TVDW 24/12/2017 - Mandingo - Fever Pitch (1973)

Lijstjestijd? #AOTY? Ik kan geen oordeelkundige rangschikking geven, wegens veel te veel gemist. Dan maar gewoon de plaatjes oplijsten waaraan ik het meest plezier beleefde. Eerste vier staan gebeiteld, de rest is wat random.

1. LCD Soundsystem - American Dream
2. Barenaked Ladies & the Persuasions - idem
3. Steven Wilson - To The Bone
4. War on Drugs - A deeper understanding
5. Ryan Adams - Prisoner
6. Chuck Prophet - Bobby Fuller Died For Your Sins
7. Soulwax - From DeeWee
8. Jamiroquai - Automaton
9. Aimee Mann - Mentall Illness
10. Douglas Firs - Hinges of Luck

De tvdw heeft daar vanzelfsprekend geen uitstaans mee - maar onderstreept eens te meer mijn favoriete muzikale bezigheid van het afgelopen jaar (en van enkele jaren voordien): crate digging in allerhande kringloopwinkels. Negen kansen op tien levert het niets op, maar het draait natuurlijk om die ene, tiende keer.

Bij sommige plaatjes weet je haast instinctief dat ze de moeite waard zijn. Neem "Sacrifice" van Mandingo. De hoes, de platenfirma (EMI), het jaar van uitgifte (1973), titels als Fever Pitch, Bloodsucker, The Snake Pit, Manhunt... Ik wist gewoon dat ik 'm (voor amper één euro) moest meegraaien. Eenmaal thuis groeide mijn verbazing nog. Niet enkel omdat de prijzen voor de plaat op vinylbeurssite discogs heel wat hoger lagen. Vooral omdat de grote man achter Mandingo Geoff Love blijkt te zijn. Love is een soort van James Last die zich vooral specialiseerde in het naspelen van film- en tv-scores. Gek genoeg maakte hij onder de naam Mandingo ook een uitstapje richting het meer groovy werk. "Sacrifice" is een kruising tussen exotica, cocktail-jazz en blaxploitation (en een goudmijn als sample materiaal voor hiphoppers). Meer info over de plaat en uitgebreide track by track omschrijving vind je hier:
http://www.ambientexotica.com/exorev063_mandingo_s/

Oh en de Dracula die bij deze post afgebeeld is? Dat is een van de eerste platen uit mijn collectie. Ik moet mijn ouders als tienjarige (?) zot genoeg hebben gemaakt om hem voor me te kopen, ongetwijfeld voor de coole hoes. Nooit gedacht dat Geoff Love veertig jaar laten een tvdw zou scoren. Met zo'n geweldige plaat dan nog!

TVDW 17/09/2017 - LCD Soundsystem - Other Voices (2017)

Hij is een beetje the man you love to hate, die James Murphy. Ik begrijp ook wel waarom. Hij roept een sterk gevoel van "ik had daar kunnen staan" op. Een blanke ongeschoren kerel op middelbare leeftijd, nogal stevig in het vlees en met een erg average look. En toch: een wereldster, die ergens een niche heeft gevonden tussen rock en dance. Met laconiek gebrachte teksten waarin plaats voor rake, deadpan geserveerde ironische observaties over jeugd- en uitgangscultuur en de kleine kantjes van Het Leven.

LCD Soundsystem bracht haar derde en voorlopig laatste plaat uit in 2010, waarna in 2011 afscheid werd genomen van het podium, om nu met "American Dream" een comeback te vieren. Ik heb 'm al verschillende keren gedraaid, het is een juweeltje van een album, dat erg NYC (en zelfs soms Europees - think Soulwax) klinkt, met veel opzwepende percussie en vette grooves. Art rock? Hm, dan toch niet uit het straatje van Arcade Fire, vind ik, wiens laatste plaat heel wat minder fris ruikt dan deze "American Dream".

TVDW 12/05/2013 - Chk Chk Chk - Except Death (2013)

Die studentikoze gimmick van de groepsnaam maakte meteen dat ik dit groepje vijf platen lang liet links liggen. !!!: vele zoekrobotten en programma's, waaronder blogger.com, laten zulke karakters niet toe, zodat de groep zich al snel genoodzaakt zag om ook Chk Chk Chk toe te laten als groepsnaam. Wat een flauw gedoe.

Maar met de nieuwe "Thr!!!er" gaf ik !!! toch een kans - en het resultaat staat me beter aan dan verwacht. De nummers van !!! kunnen perfect in een mixtape samen met LCD Soundsystem, Scissor Sisters en Stereo MC's. Vooral aan het eind van "Thr!!!er" komt de groep straf uit de hoek, met de potige, punky, in your face slotsong Station, met de cosmic disco van Careful (een song die smeekt om een remix door Lindstrom), en met Except Death, een track waarop de groep halverwege lijkt te denken: fuck de songstructuur, deze groove is zo lekker dat we alles van tafel gooien en gewoon nog een eind verder funken.

TVDW 10/04/2011 - LCD Soundsystem - North American Scum (2007)

Een geval van rijkelijk te laat zijn. Vorige week gaf LCD Soundsystem haar afscheidsconcert - niet toevallig in Madison Square Garden, NYC. Na drie albums (+ een leuke, in opdracht van Nike gemaakte 'jogging-plaat') stopt de groep ermee. De volgende dag was het concert integraal te herbekijken, via het tv-kanaal van indie-rockjournalistiek-tempel Pitchfork en op Youtube (intussen is het er afgehaald). Haast per ongeluk vond ik het en was meteen ruim een uur zoet. En de rest van de week ontdekte ik met plezier de cd's van de groep die ik tot nu toe links had laten liggen. Vooral hun tweede plaat Sound Of Silver wist me te bekoren. Dit is 100% New York muziek, je hoort er echo's in van de CBGB's groepjes als (early) Talking Heads, maar ook de indie-funk van Liquid Liquid en de hoekige no-wave van James White & the Contortions. Nooit gedacht dat het me iets zou zeggen, maar kijk, simultaan met de zwanenzang van LCD Soundsystem weet de groep alsnog een tvdw te scoren. Het heerlijke North American Scum werd tijdens het afscheidsconcert overigens gebracht met Arcade Fire in steun.

(als bonus ook twee in memoriams: maart betekende einde van de rit voor de meest funky Oostenrijker die ooit leefde - toegegeven, veel concurrentie was er niet - en voor de zanger van The Atlanta Rhythm Section)