TVDW 14/12/2025 - Few Bits - Pick Up Yourself (2025)

 

TVDW 1092. Hoe muziek generaties kan overspannen. Concerten meemaken aan de zijde van mijn petekind Jolan, of, zoals een paar dagen geleden, Hannes: het is fijn om vast te stellen dat het kan, en dat het zelfs erg natuurlijk aanvoelt. 

Hannes heeft een boon voor de betere Belpop, en heeft me de voorbije jaren al meegetroond naar onder meer The Bony King Of Nowhere, Otla en Flying Horseman. Woensdag was Few Bits aan de beurt, een groep die merkwaardig genoeg jarenlang onder de radar is gebleven. Correctie: bij mij dan toch, want de grote festivals en bands als The War On Drugs en The Lemonheads pikten de groep de afgelopen jaren wel al gretig op. 

Het werd een erg fijn concert, in de kleine zaal van de Arenberg. Few Bits brengt dromerige, breed uitwaaierende popsongs, met veel detail gemaakt en gegoten in soms verrassende arrangementen. De tvdw vond ik een van de hoogtepunten; omwille van de mooie tekst maar ook omdat aan het eind een fijnbesnaarde dubbelgevouwen gitaarpartij opduikt (- die live nog beter uit de verf kwam dan op plaat).    

TVDW 26/11/2017 - The War on Drugs - Pain (2017)

Een muzikaal weekje zonder echte uitschieters. Wel leuk dat neef Frank mijn platendraaier terug aan de praat kreeg, zodat sinds donderdag terug wat vinyl door de boxen kan schallen. Dan maar even kijken wat het eindejaarslijstje zal bevatten. We hebben nog wat weken, maar The War On Drugs zal er natuurlijk ook instaan. Die vorige plaat van hen belandde destijds (twee jaar terug?) op de tweede plaats herinner ik me, na Roddy Frame. De nieuwe, "A Deeper understanding", is al even goed als de voorganger - en had nog geen tvdw opgeleverd, ondanks herhaaldelijke beluisteringen.

Enige minpuntje is dat het verrassingseffect wat weg is en de songs af en toe wat formulematig overkomen. Weer dat voortdenderende ritme en die songstructuur waarin alles aan elkaar gebreid wordt, weer die zuchtende, lichtjes zweverige vocals... Maar 't is geen bijzonder eerlijke kritiek natuurlijk, zovele artiesten houden zich aan hun succesformule. En zolang het resultaat zo mooi is als in Pain, wat mij betreft het hoogtepunt van het album, klagen we niet...

TVDW 05/10/2014 - The War on Drugs - Suffering (2014)

Grr, weer veel te laat om dit te posten, maar kom, het zal de leeftijd zijn.

Opnieuw The War on Drugs, ja - eerste tvdw dook op in maart. Dat dit bandje - dat dixit internet grossiert in cosmic rock, wat dat dan ook weer moge betekenen - in de eindejaarslijstjes zal opduiken, kan bezwaarlijk een verrassing worden genoemd. Suffering is misschien wel het hoogtepunt van die met pareltjes bezaaide plaat "Lost in the Dream". Een song ook die me keer op keer doet denken aan Lennon.

Echt voer voor toogpraat onder muziekliefhebbers, bij het nuttigen van een bier met hoge gisting, deze stelling: mocht John Lennon nog leven, zou hij dan een song als Suffering hebben geschreven? Then again: ik hang nooit aan de toog, drink geen zware bieren en het kransje muziekliefhebbers in mijn onmiddellijke omgeving dunt ook alsmaar verder uit. Dan maar de stelling hier op deze blog gooien, in the great void called cyberspace.

TVDW 23/03/2014 - The War on Drugs - Under the Pressure (2014)

Voor één keer: DO believe the hype. Alle lovende recensies die je opvangt over The War On Drugs zijn wààr. Wat een rijke, boeiende plaat is dit. Ik kan nauwelijks beginnen met een accurate omschrijving  - de associaties vliegen me rond de oren bij de avondlijke beluisteringen tijdens het joggen - maar "Lost in the dream" is alleszins een album dat vele draaibeurten verdraagt. Ze heeft een aparte, ijle, erg 'ademende' productie meegekregen, maar laat toch een zeer volle, brede sound horen. Flarden van de in hogere sferen rondcirkelende gitaartjes van Danois Lanois komen voorbij, elders legt de groep eenzelfde bevlogenheid aan de dag zoals we die kennen van Mike Scott en zijn Waterboys, terwijl Suffering aan het eind zelfs iets Lennonesk meekrijgt. Merkwaardige vergelijkingen, ik weet het. Maar ga vooral zelf op ontdekking.