TVDW 24/11/2019 - Vampire Weekend - M79 (2008)

Zo. Death Cab For Cutie was al afgevinkt, en vorige maandag Vampire Weekend. Nu nog de komende jaren The Shins proberen te zien, en mijn top drie kransje indiepop favourites is afgewerkt.

Qua concerten heb je twee categorieën. De meeste groepen spelen hun songs als op plaat, punt uit. Sommige kiezen de andere weg en kiezen voor lossere varianten, langere jams en meer improvisatie. Vampire Weekend speelde het in de meest boeiende momenten van het concert in de AB klaar om beide te combineren: songs als Stoneflower en Stranger weken danig af van de plaat, zelfs uitwijkend richting prog rock, maar tegelijk werd alles retestrak gehouden. Enige minpuntje, het is eigenlijk meer een observatie: mogelijk was het de gewenning, maar Ezra Koenig (zanger, songschrijver, uithangbord) reageerde koeltjes, haast mechanisch op de soms overweldigende golven van applaus. Hij deed me wat denken aan de manier waarop acteur Freddie Highmore het autistische hoofdpersonage uit de tv-serie The Good Doctor gestalte geeft.

De groep zelf doet er op tournee alles aan om het interessant te houden - voor de band en het publiek. Als je nadien wat gaat googlen, valt het op hoe de setlist bij deze groep er elke avond anders uitziet. Zelden gezien, hoezeer de keuze én de volgorde van de songs zo drastisch van optreden tot optreden veranderen. In de bissen is er trouwens steeds een ruime request ronde, waarbij de band niet te beroerd is om erg obscure verzoekjes meteen haarzuiver te spelen. Plus ze spelen dus ook erg vaak een covertje. In de AB was dat Jokerman van Dylan (verrassende keuze, erg mooi ingekleurde versie) al lees ik dat bij andere concerten onder meer Crowded House, Paul Simon, Bruce Springsteen en zelfs Thin Lizzy gecoverd werden. De tvdw komt uit die verzoekronde aan het eind en is een song uit de debuutplaat van de groep.

This Life
Unbelievers
Sympathy
Bambina
Finger Back
Cape Cod Kwassa Kwassa
Bryn
Run
Unbearably White
Step
Stoneflower
White Sky
Stranger
Harmony Hall
Diane Young
Cousins
A-Punk
2012
California English
Jokerman
---
Big Blue
Diplomat's Son
Theme from Seinfeld
Ottoman
Mansard Roof
M79
Walcott

TVDW 10/02/2019 - Vampire Weekend - Harmony Hall (2019)

Rondje langs de kanshebbers? Er waren best wat mogelijkheden deze week. Ik vond "Give us a wink", een plaat van Sweet, opvallend sterk. Meer nog dan bij de eerdere, door Chinn & Chapman geschreven glamrock hits, klinken ze op deze plaat erg als Queen. Het feit dat het album ingeblikt werd in de Musicland Studios in München, in een productie van Mack, is daar niet vreemd aan. Vooral slotsong The Healer vond ik tvdw-waardig. Ook kanshebbers: de songs op "Go For It", een plaat uit 1981 van Noord-Ierse punkrockers Stiff Little Fingers. Stevig, snedig, catchy en mooi passend in het rijtje van The Clash en Frank Turner. Of wat te denken van Balthazar en hun nieuwe full album "Fever" dat ik deze week een eerste beurt gaf. Of wat te denken van een track - om het even welke, 't is zo'n goed album - uit "Stars", dat popsoulwonder van Simply Red uit begin jaren negentig. Die laatste kreeg ik dinsdag overhandigd door Instagram-vinylvriendje Dave, op de luchthaven van Schiphol.

Ik belandde in Schiphol om dochter Elien uit te wuiven, die 111 dagen (ja, exact 111) in Suriname zal verblijven. Op de heenweg hoorde ik een flard van wat niet anders dan de nieuwe Vampire Weekend kon zijn. Op de terugweg draaide ik 'm nog een paar keer, het is een dubbele single die - eindelijk - nieuw werk van de groep aankondigt. Vampire Weekend heeft een beetje een nerdy imago, maar hun indiepop is steeds verrijkt met frisse, onverwachte, rare arrangementen en instrumenten. Benieuwd hoe het full album later dit jaar zal klinken.

