TVDW 12/12/2021 - Douglas Firs - At Least Once (2021)

 

Blij dat ik 'm vorige week live gezien heb - en man man wat was het een goed concert. Zijn vorige plaat "The Hinges of Luck" haalde destijd al mijn Eindejaarslijst en zijn nieuw album "Heart of a Mother" vond ik een van de meest aangename van 2021. Niet dat ik zovele nieuwe releases een luisterbeurt gaf, maar toch.

Douglas Firs (nu ja, Gertjan) verstaat de kunst om erg eenvoudig en direct te communiceren in zijn muziek - zonder daarom banaal over te komen. Niet zelden doet hij me daarbij denken aan Neil Young (- al besteedt Firs veel meer aandacht aan mooi harmonieuze, heldere zangpartijen, bij Young vind ik de stem vaker een mankement dan een troef). Ook live kwam Douglas Firs' interesse voor melodie en samenzang erg mooi tot zijn recht. Een tvdw (het openingsnummer van "Heart of a mother") is dan ook meer dan terecht. 

TVDW 24/12/2017 - Mandingo - Fever Pitch (1973)

Lijstjestijd? #AOTY? Ik kan geen oordeelkundige rangschikking geven, wegens veel te veel gemist. Dan maar gewoon de plaatjes oplijsten waaraan ik het meest plezier beleefde. Eerste vier staan gebeiteld, de rest is wat random.

1. LCD Soundsystem - American Dream
2. Barenaked Ladies & the Persuasions - idem
3. Steven Wilson - To The Bone
4. War on Drugs - A deeper understanding
5. Ryan Adams - Prisoner
6. Chuck Prophet - Bobby Fuller Died For Your Sins
7. Soulwax - From DeeWee
8. Jamiroquai - Automaton
9. Aimee Mann - Mentall Illness
10. Douglas Firs - Hinges of Luck

De tvdw heeft daar vanzelfsprekend geen uitstaans mee - maar onderstreept eens te meer mijn favoriete muzikale bezigheid van het afgelopen jaar (en van enkele jaren voordien): crate digging in allerhande kringloopwinkels. Negen kansen op tien levert het niets op, maar het draait natuurlijk om die ene, tiende keer.

Bij sommige plaatjes weet je haast instinctief dat ze de moeite waard zijn. Neem "Sacrifice" van Mandingo. De hoes, de platenfirma (EMI), het jaar van uitgifte (1973), titels als Fever Pitch, Bloodsucker, The Snake Pit, Manhunt... Ik wist gewoon dat ik 'm (voor amper één euro) moest meegraaien. Eenmaal thuis groeide mijn verbazing nog. Niet enkel omdat de prijzen voor de plaat op vinylbeurssite discogs heel wat hoger lagen. Vooral omdat de grote man achter Mandingo Geoff Love blijkt te zijn. Love is een soort van James Last die zich vooral specialiseerde in het naspelen van film- en tv-scores. Gek genoeg maakte hij onder de naam Mandingo ook een uitstapje richting het meer groovy werk. "Sacrifice" is een kruising tussen exotica, cocktail-jazz en blaxploitation (en een goudmijn als sample materiaal voor hiphoppers). Meer info over de plaat en uitgebreide track by track omschrijving vind je hier:
http://www.ambientexotica.com/exorev063_mandingo_s/

Oh en de Dracula die bij deze post afgebeeld is? Dat is een van de eerste platen uit mijn collectie. Ik moet mijn ouders als tienjarige (?) zot genoeg hebben gemaakt om hem voor me te kopen, ongetwijfeld voor de coole hoes. Nooit gedacht dat Geoff Love veertig jaar laten een tvdw zou scoren. Met zo'n geweldige plaat dan nog!