TVDW 10/05/2020 - Bohannon - Take the country to New York City (1981)

Klaar voor tvdw nummer... 800? Here we go.

Ik weet het, die lange kerel met zijn zeis hield lelijk huis. De toetsenist van de Stranglers liet het loodje, net als Florian Schneider, een van de stichtende leden van Kraftwerk, en Little Richard - de man die zo'n gigantische schaduw wierp op de moderne popmuziek. Natuurlijk heb ik mijn favoriete deuntjes bij elk van deze artiesten, maar persoonlijk deed het heengaan van Hamilton Bohannon me nog het meest. Ik vernam het eigenlijk per ongeluk. Ik poste een album van Bohannon op Instagram, waarop diens dochter reageerde. Een quick google leerde me dat Bohannon eind april stierf, in zijn geboortestad Atlanta. Daarop draaide en poste ik, als een klein eerbetoon, nog wat platen van Bohannon. Op een ervan, "Goin' for another one", staat Bohannon afgebeeld met zijn zoontje op de schoot. Ook die reageerde op mijn Instagram ("thank you, from that little guy on the cover"). Gek hoe social media je plots, heel even en heel oppervlakkig, wat dichter brengen bij de familie van je muzikale helden.

Bohannon startte als drummer bij Stevie Wonder, en zijn nadruk op percussie zou zijn handelsmerk worden. Bohannon's songs zijn meer grooves dan voldragen liedjes, ze zijn haast louter gebouwd op ritmes. Questlove van The Roots, toch niet van de minsten, roemde hem om zijn unmistakable 4 on the kick AND snare trademark. Persoonlijk heb ik de beste herinneringen aan Let's Start II Dance Again. Dat nummer was in feite een soort van remix van Let's Start The Dance, een song uit de seventies waarop een DJ uit Philadelphia, Perri Johnson, begon te rappen ("the message is in the Muuuusic"). Als jong broekje vond ik die combinatie weergaloos. En nu eigenlijk nog altijd.

Ik herinner me levendig hoe de song een oudejaarsfeestje bij mij thuis opvrolijkte. Van dat feestje moet je je trouwens niet te veel voorstellen: mijn beste vriend Peter en ik mochten voor het eerst alleen thuis blijven op oudejaarsnacht, wat er op neer kwam dat we met een cola en wat chips op mijn kamer zaten en plaatjes en cassettes draaiden. Waaronder dus ook the mighty Bohannon, de man die in hetzelfde jaar dat Let's Start II Dance Again uitkwam, bezongen werd door de Tom Tom Club in Genius of Love. De tvdw komt uit het album "Alive" en is zo'n trademark voortdenderende funkgroove.

Who needs to think when your feet just go
(bohannon, bohannon, bohannon, bohannon)
Who needs to think when your feet just go
(bohannon, bohannon, bohannon, bohannon)

TVDW 24/08/2014 - La Roux - Kiss and not tell (2014)

Nooit te vertrouwen: artiesten die niet enkel op handen gedragen worden door de zoveelste door hypes aangezwengelde persmeute, maar die daarenboven over schier onuitspreekbare namen beschikken. Ja, ik heb het over (onderdrukt spasmen en stuiptrekkingen) FKA Twigs. Een kind dat, getuige promofoto's, eerste interviews, hoes én artiestennaam, vooral de boodschap 'kijk mij eens speciaal zijn' wil uitdragen. De muziek? Heb ik ook gehoord, hoor - meer nog, ik was zelfs geïntrigeerd en begon met frisse moed aan "LP1". Tot song zes hield ik het vol, alvorens de skip-toets halverwege de track in te duwen. Wat een holle plaat.

Dus gaat La Roux met de pluimen lopen. Ze deed er weliswaar verdomd lang over om een vervolg te breien aan dat debuut (5 jaar! Voor een simpele electropop-plaat!), maar kom. Nieuw album "Trouble in Paradise" heeft in vergelijking met dat debuut een wat breder klankpalet (lees: niet àlles klinkt alsof het in 1982 is opgenomen) en hinkt een vrolijk eind in de richting van de clevere wie-doet-mij-wat pop van Lily Allen. Best vond ik nog Kiss and not tell, met die wobbly synths die wat doen terugdenken aan Tom Tom Club.   

TVDW 22/07/2007 - Tom Tom Club - Wordy Rappinghood (1981)

De tvdw moest wel ergens geoogst worden in het drukke afgelopen weekend. Vrijdag stond de inmiddels traditionele passage langs de Gentse Feesten op het programma, met dank aan de al even traditionele, prima organisatie van Jo en Veerle. Het optreden van Kris De Bruyne dat we meepikten was echter niet bepaald van die aard om aanspraak te maken op een tvdw - teveel gewauwel, te weinig bezieling. Nico G trachtte de daaropvolgende ochtend nog even een nominatie voor Front 242 in de wacht te slepen, middels een lofzang op dat overroepen groepje, maar tevergeefs.
In de namiddag was het feest, pakweg 80 kilometer verderop, in Jabbeke. Ook al een traditie van het fijnere soort, dat mosselfeest. Schoonbroer Patje en schoonzus Sabine speelden gastheer voor een bonte bende (even opsommen? nico, urbain, diane, tata, christine, peter, veerle, tama, didier, veronique, andres, mauro, michiel, mattijs, lauren, robine - en dan nog wij met vijven en het organiserend gezin met vier - OEF!). Het werd een bijzonder gezellige namiddag, daar in de Halve Maanstraat, en de Velocity 2 Go van Blaupunkt deed daarbij voor een eerste keer dienst als muzikaal vertier. De aangekoppelde ipod serveerde een mengelmoes van oud en nieuw, van funky en fout, van kitsch en klasse. Van de pakweg 400 songs die klaarstonden, werden er 104 door de shuffle uitgekozen. Het ging van Depeche Mode en Beastie Boys over E.L.O. en Sister Sledge tot zelfs Corey Hart, Racey en... Vicky Léandros. Leukste moment - en vandaar een logische tvdw - was toen Wordy Rappinghood in de mix opdook. De meiden aan tafel horen zingen van A Ram Sam Sam A Ram Sam Sam Gooli Gooli Gooli Gooli Ram Sam Sam Ai kai ai yeepee ai kai yeah Ahoo ahoo A di ditchi - fijne boel!

http://www.sendspace.com/file/olcp3s