TVDW 19/05/2013 - Vampire Weekend - Step (2013)

Er gaan allerminst wetenschappelijke studies aan vooraf en ook inzake wereldwijde verkoopscijfers kan ik het niet staven, maar in mijn hoofd - geloof me, wat er zich dààr allemaal afspeelt, wil je niet weten - staat Vampire Weekend op een derde plaats. In de ranking van Eigentijdse Grootheden Der Indie-Pop, that is, en na Death Cab for Cutie en The Shins. Het Club Brugge van de moderne pop, quoi.

De derde plaat van Vampire Weekend lijkt me net iets minder avontuurlijk, iets minder grillig en iets conventioneler dan voorganger "Contra". Aan het eind van het album sluipen zelfs enkele songs binnen die - oh horror - als gewoontjes kunnen worden omschreven. Maar wees gerust, er vallen ook nog wat pareltjes te rapen. Zoals de tvdw - een bedrieglijk eenvoudig nummertje, geruggesteund door Pachelbel's Canon in D, waarin als vanouds heel wat melodie binnensluipt in de zanglijn.

TVDW 03/10/2010 - Vampire Weekend - Taxi Cab (2010)

Een prima voorbeeld van een sleeper, dit. Wat aarzelend startend bij een eerste luisterbeurt, helemaal aan het begin van dit jaar, maar zich intussen meer en meer opwerpend tot een 'classic': deze Ultra is een van de pareltjes van het jaar. Staccato-gitaartjes uit de postpunk, gekoppeld aan een indie-popgevoeligheid (zoals we die kennen van bij Death Cab For Cutie), en als bonus de eigenzinnige arrangementen van de groep, met veel aandacht voor percussie en strijkers. Blijkbaar is er ook alweer een label voor uitgevonden: New Weird America. Wat dan ook.
"Giving up the gun" vond ik al een van de singles van het jaar, de tvdw is een heerlijk subtiele albumtrack, haast fluisterend gezongen en opgebouwd uit een pianoriedeltje dat wel een uit een sprookjesachtig muziekdoosje lijkt te dwarrelen.

TVDW 28/03/2010 - Hawksley Workman - We dance to yesterday (2010)

Natuurlijk had ook Phoenix kans kunnen maken op een tvdw, want hun concert van afgelopen zaterdag in de AB was eens te meer beresterk. Vijfde keer dat ik hen zag, vijfde keer de moeite. Met hun recente succes in Amerika (cd Wolfgang Amadeus Phoenix is de eerste waarmee ze over de Grote Plas scoren) leek het alsof de groep nog aan zelfvertrouwen had gewonnen. Maar grote verrassingen bleven uit, dus schuif ik de tvdw liever door. Naar Vampire Weekend, The Shout it out louds of Hawksley Workman, bijvoorbeeld, drie recente cd's uit de afdeling fijne indie-pop die keer op keer weer om aandacht vragen op de ipod.

Hawksley Workman (ja dat is een pseudoniem) zag ik, volkomen onvoorbereid, op Werchter in 2002. Het was in de tijd dat het festival al met twee podia speelde, Workman trad op in de Marquee. Omdat de krant waarvoor ik schreef onmogelijk alle acts van het lange weekend te bespreken, kreeg ik de opdracht er amper een handvol hoogtepunten uit te kiezen. Ik herinner me nog dat Workman er bij was - meer nog, als ik de affiche van Werchter 2002 nu opnieuw opsnor, is Workman een van de weinige waarvan ik me het concert nog voor de geest kan halen (naast dat van Erykah Badu - maar die laatste in negatieve zin). De multi-instrumentalist bracht toen een uitbundige mix van artrock, theatrale pop en cabaret; een hele belevenis. In Europa doorbreken was er in de daaropvolgende jaren echter niet bij voor de Canadees, of we moeten het halve radiohitje "No Reason To Cry Out Your Eyes (on the highway tonight)" in rekening brengen.

Anno 2010 blijkt Workman op plaat nog steeds dezelfde uitzinnige mix te serveren. Nieuwe cd Milk is een roetsjbaan met pure popliedjes, drama queen ballads, arty farty songteksten over Warhol en scabreuze titels als Stay Drunk and Keep Fucking. Niet alles is even geslaagd, maar een luisterfeest is het alleszins. Never a dull moment, en nog het best te vergelijken met de in deze kolommen al eerder bejubelde Patrick Wolf.

http://www.sendspace.com/file/090hnt

En als bonus een tweede track uit Milk: Robot Heart, oftewel Daan op zijn Canadees.

http://www.sendspace.com/file/891t4d