TVDW 02/11/2025 - Hi-Gloss - It's Up To You (1981)

 

TVDW 1086. Als je de voorbije tvdw's (ja, alle 1086) erop naleest, zal je merken dat ik bij vele van de nummers uit de eerste helft van de jaren tachtig het adjectief glossy bovenhaal. Dat vele pop in die tijd die glanzende, gladde sound hadden - alsof er een zilverkleurige, strakke folie rond gewikkeld was - zorgde voor een echte aural pleasure.

Hi-Gloss bracht maar één album uit, en dat album lag afgelopen weekend op me te wachten, achteloos gestapeld op de grond van een van de honderden standjes van de grote rommelmarkt van Madrid. De hoes viel al meteen op: een strak en - daar hebben we dat adjectief alweer - glossy, zwart naakt vrouwenlichaam. En in de liner notes bespeurden we Luther Vandross. Meegraaien dus, voor één euro. 

De grote ster van het album is niet Vandross, maar Giuliano Salerni, een Italiaan die rond zijn twintigste de grote plas overstak om met wat New-Yorkse huurlingen een dijk van een album te maken. De vergelijkingen met die andere Italiaan, Mauro Malavasi, liggen voor die hand. Malavasi bewandelde hetzelfde traject, maar dan met Change (- waarin een jonge Luther Vandross trouwens ook opdook). Salerni slaagt erin om een erg Amerikaanse sound te injecteren bij Hi-Gloss. Het leverde de groep één hitje op, het intussen haast helemaal vergeten You'll Never Know (dat hetzelfde gitaarlickje heeft als Too Hot van Kool & the Gang, maar dit terzijde). Als tvdw kies ik voor het uitgesproken swingende It's Up To You. Luister hoe de song nog voor de 3 minuten de funkmeter de hoogte injaagt. 

TVDW 22/09/2024 - High Fashion - Feelin' Lucky Lately (1982)

 

TVDW 1028. Sinds de recente aanschaf van de twee albums van High Fashion ben ik afgelopen week wat in het werk van Romani en Malavasi gedoken. Niet bepaald household names, die twee, maar ze waren in de eerste helft van de jaren tachtig wel verantwoordelijk voor een opmerkelijke 'coup'. Als Italianen staken ze de Grote Plas over om, overduidelijk gemodelleerd naar Chic, op Amerikaanse leest geschoeide R&B te maken. Getuige het grote succes van met name Change, een van de groepen waarvoor ze muziek schreven, lukte hen dat aardig. Ook met geaffilieerde groepen als BB&Q Band en High Fashion brachten ze diezelfde erg Amerikaans klinkende sound, met diepe synth bass en een aanstekelijke mix van sterke vrouwelijke en mannelijke vocals. Hun werk ging niet onopgemerkt voorbij: onder meer een nog erg jonge Luther Vandross kwam meespelen en zelfs Jam & Lewis wierpen zich op als producers en mede-songwriters, terwijl songs als The Glow Of Love, On The Beat, Change of Heart en A Lover's Holiday grote hits werden. 

TVDW 29/11/2015 - B.B. and Q. Band - On the Beat (1981)

Wie over early eighties disco spreekt, komt altijd uit bij Chic. Maar er was nog heel wat meer lekkers te rapen, zoals destijds ook uitvoerig gedocumenteerd in het radioprogramma Funkytown. De pure disco hoogdagen waren toen trouwens al achter de rug. Was wat Gino Soccio, EW&F, Commodores en The Reddings toen brachten nog disco? Ik dacht van niet, de zwarte dansbare muziek was geëvolueerd naar een hybride van disco, funk en R&B. Muziek waarbij de producer een erg belangrijke rol speelde: een plaat met Mtume achter de knoppen klonk anders dan eentje met Kashif, Narada Michael Walden, Arif Mardin, Quincy Jones of James 'D Train' Williams als producer. Het waren deze kleine namen op de achterkant van de hoesjes, die de sound van de artiesten bepaalden. De artiest was de ster, maar de echte meerwaarde lag in de productie.

