TVDW 14/10/2018 - The Bony King of Nowhere - Whenever we meet again (2018)

Het toont nog maar eens dat je nooit te snel conclusies mag trekken. Vermits zijn groepsnaam ontleend was aan een song van Radiohead - en vermits ik niet bepaald fan ben van die band - had ik nooit aandacht besteed aan deze Gentse band rond Bram Vanparys. Ik ging dus zonder voorkennis of verwachtingen naar het concert in de Botanique, op uitnodiging van Hannes.

Het concert blies me simpelweg van mijn sokken. Geen ijl pretentieus Brits gepingel, maar op uitgesproken Amerikaanse leest geschoeide, wijdse rock. Think War on Drugs, Daniel Lanois, Neil Young en Robbie Robertson (hm, come to think of it: dat zijn allemaal Canadezen...). De dagen nadien was ik op Spotify wel even zoet met het beluisteren van Bony's laatste plaat "Silent Days". Straffe kost, al vond ik het live nog net iets overtuigender, ook al omdat Vanparys een gewéldige drummer mee had, plus daarnaast de frontman van Douglas Firs (een van de alleraardigste belpopontdekkingen van de laatste jaren). Whenever we meet again vond ik het hoogtepunt tijdens het concert, samen met Like Lovers Do (tiens, Lloyd Cole heeft ook een song met die titel).