TVDW 29/09/2024 - Hawksley Workman - Autumn's Here (2003)

 

TVDW 1029. Op 30 juni 2002 opende Hawksley Workman ergens in de vroege namiddag de Pyramid Marquee, toen het tweede (en enige andere) podium naast de mainstage, op Werchter. Ik was er gelukkig bij, ik mocht het toen drie dagen durende festival verslaan voor Het Nieuwsblad. Ik herinner me dat de hoofdredacteur me gevraagd had om voor de maandagkrant uit de veelvoud aan artiesten er amper een paar uit te pikken en die te recenseren. En ja, Workman haalde mijn shortlist. Met gemak.

Flash forward naar 22 jaar later en naar Djingel Djangel in Antwerpen. Peter, eigenaar van de concertzaal/bar/platenzaak is sinds jaar en dag grote fan van de Canadees en slaagt erin om 's mans enige Belgische concert in zijn zaak te laten plaatsvinden. Ik trek ernaar toe, eerder uit nieuwsgierigheid, want na die memorabele doortocht verloor ik de man uit het oog. Maar kijk, alle kenmerken die ik me meende te herinneren vanuit Werchter, waren er nog steeds. In abondance, zelfs. Workman live, dat is een flamboyant, extrovert, no holds barred, theatraal, onbeschaamd feest, waarbij de man vocaal alles uit de kast haalt om zijn eigenzinnige singer-songwriter-stuff kracht bij te zetten. Jammer dat hij mijn favoriet No Reason To Cry Out Your Eyes niet speelde, maar er was genoeg ander straf materiaal. Zoals de tvdw, een eerbetoon aan zijn grootmoeder en een van de zeldzame momenten waarbij Workman redelijk ingetogen bleef.   

TVDW 28/03/2010 - Hawksley Workman - We dance to yesterday (2010)

Natuurlijk had ook Phoenix kans kunnen maken op een tvdw, want hun concert van afgelopen zaterdag in de AB was eens te meer beresterk. Vijfde keer dat ik hen zag, vijfde keer de moeite. Met hun recente succes in Amerika (cd Wolfgang Amadeus Phoenix is de eerste waarmee ze over de Grote Plas scoren) leek het alsof de groep nog aan zelfvertrouwen had gewonnen. Maar grote verrassingen bleven uit, dus schuif ik de tvdw liever door. Naar Vampire Weekend, The Shout it out louds of Hawksley Workman, bijvoorbeeld, drie recente cd's uit de afdeling fijne indie-pop die keer op keer weer om aandacht vragen op de ipod.

Hawksley Workman (ja dat is een pseudoniem) zag ik, volkomen onvoorbereid, op Werchter in 2002. Het was in de tijd dat het festival al met twee podia speelde, Workman trad op in de Marquee. Omdat de krant waarvoor ik schreef onmogelijk alle acts van het lange weekend te bespreken, kreeg ik de opdracht er amper een handvol hoogtepunten uit te kiezen. Ik herinner me nog dat Workman er bij was - meer nog, als ik de affiche van Werchter 2002 nu opnieuw opsnor, is Workman een van de weinige waarvan ik me het concert nog voor de geest kan halen (naast dat van Erykah Badu - maar die laatste in negatieve zin). De multi-instrumentalist bracht toen een uitbundige mix van artrock, theatrale pop en cabaret; een hele belevenis. In Europa doorbreken was er in de daaropvolgende jaren echter niet bij voor de Canadees, of we moeten het halve radiohitje "No Reason To Cry Out Your Eyes (on the highway tonight)" in rekening brengen.

Anno 2010 blijkt Workman op plaat nog steeds dezelfde uitzinnige mix te serveren. Nieuwe cd Milk is een roetsjbaan met pure popliedjes, drama queen ballads, arty farty songteksten over Warhol en scabreuze titels als Stay Drunk and Keep Fucking. Niet alles is even geslaagd, maar een luisterfeest is het alleszins. Never a dull moment, en nog het best te vergelijken met de in deze kolommen al eerder bejubelde Patrick Wolf.

http://www.sendspace.com/file/090hnt

En als bonus een tweede track uit Milk: Robot Heart, oftewel Daan op zijn Canadees.

http://www.sendspace.com/file/891t4d