Het was een uitgesproken Amerikaanse speeltuin, met hier en daar een uitzondering uit Engeland (Loose Ends, Level 42). Maar helemaal een vreemde eend in de bijt was producer Jacques Fred Petrus, die vanuit Italië startte met wat italo-disco alvorens in New York zijn geluk te beproeven. Met succes: zijn mix van Italiaanse funkmuzikanten en hired guns uit Amerika sloeg aan. De sound van Petrus' projecten had raakvlakken met zowel de snedige disco die Rodgers & Edwards in diezelfde jaren bij Chic serveerden, als met de XL-productie die Jam & Lewis bij de S.O.S. Band neerzetten. Petrus had twee prijsbeesten in zijn stal: de B.B. and Q. Band (genoemd naar drie van de vijf burroughs van New York) en Change.

Hun albums klinken vandaag nog altijd fantastisch - en ze katapulteren me meteen terug naar die vroege jaren tachtig, toen ik als ukkie naar Funkytown luisterde en elke week opnieuw tal van nieuwe, boeiende artiesten ontdekte. Luister naar de breed uitgesponnen maar nooit vervelende productie in de tvdw; een song waarin zelfs na de vier- en vijfminutengrens nog tal van boeiende dingen gebeuren. Overigens: blijkt dat Funkytown ook een soort TVDW had, een "Single Van De Week". Dat hoor je in dit leuke fimpje; ideaal voor wie nog even in Funkytown wil worden ondergedompeld - inclusief het instrumentale The End van Change dat onder de voice-over loopt:

https://youtu.be/UhxAoIb2JIU.

TVDW 02/03/2014 - Jimmer - The Far Left Side of You (2013)

In een vlaag van jeleeftmaareenkeerdusfuckit heb ik, voor het eerst in mijn leven, online een vinylplaat gekocht. Een plaat! Vinyl dan nog! Gekocht! Full price, met de verzendingskosten erbij 30 euro!

Ik had wel wat goede redenen om de impulsieve beslissing (en de investering) te rechtvaardigen. Ten eerste ben ik sinds een aantal maanden mijn platendraaier terug aan het gebruiken. Het heeft wel wat, terug ambachtelijk vinyl door de huiskamer laten schallen (- al hoed ik me ervoor om niet in dat snobistisch Enkel Vinyl Telt clubje opgenomen te worden). Als gevolg daarvan ben ik ook terug wat gaan snuisteren in tweedehandszaken en kringloopwinkels - ik scoorde zelfs (scoorde ja, dat werkwoord hoort men in dit geval in de mond te nemen) enkele hebbedingen voor amper één euro. Niet enkel die tvdw van vorige week, maar ook een white label 12 inch van George Benson, een ouwertje van Rafferty, iets van italo-disco pioniers Change... Zo'n vinyl snel uit de bakken graaien, er dan mee over de straat lopen, 'm thuis opgooien... kijk dat zijn dingen waar ik gek genoeg goedgezind van word.

En dan was er nog het heuglijke nieuws dat The Rave-Ups iets nieuws uit hadden. Iets wat me raar genoeg ter ore kwam via een van mijn volgers op Instagram. Waarvoor moderne technologie al niet goed is. The Rave-Ups maakten amper drie platen, de laatste dateert uit 1990. Ze braken nooit door, maar bleven al die jaren samen met Del Fuegos en Dream Syndicate mijn favoriete groep uit de afdeling Americana/rock. Regelmatig betrapte ik me erop dat ik zat te googlen, zoekend naar nieuws over de groep of over de frontman en songschrijver - iemand met de tot de verbeelding sprekende naam Jimmer Podrasky. Maar niks; ze leken wel van de aardbodem verdwenen. Tot Abby (instagram naam @possumchew) me wees op de eind vorig jaar verschenen plaat "The Would-be Plans" van Jimmer. Twee dagen terug ging ik 'm afhalen. Post uit Topanga Canyon. En die avond: die vertrouwde stem, na al die jaren terug in mijn Sennheiser, met nieuwe songs.