TVDW 09/01/2010 - Gerry Rafferty - Get it right next time (1979)

Zou er bij de smid in de hel een promotieactie zijn rond de jaarwisseling? Iets als 'Nu gratis je zeis laten slijpen! Tijdelijke Actie!'? Feit is dat de Man Met De Zeis niet bepaald stil zat de afgelopen dagen. Vorige tvdw was al ophangen aan een ons te vroeg ontvallen popster, en nu is het weer van dat. In drievoud dan nog.

Net voor nieuwjaar stierf Teena Marie, zo las ik vorig week. Hier niet zo bekend, maar in Amerika nog steeds een grote naam. 'Miss T' was een van de weinige blanke zangeressen die serieus werd genomen door zwarte soulbrothers. Rick James was in haar beginjaren een mentor, ze nam op voor Motown en toen haar overlijden bekend werd, twitterde de zwarte muziekgemeenschap zich blauw om medeleven te betuigen. Een aangeslagen Lenny Kravitz stuurde via iPhone zelfs een uitgebreid in memoriam de wereld in. Het was Teena Marie die Lenny van de straat plukte en aanmoedigde om die inmiddels klassieke debuutplaat op te nemen. Miss Marie werd in Europa pas echt bekend toen The Fugees haar Ooh la la la recycleerden in Fu-Gee-La, maar mij persoonlijke favoriet uit haar cataloog is het heerlijk funky Behind the Groove uit 1980. (In de comments).

Forward naar het schielijk overlijden nummer twee: Mick Karn. Nooit een echt grote fan van Japan geweest, maar dat Karn een stevig stukje kon bassen, valt niet te ontkennen. Persoonlijke favoriet: She's got claws van Gary Numan, waarop de man zijn trademark baspartij loslaat (met naast hem in de ritmesectie: Roger Taylor van Queen) en tevens een catchy streepje sax uitstoot. Luister naar de laatste minuut van de song - meesterlijk. (In de comments).

En dan was er natuurlijk het nieuws dat Gerry Rafferty het tijdelijke met het eeuwige wisselde. "City to City", "Night Owl" en "On a wing and a prayer" blijven geweldige platen, mellow en romantisch en stevig geworteld in (seventies) folky rock en pop. Gerry scoorde al eerder een tvdw (gekoppeld aan Mijn Leven Als Jeugdcrimineel - voor het verhaaltje klik op het label 'Gerry Rafferty' hieronder). Na een week ondergedompeld te zijn in 's mans werk (solo en met Stealers Wheel) is een tweede tvdw meer dan op zijn plaats. Get it right next time start met een heerlijke intro die voor mijn part in een endless loop mocht blijven - zo mooi. Beetje zoals die al even meesterlijke start van Steve Winwoods Night Train: niet stuk te krijgen. Rafferty's droevige levensverhaal kwam de voorbije dagen genoeg in het nieuws. Geen beter argument om alcoholverslaving vooral niet te romantiseren.

TVDW 01/05/2005 - Jim Croce - I got a name (1973)

Sommige artiesten leer je pas laat, te laat kennen. Jim Croce kende ik tot afgelopen week enkel via zijn twee hits "Bad Bad Leroy Brown" en "I have to say I love you in a song". Vorige week viel er echter een uitstekende Croce-compilatie in de bus, samengesteld door mijn on line vriend van overzee, Scott Itter. Croce valt duidelijk in de categorie van mellow seventies singer-songwriters, zijn stijl is perfect te vergelijken met andere zachtgekookte eieren als Gordon Lightfoot, Harry Nilsson, James Taylor, Neil Diamond en John Denver. De man bracht begin jaren zeventig drie platen uit, alvorens om te komen bij een vliegtuigongeval. Het zijn typisch Amerikaanse luisterliedjes, een mix van koffieshop-folk en akoestische blues. De meeste songs schreef Croce zelf, maar Scott merkt op dat net dit ene nummer niet door hem geschreven werd. "I got a name" kent dezelfde auteurs als het prachtige Killing me softly with his song (Roberta Flack, Fugees): Norman Gimbel en Charles Fox, de twee die later ook de tv-themes voor Laverne & Shirley én voor Happy Days zouden schrijven.