende beschaving.
Kylie zelf echter heeft zich na de SAW-samenwerking een paar keer spectaculair, Ciccone Style, heruitgevonden. Met het Nick Cave onderonsje Where The Wild Roses Grow scoorde ze bij mij in het geheel niet (vre-se-lijk nummer), de afgemeten glossy pop van "Slow" was al beter en deed me de radio niet meteen van post veranderen.

In feite was Paul Weller lange tijd in de running voor een tvdw. Ik ben immers al een paar weken zoet met 'Paul Weller - The Changing Man', een boek van Paolo Hewitt, dat ik van DJ Stefan kreeg op de 40/40 Fuif. Boeiende lectuur en een prima aanleiding om de Direction Creation Box, met daarin alle nummers van The Jam, nog eens te beluisteren. Maar van de klasse van pakweg That's Entertainment, Billy Hunt of 'A' Bomb in Wardour Street hoef je me niet meer te overtuigen. Dus hielden we ons aan de spelregels van de tvdw: Kylie maakte afgelopen week de grootste indruk. Met een song die opvalt tussen de andere covers van "Radio 1 Established 1967", een gelegenheidsdubbelaar ter ere van de Britse popzender. Foo Fighters maken op die net verschenen cd een geweldige beurt met Band on the Run (Wings), ook Franz Ferdinand, The Feeling, Keane en The Fray onderscheiden zich fijne covers van resp. Sound and Vision, You're So Vain, Under Pressure en REM's The Great Beyond. Maar Kylie schoot de hoofdvogel af. Ze brengt Roxy Music in een ultra coole electropopversie. Big props voor producer van dienst Calvin Harris, het Britse snoepje du jour, die ook meewerkte aan Kylie's nieuwe album “X” dat eind november verschijnt. Calvin Harris liet zich begin dit jaar al opmerken met "It was acceptable in the eighties" en de bijhorende, met Human League-ish synths volgepropte en bij momenten zeer plezierige cd I Created Disco. De tvdw neemt een vliegende start (geen voetstapjes, geen dichtslaand portier en pulserende basintro, zoals in het origineel), krijgt gaandeweg wat extra funky impulsen, om te eindigen met een héérlijke laatste halve minuut. Dat Kylie de tekst niet verandert en dus in feite de vrouwenliefde bezingt, maakt de song alleen nog wat hitsiger.

http://www.sendspace.com/file/ffn1u4