TVDW 25/09/2022 - Labi Siffre - My Song (1972)

 

Een groot en boeiend artiest, die Labi, maar ik had het al eerder over hem in deze blog. Deze tvdw is iets persoonlijker, hij legt een linkje met de zoon die samen met mij en vier neven jaarlijks een familiedag vieren. Dat zorgt natuurlijk ook steeds voor wat muzikale momenten onderweg naar de activiteiten. Dit keer liet ik 'm I got the... van Labi Siffre nog eens horen, een track die hij intussen al wel kent vanwege de Dr. Dre/Eminem-connectie. Nadien speelde Spotify toevallig een andere Labi Siffre-track, My Song, uit het erg mooie "Crying Laughing Loving Lying"-album dat hier ook in de kast staat. Bleek dat Bram de song meteen herkende, vanwege de (uitgebreide) sample die Kanye West gebruikte in zijn song I wonder.

Ik geniet steeds van die momenten. Het zijn muzikale brugjes, maar ook brugjes tussen de generaties, kleine ogenblikken waarbij de vader-zoon afstand wat verkleind wordt. 

Het is sowieso dit weekend een vrij symbolisch moment, qua familie. De oudste dochter en haar vriendin huizen terug in voor een tijdje. Dat ze tijdens de eigenlijke verhuisactiviteiten een playlistje van papa afspeelden, was een nice touch. Alsof dat nog niet genoeg is, start maandag de professionele carrière van de zoon én de universitaire carrière van de jongste dochter.

TVDW 16/04/2006 - The Cardigans - Don't blame your daughter (diamonds) (2005)

Wat later dan de traditionele zondag gepost, omdat ik het interview met de band + aansluitend concert van de daaropvolgende dinsdag (18/4) nog wou meepikken. The Cardigans zijn hands down m'n favoriete Zweedse popgroep sinds, euh... Abba en The Leather Nun (ces deux, bien étonnés de se trouver ensemble). "Life", die erg verfrissende flirt met sixties pop en kitsch uit 1995 (alweer) krijgt hier nog af en toe een draaibeurt. Op de vier daaropvolgende albums - waarvan ik er drie heb - bevestigde songschrijver Peter Svensson fijne nummers te kunnen schrijven. Standaard popsongs die echter niet zelden gekenmerkt worden door net dat tikkeltje extra in arrangement of productie. Of in teksten, want sinds deze in toenemende mate door zangeres Nina Persson geschreven worden, zijn ze veel interessanter. Markant: de groep die inmiddels wereldwijd al ruim tien miljoen platen wist te verkopen en in de VS met "My Favorite Game" zelfs tot in de hoogste regionen van de hitlijsten wist te komen... die zit nu nog zonder platencontract om recente cd "Super Extra Gravity" in datzelfde Amerika uit te kunnen brengen. En nog een weetje dat de malaise in de platenverkoop treffend illustreert: de promodame van Universal wist me te zeggen dat van het laatste album van Kanye West, toch momenteel dé hiphopster van het moment, in België amper... 1300 exemplaren waren verkocht. Soit, over naar het concert in de AB dinsdag: het was misschien nog goed te noemen maar alleszins niet memorabel. De erg plezierige babbel voordien met bassist Magnus was dat des te meer. The Cardigans hebben zeker aan podiumvastheid gewonnen in vergelijking met het concert dat we tien jaar geleden (!), in januari 1996, van hen zagen in de Botanique; jammer dat along the way het spontane ook plaats moest maken voor een run of the mill liveshow. Over de TVDW, uit het eind vorig jaar verschenen "Super Extra Gravity": ondanks de redelijk ridicule titel is dit een prachtig nummer, één van de drie hoogtepunten van de cd (samen met eerste single "I need some time...." en het onderkoelde striptease-nummer "In the round"). Voor ons mag 'ie als tweede single, hoor Nina.